Diagnoza - Speak2Me
Proza » Obyczajowe » Diagnoza
A A A
Piękny dzień. Mroźny, pizga nieziemsko. Jak na listopad to nie mogę wprost uwierzyć, że może być aż tak zimno. Zimowe niebo, szary błękit i w południe razi słońce, łyse drzewa go nie zasłonią, a budynki ustawiły się specjalnie tak, żeby ani na sekundę nie przynieść ulgi przekrwionym oczom. Tłum pędzi przed siebie, rwąca rzeka ciał, i ja w samym jej środku, kropla. Młoda dziewczyna mija mnie, podskakując zapewne w rytm muzyki. Jednak w bajkach nie kłamali, że można rozświetlić dno oceanu światłem pochodni. Teraz to rozumiem. Podskakuje i śpiewa, otwiera usta, ale nie mogę nic usłyszeć. W rzece nie rozchodzą się dźwięki, jak może tego nie wiedzieć? Niezrażona, z tym samym entuzjazmem, stara się wykrzyczeć swoją radość. Jak może być tak nierozsądna... Chcę ją ostrzec, że utonie, zachłyśnie się, wypłynie na brzeg blada i zimna. Idę w jej stronę, ale jest zbyt gęsto i zbyt rwąco, prąd mnie porywa, a ona odbiega w swoją stronę. Wspinam się na palce, oglądam za siebie, chcę wiedzieć, czy da sobie radę. Ale jakiś gruby skurwysyn wpada wprost na mnie swoim wielkim cielskiem, aż tracę równowagę, tłukę się o beton. Gnój nie raczy spojrzeć pod nogi, rozdeptuje moją rękę i odchodzi. Podbiega młody łysol, wyciąga dłoń, kiedy jestem na nogach odchodzi bez słowa. Spodziewałbym się od niego kosy między żebra, a nie bezinteresownej pomocy. Czyżbym również był niewolnikiem stereotypów?

Istnieje ograniczona pula radości. Jest to stała, niezmienna wartość. Przez tysiąclecia na Ziemi było nieporównywalnie mniej ludzi, i każdemu dostawał się większy kawałek. Teraz za jednego szczęśliwego dupka płaci setka smutnych pechowców. Dlatego całe miasta wypełnia odór łez. Właściwie nie tyle zapach, to się odbiera zupełnie innym zmysłem. To jest mieszanka. Widzisz starucha z wyżłobioną skórą, resztką włosów, ciągnącego za sobą własne nogi, bo do przodu pcha go tylko siła woli, albo strach przed śmiercią. Widzisz go, i czujesz ten pieprzony smród wyraźniej niż kiedykolwiek, bo facet jest jego największym źródłem na całym Bożym świecie. Nie węchem, tym czymś, tym ukrytym czymś odbierasz całą gamę bodźców - śmierć żony, córki, rak kości, żylaki, alergia na kota, którym musi się teraz zająć, bo jego pierworodna w niebie się ucieszy, że tygrysek nie trafi w łapy gówniary wyrywającej garściami sierść z grzbietu. Może dzięki temu, że dziad już nie jest fizycznie w stanie się uśmiechnąć, ja miewam dobre dni. Gość już nie czerpie ze swojej puli. A może każdemu w pewnym momencie życia kończy się limit. Tego nie wiem, psia mać, nie wiem tego, a nie lubię nie wiedzieć. W każdym razie, na ulicy czuję się jak na pogrzebie, i należę do tworzących tą pocieszną atmosferę. Jestem tą atmosferą, od stóp po czubek głowy i po każdy włos wznoszący się ponad niego.

Zapomniałem dokąd zmierzam.
Gówno prawda, wcale nie. Ciężko jest mi przyznać przed samym sobą, że łażę bez celu. Nawet kiedy to oczywiste jak Bóg, ciężko mi się przyznać. Bo wstyd być aż tak samotnym, żeby kurwa musieć sięgać po mapę, odnajdywać kwadrat oznaczający mój dom, linijką odmierzać kolejne ulice, zapisując przy okazji na strzępie gazety ich nazwy. Sześć kilometrów, optymalny dystans, musi zatoczyć koło albo dobrnąć do przystanku. Idę powoli, jeżeli tylko mam wystarczająco dużo swobody. Otoczony przez przeciętniaków, a każdemu z nich wmawiano, że jest wyjątkowy, każdy z nich kiedyś w to wierzył, prawie każdy przestał. Tylko wyjątkowi ludzie mogą do śmierci wierzyć w swoją wyjątkowość. I spotykam takie osoby. Nie widzą mnie, tak jak ja nie dostrzegam żuka, z podziwem oglądającego podeszwę buta, która po chwili go miażdży. Gromada żuków prze do przodu.

