Jedno słowo ciśnie mi się na usta... sztampa.

Kwestia doboru słów i umiejętności, które przyjdą z czasem. Wiersz rzeczywiście słaby, przechodzi bez echa.

Otrzymałeś uwagi i możesz postąpić na dwa sposoby.

1. Możesz je zignorować, bo przecież napisałeś wiersz, opanowałeś tajniki warsztatu poetyckiego do perfekcji, Twoja poezja jest prawdziwa, monumentalna i wiekopomna, bo wypływa z prawdziwych emocji. Biada tym, którzy nie docenili wielkości poezji, która będąc wielką i będąc poezją, nie może nas nie zachwycać, skoro nas zachwyca. Wówczas publikowanie tutaj nie jest okazją do rozwoju, ale wyłącznie do autoprezentacji. W takim razie w przyszłości proponuję wybrać opcję "blokuj dodawanie komentarzy".

2. Możesz rozważyć w cichości serca to, co napisali odbiorcy i spróbować ustosunkować się do ich słów (łopatologiczniej: to się nazywa dystans do własnej twórczości). Idąc dalej Twoim tokiem rozumowania wypada zapytać: czy uważasz wobec tego, że poezja wysokich lotów, dopracowana formalnie jest nieciekawa i nieautentyczna? Sądzisz, że sprawne warsztatowo utwory nie wypływają z prawdziwych emocji? Śmiałe wnioski, moim zdaniem zbyt śmiałe, wszak wyciągnięte tylko na podstawie tego, że dany autor nie jest grafomanem (ma dużą świadomość słowa). Nikt Cię tu nie namawia do porzucania tematyki, która Cię fascynuje, interesuje i Bóg wie co jeszcze. Sztuczka polega na tym, żeby przekazać coś w sposób poruszający czytelnika, intrygujący. Rzucając powtarzane przez wieki hasła, racząc odbiorcę wyświechtanymi frazesami, nie wywołasz oczekiwanych emocji. Co najwyżej śmiech politowania. Nie zamierzam Cię zniechęcać do pisania - wolę zachęcić, byś pisał lepiej. Czytaj dużo, wyciągaj wnioski, przyglądaj się formie i doborowi słów. Potem pisz i konfrontuj z informacją zwrotną od czytelników. Upierdliwie życzę więcej dystansu do własnej twórczości.