Witaj TiA
Piękny wiersz o samotności, o próbie wydostania się z niej
Znalazłam kilka perełek np:
liściem opadam w szept bazgroli, w milczeniu przędzie noc na krosnach
noc w dzień rozpalać iskrę w płomień , słonecznomlecznym pomkną wersem
Zabieram cały
Pozdrawiam serdecznie

Ks-hp Dziękuję serdecznie, zaskoczyło mnie, że tak szybciutko wszedł wiersz. Faktycznie tak jak piszesz - smutnogorzki, ale tyle jest właśnie ostatnimi czasy tej goryczy we mnie, musiało się przelać w taki wiersz, i chociaż staram się jak mogę tego nie pokazywać na zewnątrz, to pisany z prawdziwą łezką, i Tobie mogę to z pewnością napisać, bo wiem że nie wyśmiejesz i zrozumiesz. Tak bywa w życiu, że nie tylko jest czas na uśmiech, przychodzi też trudniejszy moment, który spędza sen z powiek i zabiera dech w piersiach, to moja bezsilność, może kiedyś bardziej dokładnie ubiorę w słowa, chociaż muszę przyznać, że jednak łatwiej mi pisać weselsze wiersze, te ołowiane przechodzą z ogromnym trudem przez gardło. Dziękuję Ci za tę obecność pod wierszem. Twoje słowa niezwykle cieszą!

Pozdrówki


Kushi Tobie również z całego serca Dziękuję, to też moje ulubione fragmenty, ta samotność jest tam zdecydowanie obecna. Dziękuję Ci za czytanie i gorąco pozdrawiam Miłego dnia *

Wodniczko Pięknie to ujęłaś, staram się pisać prawdziwie, otwierając się i ukazując to, co wypływa z wewnątrz. Dziekuję za poświęcony czas. Pozdrawiam gorąco Wspaniałej niedzieli*

Gdyby nie te wiersze, pewnie nie było by mnie w tym miejscu w którym jestem dzisiaj, faktycznie mam tak, że niezależnie od tego czy powstają wiersze smutne czy wesołe, to od zawsze pisanie jest moim sposobem na przetrwanie, to sposób na moją ucieczkę, na zajęcie myśli, na poradzenie sobie z tym co trudne. Daje mi tak wiele, że nie sposób ująć tego w żadne słowa, daje mi siłę i wiarę w to, że nie jest ze mną jeszcze tak źle, ale też dzięki tym wierszom odkrywam niejako na nowo i poznaję siebie. Towarzyszą temu emocje, nie jest to łatwe, życie takie jest. I tak jak mówisz, dopóki istnieje choćby cień nadziei również będę się jej chwytać jak tonący brzytwy. Ech, Dziękuję z całego serca Ci Ks-hp za tę budującą rozmowę pod wierszem, to dla mnie niezwykle cenne.
Wszystkiego dobrego dla Ciebie***

Tak jak napisał Hopek. brakuje tchu. Celowo zmuszasz do zatrzymywania i zmiany rytmu trudnymi słowami, chociaż akcenty są równe jak od linijki.
zaczynam ciągle i od nowa
odkrywam dreszcz na pustej kartce
głos załamuje półmrok chowa
litery bledną ślepną palce - to najlepsze a całość śliczna.

- Kochani, przepraszam, że tak odpowiadam z opóźnieniem, ale dopiero teraz znajduję czas

Witaj Kamyczku, bardzo miło Cię widzieć

Tak świetnie oddałaś sens słowami, że skradłam sobie tę myśl, bo powstał z niej wspaniały cytat: „Dopóki wierzymy w soczystą zieleń słowa, dopóty istnieje szansa na słonecznomleczny wers”. Czy pozwolisz, że dodam do mojego profilu? Niezwykle pasuje mi ta treść.

Zieleń - kolor oznaczający - nadzieję, życie, wyzdrowienie. Niesie ze sobą wiarę w to, że będzie dobrze. Ja wierzę, że ta iskierka nadziei z czasem zamieni się w trwały płomień. Tak wielu wokół nas na tę iskierkę nadziei czeka, dlatego to bardzo ważne żeby ponieść ją w dłoniach także dla innych

Kamyczku, nawiązując do rymów – w niektórych moich wierszach zdarza się, że rymy mi uciekają, nieraz jednak decyduję się pozostawić taki defekt. Dzieje się tak, zwłaszcza w momencie, kiedy dopasowująca zmiana ingerowałaby zbytnio w pewną spójność dotyczącą treści, brzmień. W dużym stopniu wpływ mają także pojawiające się u mnie, tu i ówdzie, rymy wewnętrzne, czasem są to tylko zbieżne przedrostki czy zakończenia wyrazowe. Te dźwiękowe dopasowania wychodzą dopiero w głośnym czytaniu.