Podobno można się zakochać w dwie minuty. A ja nie zakochałem się przez całe życie. Kiedyś grałem w ósemkę, kilka metrów dalej stała dziewczyna, a jej widok mnie olśnił. Podszedłem, trzymając za nadgarstek pocałowałem jej szyję. Jasne, kurwa, oczywiście, że tego nie zrobiłem. Spojrzała na mnie i nawet się uśmiechnęła, tylko nie zauważyłem, czy z ironią czy litością. To była jakby bogini. Pochyliłem się nad stołem, ostre cięcie połówki do środkowej, weszło. Później jechałem pociągiem. Zapłaciłem za bilet dokładnie tyle samo, co fiut trzymający szpargały na siedzeniu obok siebie, a jednak musiałem stać. Tuż na wprost drzwi. Po drugiej stronie szatynka, właścicielka najpiękniejszych ust, kilka razy złapała mój wzrok, ćpała muzykę, jak ja, i patrzyła w dół, uniosła nagą od ramienia rękę, muskała ucho opuszkami palców, później szyję, powolnym ruchem, oaza spokoju i namiętności, opuściła dłoń a mi mocniej zabiło serce, bo widziałem siebie gładzącego jej uda równie spokojnie i delikatnie. Wysiedliśmy na jednym przystanku, uciekłem jak tchórz, którym byłem. Nie ma najmniejszej pierdolonej szansy, że zobaczę ją jeszcze choć jeden, kurwa, raz. A teraz? Znikąd pojawia się anioł, przelatując obok pozwala poczuć swój zapach. I znika. Tak w skrócie. Nigdy się nie zakochałem, bo nie umiałem porozmawiać z żadną z nich. Nie zakochałem się przez całe życie, bo nagle zauważyłem wariata gnającego na złamanie karku, jechał wystarczająco szybko, a akurat chciałem się znaleźć na drugiej stronie, więc wszedłem na jezdnię, nawet trzeźwy nie zdążyłby zareagować, nie było dużo krwi, upadłem ładnie na plecy, i jak ktoś bardzo zmęczony tkwiłem w bezruchu, zwracając tym samym może ciut do puli, z której mi pożyczono aż do dziś, i niezauważenie wyparowuję, bo jak rzeka mogłaby dostrzec stratę jednej kropli?
Poleć artykuł znajomym
Pobierz artykuł
Dodaj artykuł z PP do swojego czytnika RSS
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • E-mail znajomego:
  • E-mail polecającego:
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • Znajomy został poinformowany
Speak2Me · dnia 16.11.2011 09:19 · Czytań: 666 · Średnia ocena: 4 · Komentarzy: 9
Komentarze
Figiel dnia 16.11.2011 15:29
Moim zdaniem bardzo dobra robota. Obrazowy tekst, pełen pasji i właśnie z pasją go odczytałam. Niektóre zdania cedziły mi się w głowie, inne waliły pięścią w ścianę a jeszcze inne beznamiętnie porządkowały emocje.
Ograniczoną pulę radości pozwolę sobie włączyć do własnego, siedzącego w duszy, a może w mózgu, opisu świata, bo bez względu na jej prawdę czy fałsz nieźle ustawia pewne sprawy :)
Dziękuję i pozdrawiam.
pierzak dnia 16.11.2011 19:51
ostre w słowie, bez zbędnego biadolenia, przez co się dobrze czyta.
Kaero dnia 16.11.2011 21:35
Trudno znaleźć właściwe słowa. Może dlatego, że główny bohater wszystko już powiedział. Tak to chyba właśnie jest: gdy jeden człowiek zupełnie niezauważenie przychodzi na świat, drugi równie niezauważenie umiera. A co tej puli radości, to są takie chwile, w które myślę dokładnie tak samo jak bohater: rozpacz jednego, generuje szczęście drugiego.

