Wasinko, bardzo miło Cię widzieć Podziwiam Cię zawsze z jaką wnikliwością czytasz tekst. Byłabyś (jesteś...) wspaniałym psychologiem!

Myślałam, że już dawno takie wspomnienia mam za sobą, ale jak widać te cięższe zakotwiczają na dłużej i nie sposób zapomnieć. Mimo upływu czasu, żal pozostaje, z wiekiem jeszcze narasta.

Przygnębienie, tak jak i radość – wszystko ma swoje źródło. Przygnębienie zaczaja się jak noc i zabiera kolejny fragment życia. Chciałoby się z mim walczyć, powinno, dla siebie i dla bliskich, walczę… Tylko to bardzo podstępny przeciwnik, kiedy wydaje się, że na chwilę odpuści, niespodziewanie powraca z podwojoną siłą. Przeszłość pozostawia swoje piętno, nie da się trudnych wspomnień odstawić na półkę, z tym pije się codzienną herbatę… A jednak trzeba na co dzień wziąć głęboki oddech… Tak, bardzo głęboki oddech, i powiedzieć sobie – jeśli nie dziś, to jutro dam radę!

Z tym ostatnim cytatem, który wskazujesz, myślałam nad tym długo, też chciałam zapisać tylko ostatnią frazę, czytając ten tekst na głos - brakowało mi jednak tej wcześniejszej linijki. Wrosła we mnie, jak obraz Jasnogórski, który odwiedzał nasz górniczy dom, różaniec w ręku - to była nasza codzienność, nie pamiętam innej. "Czarną Madonnę" śpiewaliśmy w domu od dziecka, ze łzami w oczach, zwracając się do MATKI z każdym problemem, a na lata 80-te ich nie brakowało, taki to był okres. Dlatego niechaj zostanie, tak myślę...

Dziękuję Ci pięknie za czytanie i te chwile pod wierszem. Pozdrawiam Cię niezwykle gorąco

Julando, Dziękuję za tę obecność u mnie : ) Wiesz, przychodzi taki moment, że trzeba "przerobić" w sobie pewne zdarzenia. Ja niezbyt często piszę w ten sposób, mimo wszystko do tej pory starałam się pewnych tematów unikać. Do mówienia wierszem o tym, co trudne - dojrzewam bardzo długo, to dla mnie cały proces. Pozdrawiam Cię gorąco i dziękuję za ten ważny dla mnie komentarz Ogromne buziaki***

Nalko, Dziękuję serdecznie za Twoje słowa i obecność pod moim skromnym wierszydłem. Cieszę się, że możemy się tutaj wspólnie spotkać. Niezwykle trudno byłoby rozmawiać, to wiersze pozwalają na więcej. Miłego wieczoru dla Ciebie Pozdrawiam gorąco Buziaki!

Mój ukłon kieruję także w stronę Ks-hp Tak, tak, coś mnie tchnęło i wysłuchałam radia Pepe, a tam tyle ciepłych słów pod adresem wiersza. Słuchałam ze wzruszeniem, a zatem Ks-hp jeśli tu zajrzysz... wiedz proszę, iż z całego serca Dziękuję***

Z serdecznymi pozdrowieniami
agnieszka

Whole, Witam Cię serdecznie. To dla mnie prawdziwa niespodzianka i ogromna radość móc Cię u mnie gościć. Wybacz, że odpowiadam z poślizgiem... Tak się akurat ostatnio zastanawiałam nad tym, że wszystko ma w życiu swoje miejsce i określony czas. Tyle lat musiało minąć... i kiedy zupełnie przypadkiem usłyszałam o tym wierszu w radio PePe był akurat 4 grudnia, coś mnie wtedy naprawdę tchnęło, żeby to radio włączyć. Skończyłam pisać wiersz 17 listopada... to zastanawiające, że wszystko tak się akurat zbiegło w czasie. Ale to zapewne brak światła o tej porze roku wyciąga ze mnie tę pochmurność duszy. Dziękuję pięknie i cieplutko pozdrawiam*** Buziak

