z lustra na mnie zerka
poranna twarz blada,
czerwoną nitką oczy przetkane,
usta w grymasie zastygnięte.

w głowie opary jeszcze bredzą,
mają mi coś do powiedzenia,
przeciążenia za duże.
ciemność.

odliczanie rozpoczęte,
mózg gotowy do wystrzału,
szarpie się, wyrywa,
skacze po ścianach.

budzę się jakoś w wannie,
panuje klimat pustynny,
dłonie nadal roztańczone,
walczą z uciekającymi kurkami.

ta niedziela jak każda,
sobotą przesiąknięta.
chyba już czas najwyższy
zabić weekendowy nawyk.