Pozdrawiam:)
Speak2Me dnia 16.11.2011 23:08
Myślałem, że zostanę zrugany, tym bardziej cieszą pozytywne opinie:) Dzięki za poświęcony czas, polecam się na przyszłość, i pozdrawiam serdecznie
Norules dnia 16.11.2011 23:17
Podoba mi się, pasuje dodzisiejszego mojego nastroju. Ciężko wytknąć błędy, zauważyłam jedno zjedzone słowo "reszkę włosów". Poza tym bohater przypadł mi do gustu, mimo iż tekst długi nie był. Podoba mi się koncepcja bycia kroplą w rzece. Podoba mi się bezpośredni język. Całość pochwały godna ;)
Usunięty dnia 18.11.2011 19:46
Tekst nie skleja mi się w spójną całość, ale każdy akapit wart sam siebie, a ostatni najlepszy.
Speak2Me dnia 18.11.2011 22:31
Reszkę poprawiłem, dzięki :)
Bardzo miło, że tekst się spodobał.
Usunięty dnia 18.11.2011 23:16
dobra robota bardzo mi się podobaB)
mozzani dnia 29.12.2013 00:16 Ocena: Bardzo dobre
Dobry tekst. Ukazuje kulisy życia każdego z nas. :)
Polecane
Ostatnie komentarze
Pokazuj tylko komentarze:
Do tekstów | Do zdjęć
Dobra Cobra
10/08/2022 16:02
Zobaczymy, co będzie dalej. Pomysł ciekawy, liczę na piękny… »
Dobra Cobra
10/08/2022 15:57
Intrygujące zawiązanie Szkoda, że tylko taki krótki… »
Per fumum
10/08/2022 12:43
Starymi ani młodymi się nie chcą opiekować. Wiem coś o tym,… »
pociengiel
10/08/2022 10:20
Znajomi mieli jedynaka, który w dzieciństwie powtarzał za… »
ajw
10/08/2022 09:59
Pamietam "Balladę o Januszku". Film również budził… »
ajw
10/08/2022 09:16
Sorry, nie mogę już edytować swojego komentarza, gdzie… »
viktoria12
10/08/2022 08:11
Piękny jest Twój wiersz. Jak ta symfonia:… »
Yaro
10/08/2022 07:45
Pozdrawiam serdecznie:) »
Brytka
10/08/2022 06:01
Zgadzam się z przekazem, dobrze że poruszasz temat.… »
Gramofon
10/08/2022 05:27
Dzięki za czytanie i podobanie. Pozdrawiam i zapraszam… »
wolnyduch
09/08/2022 23:13
Witaj Per fumum Tak, wiersz jest życiowy, a życie bajką… »
wolnyduch
09/08/2022 22:50
Witaj Jarku No, cóż przyznaję się bez bicia, iż nie znałam… »
Marian
09/08/2022 20:14
Marku, dziękuję za odwiedziny i konstruktywną krytykę. »
Dobra Cobra
09/08/2022 18:19
Miło jest zawsze porozmawiać o sprawach naistotniejszych.… »
Afrodyta
09/08/2022 15:44
Dziękuję za tak obszerną odpowiedź na mój komentarz. Bardzo… »
ShoutBox
  • Darcon
  • 14/07/2022 20:17
  • Mało osób ma czas na "betowanie", ale możesz przysłać mi na priv opowiadanie, które skasowałaś. Sprawdzę, zasugeruję i uzasadnię półkę, tylko nie od razu. Dwa w jednym, coś jak szampon. ;)
  • Wiktor Orzel
  • 12/07/2022 08:09
  • Nie czytamy wszystkich komentarzy, bo nie mamy na to czasu. Twój akurat mi się rzucił w oczy, to nic osobistego. ;)
  • ApisTaur
  • 01/07/2022 22:13
  • W sezonie ogórkowym, tłok tylko na plażach ;)
  • Materazzone
  • 28/06/2022 17:24
  • Dawno mnie tu nie było. Strasznie mało tu życia jest :(
Ostatnio widziani
Gości online:0
Najnowszy:Usunięty
Wspierają nas