Nigdy nie komentuję poezji, gdyż się na tym nie znam. Czasami nasmaruję jakiś biały wierszyk. “Trylobit” - super wiersz, nie kumam tylko tytułu.
Wzruszyłem się też dedykacją…
Dziękuję i pozdrawiam.

Dzięki, Imaginacjo.

Lewku - cała przyjemność po mojej stronie.

Z podziękowaniem, Bozka.

A co do tytułu - ten wymarły jakieś 250 milionów lat temu morski stawonóg nasunął mi myśli o trwaniu w czasie - sięga daleko w przeszłość, istnieje dzisiaj i będzie sięgał również daleko w przyszłość - choć trwa już tylko jako skamieniałość, czyli zamknięta forma. Też jesteśmy w pewnym sensie zamkniętą formą - ograniczeni własnym życiem, a jednak tak związani z tym, co było, i z tym, co będzie. No i poza tym nazwa "trylobit/y" ma w sobie i "tryb/y" i "bit/y".

Dobrego dnia

O, Szalonka pod rymowanką?
Tak, tak, wiem - przez pomyłkę.
A tytuł możesz podwędzić - trylobity to własność ogółu.

Buźka szalona

Inwersje są fuj.
Ale na szczęście nie walą tak po oczach, żeby samobójstwo popełnić.

Ech, Zolencjo - jak tu Cię nie lubić?

Buziaki