Jestem spowiednikiem. Psychologiem. Sędzią.
Milcząc, czekam aż otworzy się przede mną ludzka dusza. Aż z serca wpłyną najgłębiej skrywane tajemnice.

Uginam się pod ciężarem bólu, czasem skaczę z radości. Zawsze słucham.

Lubię, gdy przenika do mnie elektryzujący żar ludzkich pragnień.
Stukot przewracanych sprzętów, walka z guzikami koszuli, paskiem pośpiesznie rozpinanych spodni.
Gdy słyszę jęki podniecenia, wtóruję im cichutko.
Choć czasem wśród miłosnych uniesień, dociera do mnie zgrzyt. Fałszywa nuta. Płacz sumienia, niepewności, tęsknoty, gdy milknie już wszystko inne.

Wsłuchuję się w rozmowy. W słowa wymawiane szeptem, i te...wykrzyczane.
Nie widzę. To nic. W tonie głosu i melodii wypowiadanych zdań dostrzegam człowieka.

W przestrzeni, niebędącej niczyją oazą, obcą, a jednocześnie tak bezpieczną, wszystko jest bardziej szczere. Emocje odarte z opakowania zakazów i nakazów nie wstydzą się nagości.

Wczoraj obudził mnie dźwięk rozrywanego papieru i głuche uderzenia łez, spadających z czubka brody.
Pomogłam przespać ból, śnić o tym, co zabrały słowa spisane w liście.

Dziś byłam świadkiem szczęścia.

A jutro?
W drugorzędnym hoteliku. W materacu poplamionym resztami kawy, winem i colą z automatu. Rozluźniam się i napinam. Z biegiem lat śmieję się i płaczę coraz głośniej.
Jestem. Po prostu.