3.


Powoli zapadał zmrok. Jeszcze tylko szybki prysznic, kropla perfum w zagłębienie obojczyka, przewiewna, letnia sukienka w kwitnące maki i byłam gotowa na przyjęcie mojego księcia.
Punktualnie z nastaniem nocy rozległo się pukanie do drzwi.
Uchyliłam je lekko. Stał tam, ukryty pod gwieździstym sztandarem nocy. Nie mówił nic, lecz jego leniwy uśmiech wyrażał wszystko to, co w tej chwili chciałam usłyszeć.
Ja też milczałam. Głos odmówił mi posłuszeństwa.
Gdyby moje życie zależało w tej chwili od jednego, wypowiedzianego przeze mnie słowa, bez wątpienia padłabym na ziemię jak rażona piorunem.
Stałam więc nieruchomo, patrząc mu głęboko w oczy. Czekałam a on w nieskończoność przeciągał tą słodką torturę.
W końcu podszedł do mnie, wyciągając przed siebie ramiona. Zatonęłam w nich z radością, czując nieuchronnie narastające podniecenie.
Nie pamiętam, które z nas zamknęło drzwi, ani też kto uczynił pierwszy gest. Zniknęły wątpliwości a świat zawirował, wtórując nam w tym szalonym tańcu miłości.
I stało się.
Razem przekroczyliśmy bramy innego wymiaru.



Dużo później leżeliśmy blisko siebie, nadzy, oddychając ciężko jak rozbitkowie na brzegu morza, po wygranej bitwie z żywiołem.
- Opowiedz mi coś o sobie – poprosiłam nieśmiało, delikatnie muskając opuszkami palców napięte mięśnie jego ud. - Chciałabym wiedzieć o tobie wszystko. Intrygujesz mnie – uśmiechnęłam się.
- Myszko, nie warto – zamruczał, pochylając się nade mną i całując moją szyję wilgotnymi wargami. - Zostało nam tak niewiele czasu. Szkoda byłoby go zmarnować. Spotkamy się jeszcze, obiecuję. Wtedy powiem ci wszystko a teraz chodź do mnie – dodał, przyciągając mnie do siebie. - Nie chcę już dłużej czekać.
Ja też nie chciałam. Podążyłam mu naprzeciw a świat znowu przemienił się w ogromną, błyskającą neonami karuzelę.


Niesamowite jak szybko kończy się to, co sprawia najwięcej radości. Nasza noc skończyła się nagle jak krótki, letni deszcz. Byliśmy zmuszeni rozstać się już o świcie. Codzienne obowiązki wzywały niczym głos Kalifa, nawołującego wiernych do porannej modlitwy. Czas, który wciąż jeszcze był nam dany kurczył się w zastraszającym tempie, przesypując nieubłaganie maleńkie, złote ziarenka piasku w klepsydrze. Do ustalonej pory wyjazdu brakowało jeszcze kilku godzin.
John musiał w końcu iść do pracy, lecz wcześniej obiecał, że nie pozwoli mi wyjechać bez pożegnania.
Chyba tylko dzięki tej obietnicy odnajdowałam w sobie siłę, niezbędną do przeżycia ostatnich chwil na farmie, wypełnionych gorączkową krzątaniną.
Aby zapomnieć o dławiącym mnie bólu, rzuciłam się w wir przygotowań do wyjazdu. Cierpiałam, marząc aby nagle przestać myśleć, czuć, istnieć.
Słońce chyba również wzięło sobie do serca nadchodzący koniec wakacji, gdyż świeciło tak mocno, jak gdyby chciało ofiarować nam całą swoją, magiczną energię.
Chociaż wiedziałam, że nie ma takiej możliwości, całą sobą zapragnęłam zatrzymać wskazówki zegara.


Stałam wyprostowana, zanurzając bose stopy w bujny, zielony dywan soczystych traw. Twarz miałam uniesioną wysoko a powieki mocno zaciśnięte. Każdą komórką ciała starałam się przechwycić wszystkie promienie słońca. Byłam prawie naga. Na sobie miałam jedynie przewiewną, króciutką sukienkę bez rękawów, jednak mimo to moje ciało okryte było delikatną jak mgiełka warstewką potu.
W pewnej chwili wyczułam, że nie jestem już sama.
Nie zmieniając pozycji zarejestrowałam obecność Johna, zmierzającego w moją stronę płynnym, sprężystym krokiem.
Zacisnęłam dłonie w pięści, napinając wszystkie mięśnie i wprawiając całe ciało w pełne oczekiwania drżenie.
Dotrzymał obietnicy – z lubością powtarzałam w myślach te dwa słowa.
Drgnęłam mocniej, gdy poczułam obejmujące mnie w pasie silne, spalone słońcem ramiona.
- Już jestem – wyszeptał gorącymi wargami, które wolnymi ruchami pieściły małe zagłębienie tuż nad moją prawą skronią.
Przez dzielący nas materiał czułam żar rozgrzanego, męskiego ciała. Zakręciło mi się w głowie i zachwiałam się a on przygarnął mnie mocno do siebie.
- Nie wiem jak uda mi się przeżyć rozłąkę – powiedziałam głosem nabrzmiałym od tłumionych emocji. - Wciąż jesteś przy mnie a ja już tak bardzo za tobą tęsknię.
- Wytrzymasz Myszko – odpowiedział spokojnie – jeszcze się spotkamy, zobaczysz.
Umilkliśmy, rozkoszując się swoją bliskością. Absolutną ciszę zakłócały tylko nasze przyśpieszone oddechy, zdradzające stan emocjonalny naszych serc.
I w tym oto właśnie, czarodziejskim momencie podjęłam drugą, fatalną w skutkach decyzję – postanowiłam na niego czekać.