Leżałem u jej stóp, pod ławką, wiłem się. Chciałem lizać jej nogi i chciałem ją gryźć.
- Upodleniec - rzucił w przestrzeń ktoś, przechodząc obok. Chciałem pomścić, lecz powstrzymała mnie butem.
- Ukorz się - usłyszałem i uderzyła mnie na odlew w twarz. Wstałem i wyszedłem w mrok miasta.
Przechodnie, nie wiedzieć czemu, zaszyli się w zakamarkach dusz i mieszkań, pozostawiając mi pustkę ulic i desperację chodników. Gdzie w taką noc podziewała się upiorna zdobywczyni mego dziewictwa? Obezwładniony przez nieogarnięte pragnienie, stanąłem na środku skrzyżowania i z podniesioną głową oczekiwałem ostatecznego ciosu. Nie nadszedł. Zamiast tego zapaliły się latarnie i zawisłem jak wyzuty z zawartości konopny worek.
Kolejny raz wykorzystała moją naiwność. Było mnie coraz mniej, a mimo to nie przestawała wysysać i pastwić się nad otwartą raną mej piersi. Gdy otworzyłem wreszcie oczy, dotarło do mnie, że otaczający spokój jest tylko wytłumioną ciszą słoika z dokręconą szczelnie nakrętką. Rozmazane za szkłem twarze uśmiechały się krzywym rozpłaszczeniem na tafli. To wtedy właśnie rozpadła się wiara w nią i wszystkich jej zmyślonych kochanków. Zrozumiałem, że jedynym złudzeniem jestem ja sam, i porażony tą myślą skurczyłem się jeszcze bardziej w zasuszonym kokonie znalezionym zeszłej zimy na parapecie.

Obudziłem się późnym popołudniem bez żalu i pamięci. Krajobraz za oknem był znowu bezpiecznie monotonny. Zatopiłem się w szumie głosów, czekając, aż się pojawi. Ta druga. Dziewczyna Moich Marzeń. Wiem dokładnie, w którym miejscu i czasie. Jest moim niezachwianym rytuałem dnia. Potem wszystko rozegrało się niczym we śnie. Wyszedłem jak zwykle bez śniadania i perfekcyjnie zharmonizowanym krokiem dołączyłem do niej po przeciwnej stronie ulicy. Zupełnie nie wiem, czemu właśnie dzisiaj zdecydowałem się na ten krok, tak skrzętnie odkładany przez ostatnie dwa lata. Była wreszcie blisko - na wyciągnięcie wzroku. Gdy zanurzyła się w sklepiku na rogu, moje wnętrze zadrżało niepokojem. Oczyma wyobraźni stanąłem za nią w kolejce i zanurzyłem w zapachu włosów. Jej dłoń chowająca resztę do kieszeni musnęła mnie delikatnością puchu. Przechodzące obok głosy wyrwały z jej objęć i zdążyłem jeszcze zobaczyć, jak znika pomiędzy przyszłymi pasażerami autobusu.
- Nie! - Wewnętrzne echo zmobilizowało do roztrącenia wszelkich porzuconych opakowań po papierosach i kawie. - Dziś dowiem się, gdzie mieszka, by móc co rano wzrokiem odprowadzać ją do szkoły. Pewnego dnia...
Na razie stoję pod jej domem i czekam na podlewające kwiaty spojrzenie, w którym kiedyś zobaczę lęk. Pewnego dnia przeskoczę ogrodzenie i niczym Karlsson z Dachu będę czuwał nad jej snem. Wykradziony ślad ust, to jedyny znak, jaki po nas pozostanie.