Dziękuję*** Zolu całym sercem. Spotkać Ciebie w moich skromnych progach to dla mnie prawdziwy zaszczyt. Cieszę się ogromnie! Dziękuję*** Wiesz, teraz, ja też wycięłabym tę frazę, widzę to bez dwóch zdań, cytat jest za długi, a przecież każdy dobrze zna tę treść. Ale niech tutaj sobie już tak pozostanie. Minie trochę czasu, odejdzie w zapomnienie, wtedy uporządkuję. U siebie już poprawiłam. BUZIAKI barwą słońca malowane dla Ciebie Zolu
Dobrej Nocy : )

Witaj Ks-hp

Nawet nie wiesz jaką sprawiłeś mi radość…

Dziękuję całym sercem. To dla mnie tak ogromna niespodzianka, że zwyczajnie brakuje mi słów, żeby wyrazić, co czuję... Jak usłyszałam Ciebie mówiącego o moim wierszu w radio PePe, pomyślałam, że to sen, było to dla mnie tak nieprawdopodobne! Zdążyłam szybciutko nagrać sobie na pamiątkę Twoją audycję, co prawda na komórkę, ale mam ślad. Ewidentnie jakiś wewnętrzny głos kazał mi wtedy to radio włączyć (bo przecież skąd mogłam wiedzieć), a wówczas – niedowierzanie i radość przemieszana ze łzami, a zaskoczenie tak wielkie, że odebrało mi głos, przeżywałam to po swojemu, bo przecież nie codziennie zdarzają się takie chwile i zbiegi okoliczności. Jakże dziwne uczucie, tak o sobie usłyszeć, i to w takim momencie…, splot zdarzeń w moim życiu – miałam nieodparte wrażenie, że to głos z zaświatów, a mnie tu już nie ma, i to głupie przeczucie, że coś się może wydarzyć. Emocje wzięły górę… Nie myślałam, że ktokolwiek zwróci uwagę na to moje wierszoklecenie. To według mnie jest bardzo skromny wiersz, zresztą tak, jak całe to moje pisanie. Zaszyta w zaciszu domowym sklecam czasami słowo do słowa, tak dla siebie, z potrzeby ducha, to pomaga się otworzyć i wyjść na zewnątrz, wtedy mogę spotkać się z drugim człowiekiem. Wiem, jak wiele zawdzięczam w tym przypadku Twojej wrażliwości, umiejętności wyczuwania tego, co podskórne, bo ja chyba dobrze wiem, skąd taka wrażliwość się bierze, ona nie jest przecież przypadkowa, samemu trzeba doświadczyć, żeby zrozumieć i zobaczyć więcej u innych. Krystianie pragnę Ci gorąco podziękować za poświęcony dla mnie czas, za ogrom włożonej pracy. Wdzięczna jestem za tyle wspaniałych słów pod adresem wiersza. Twoje słowa, zarówno w audycji, jak i pozostałych komentarzach pozwoliły mi spojrzeć na ten wiersz od drugiej strony, pozwoliły wejrzeć jeszcze raz w głąb siebie, nie zdawałam sobie sprawy, że przemycę tak wiele. Są pewne rzeczy, których do końca sobie nie uświadamiamy pisząc, i do tego pozwala dotrzeć właśnie czytelnik. Ty doskonale dotarłeś do tego, co skryte w pokładach. Za wszystko jeszcze raz bardzo, bardzo Dziękuję*** To teraz ja się troszeńkę rozgadałam : )

Serdecznie i ciepło pozdrawiam : )

Agnieszka

Tadeuszu, Twoje słowa dają mi tyle radości... - pięknie, pięknie Dziękuję*** i bardzo gorąco pozdrawiam : ) Buziaki i uśmiech dla Ciebie : ) : )

Pawle, całym sercem Dziękuję*** Czy widać, jak się uśmiecham : )))
Bardzo, bardzo mi miło! Pozdrowienia radosne ślę Buźka!

Kamyczku, wzruszona do głębi - całym sercem Dziękuję za Twoją obecność. Te słowa tkwiły we mnie od bardzo dawna, ale nigdy wcześniej nie miałam dość siły, żeby zapisać. Nadal wywołują tak silne emocje, od żalu, złości, po wstyd - bo uświadamiają mi, iż po tylu latach nie potrafię zapomnieć ani wybaczyć, a może to jeszcze nie ten czas...

Dziękuję***

Wszystkiego Najlepszego w Nowym Roku!

Cieplutko, serdecznie pozdrawiam