Wzrokowo - owszem widać, że jakiś rym się miejscami zaburza, ale w rozrachunku końcowym podczas głośnego czytania okazuje się, że są w obrębie danej strofy inne współbrzmienia, które w efekcie budują brzmieniową całość. Nie umiem tego inaczej wytłumaczyć, ja po prostu czasami na korzyść tego, co dzieje się wewnątrz danej strofy, decyduję o niedopasowywaniu tego rymu na końcach wersów na siłę.

W tym akurat wierszu - jak przyjrzeć się dokładniej całości, rymy w wielu miejscach do siebie nie pasują.

np.

I wiolinowym/podołam

II wami/zaciska


VIII prowadzi/ niebieski kora/płomień


Myślę sobie, że dopiero rymy wewnętrzne tutaj dopełniają te brzmienia. Tak ja to czuję.

Kamyczku, jestem niezwykle wdzięczna za podzielenie się ze mną własnym spojrzeniem i cieszę się z każdej takiej uwagi pod moim wierszem, bo to oznacza, że czytasz bardzo wnikliwie i z chęcią dzielisz się własnym doświadczeniem, a dzięki temu ja naprawdę dużo się uczę, dlatego wszelkie uwagi i pomysły są bardzo mile widziane.

Dziękuję Ci serdecznie za poświęcony czas i pozdrawiam gorąco

Ps. Uwielbiam te Twoje awatary. Na tym jesteś pozytywnie zakręcona

Wasinko pięknie Dziękuję***

Ty jesteś taka dobra duszyczka, co to zawsze przynosi radość, i nie wiem doprawdy jak ja Ci się odwdzięczę za ten poświęcony dla mnie czas. Taka to była chwila jak piszesz. Nie zdążyłam wiersza zadedykować, a potem tak już zostało, ale chciałam go zadedykować tym wszystkim osobom, które tutaj codziennie spotykam, bo to dzięki takim osobom jak Ty Wasinko – codziennie znajduję nowe siły, żeby iść przed siebie. Dziękuję za to z całego serca***

Cieszę się bardzo, że zwróciłaś uwagę na tytuł, zastanawiałam się nad nim długo, tak samo jak potem nad samym zapisem tych literek. Można wszystko sobie ładnie przeliterować i wyjąć z tego: chrom, mat, chroma, co razem wzięte składa się na mój – chroma-t. W tym jednym słowie ‘chromat’ skrywa się przejście od stanu, gdzie odczuwalne - chłodne, matowe przechodzi w barwę.

* Z greckiego chroma to barwa (od tego słowa wywodzi się nazwa pierwiastka – chrom, który tworzy różne, intensywnie zabarwione związki)

* Barwy chromatyczne to barwy kolorowe – czyli wszystkie kolory, w których można wyróżnić dominantę, choćby niewielką, jakiejś barwy, a więc są to wszystkie kolory prócz czerni, bieli i wszystkich szarości (które nazywamy barwami achromatycznymi).

* Tajemnica pierwiastka.
Chrom odgrywa decydującą rolę w zakresie kontroli stężenia cukru we krwi. Ściśle współpracuje on z hormonem trzustkowym – insuliną nad komórkowym przyswajaniem glukozy. Chrom pomaga insulinie transportować zawartą we krwi glukozę do komórek ciała. Tam glukoza jest spalana, w efekcie czego dostarczana jest organizmowi energia. Chrom koi nerwy, łagodzi bóle głowy i uspokaja.

*Znaki chromatyczne przykluczowe - umieszczone są bezpośrednio za kluczem i określają tonację utworu. Obowiązują do końca utworu lub miejsca zmiany tonacji.

Chromatyczny w muzyce oznacza - postępujący kolejno półtonami;

znaki chromatyczne – to znaki notacji muzycznej podwyższania i obniżania wysokości dźwięków o półton lub o cały ton (krzyżyk, bemol, kasownik).

* greckie chromatos = barwa + grapho = pisze
* chromatyzm - gr. chrōmatismós - ‘barwienie’

Dla chętnych załączam kilka linków

http://pl.wikipedia.org/wiki/Chrom
http://pl.wikipedia.org/wiki/Znak_chromatyczny
http://tepramu.w.interia.pl/teoria/diatonika_i_chromatyka.htm

Wasinko gorące pozdrowienia słońcem malowane Miłego dzionka

TiA, nawet sobie tak połączyłam tytuł z pierwiastkiem i kolorami, gdy czytałam (mniej pod kątem muzycznym, choć też przez głowę przeleciało), ale jeszcze potraktowałam "chroma" jako kaleką/pokaleczoną...

Pozdrowienia rzęsiste uśmiechem