Siedziałem kiedyś ci ja przy oknie. Było ciepłe popołudnie, więc tak leniwie wpatrując się w ogród za oknem, siedziałem. W pewnym momencie słonko wyjrzało ciekawie zza chmur.
- A na cóż ty tak ciekawie zerkasz? - pomyślałem trochę do siebie, a trochę do słonka, chociaż wiedziałem doskonale, że usłyszeć mnie ono nie może. Spojrzałem nieco uważniej na zieleniak pod jabłonią, bo kątem oka wychwyciłem jakiś ruch. Pewnie ptak zbłąkany przysiadł wśród grządek w poszukiwaniu pędraka. Nagle aż podskoczyłem zdumiony, bo oto na trawnik wyskoczył królik!
- A ten co tu robi?! - zawołałem bardziej niż pomyślałem i, wyciągnąwszy szyję, próbowałem dojrzeć futrzaka, lecz on już zniknął w jakiejś ukrytej przed mym wzrokiem norze.
- Musiało mu się gdzieś bardzo spieszyć - mruknąłem na pożegnanie zwierzaka i poszedłem do kuchni nastawić czajnik.
Tymczasem królik biegł dalej zdyszany korytarzami, spóźniony przeokropnie i całkiem nie zauważył małej dziewczynki z balonikiem zapatrzonej gdzieś wysoko w dal. Dopiero kiedy nieoczekiwanie wpadł na nią całym swym rozpędzeniem, "dzień dobry" rzucił jej prosto w nos. Dziewczynka, jako dobrze wychowana panna, odpowiedziała uprzejmie:
- Dzień dobry.
- Spadało się, co? - dorzucił zaczepnie królik, ale zaraz, zerknąwszy nerwowo na zegarek, zniknął za najbliższymi drzwiami.
A tam w najlepsze siedział kto? Kubuś Puchatek! Obok niego po lewej Stary Pan Mysz, a jeszcze dalej Stary Kapelusznik, wszyscy troje popijając prażoną herbatę.
- Mam mjut! Mam mjutek! - zawołał głośno Puchatek.
- Ojej - ni to uradował się, ni to westchnął królik. - No to polej - dodał siadając naprzeciw.
- Drodzy moi. - Stary Pan Mysz odchrząknął, uniósł się nieco z fotela i postukał fajką w stojącą przed nim filiżankę. - Drodzy moi - powtórzył siadając. - Tak więc niedaleko stąd stał kiedyś domek na wsi z ogrodem, gdzie mieszkali Ciocia i Wujek dziewczynki z balonikiem. Do nich to przyjeżdżała od czasu do czasu w odwiedziny i bardzo lubiła bawić się w ogrodzie.
Pewnego razu, zamiast dziewczynki, Ciocię i Wujka odwiedził Królik. Przez całe popołudnie myszkował w ogrodzie, a wieczorem zwinął się w kłębek i zasnął. Obudził się rano i, ku jego zaskoczeniu, nikogo nie było. Obszedł cały domek, skrupulatnie zaglądając w każdy zakamarek, ale po Cioci i Wujku nie było ani śladu. Gdy wyszedł ponownie do ogrodu, coś jakby przywołało go w najdalszy kąt, tam, gdzie rosło bardzo stare drzewo z dużą dziuplą. To z niej właśnie dochodził niby-głos. Królik zwinnie wdrapał się na drzewo i zajrzał do ziejącego czernią otworu.
Po drugiej stronie znajdował się ogród wraz z domkiem, a pod drzewem stali Ciocia i Wujek, którzy bardzo się ucieszyli, serdecznie przywitali Królika i zaprosili na surówkę z marchwi. Starsi państwo wydali się Królikowi jacyś odmienieni, ale pomyślał, że jest przemęczony całodziennym myszkowaniem. Uspokoił się i rozsiadł wygodnie w fotelu przy kominku. Już prawie zapadł w drzemkę, gdy usłyszał ciche popiskiwanie dochodzące gdzieś z kąta pokoju. Była to mała myszka, która rzekła mu tak:
- Króliku, musisz natychmiast uciekać.
- Dlaczego? - Zdziwił się Królik.
- Otóż musisz wiedzieć, że Ciocia i Wujek, których tu spotkałeś, nie są prawdziwymi Ciocią i Wujkiem. To Zaczarowane Stwory z Drugiej Strony Dziupli. Jeśli zostaniesz tu z nimi do rana, to zostaniesz już na zawsze i będziesz musiał bardzo ciężko pracować, usługując im.
- Myślisz?
- Tak! Uciekaj! Szybko!
Królik był bardzo mądry i od razu uwierzył myszce. Postanowili uciekać razem. Wymknęli się cichaczem do ogrodu i skierowali ku staremu drzewu. Nagle na ganku pojawiły się Stwory pod postacią Cioci i Wujka.
- Stójcie! - zakrzyknęły Stwory i zamieniły się w Puchatka i Prosiaczka. Królik z myszką zerwali się do ucieczki, a Stwory rzuciły za nimi. Mała myszka przystanęła na moment i rzuciła za siebie ziarenko, z którego natychmiast wyrosły pędy zaczarowanego bluszczu i oplotły zbliżających się prześladowców. To pozwoliło uciekinierom bez przeszkód dotrzeć do drzewa. Już prawie dosięgali pnia, gdy za ich plecami znowu pojawiły się Stwory. Myszka jeszcze raz rzuciła coś za siebie. Był to kawałek szwajcarskiego sera. Prosiaczek i Puchatek powpadali w serowe dziury, a Królikowi i myszce udało się dotrzeć do dziupli i przedostać na właściwą stronę.
W ogrodzie czekali już na nich prawdziwa Ciocia z prawdziwym Wujkiem oraz dziewczynka z balonikiem. Okazało się, że z samego rana pojechali na targ i nie chcieli budzić smacznie śpiącego Królika. Wszyscy udali się do domku, szczęśliwi, że wszystko się dobrze skończyło, a Ciocia podała gorący kapuśniak. Mała myszka natomiast zamieszkała w korzeniach starego drzewa, gdzie odwiedzała ją dziewczynka z balonikiem, gdy akurat przyjeżdżała do Cioci i Wujka.