w parku przysiadł na ławeczce,
lat dwadzieścia parę.
chyba drzewom chciał wykrzyczeć
wszystkie swoje żale.

śliczny, schludny, ułożony,
lecz bez tej śmiałości,
która by mu pozwoliła
poznać smak miłości.

jakże ciężko czuć na sobie
szydercze spojrzenia,
gdy to tylko lęk do kobiet
życie w dramat zmienia.

z drugiej ławki...lat nie liczę
(powiedzmy dojrzała)
też samotna - takie życie
i w pragnieniach cała.

myśli jego odczytała
nieznanym sposobem.
- przecież ty o pomoc wołasz,
a więc ci pomogę

takie słowa wyszeptała
biorąc go za rękę.
- obiecuję, że tej nocy
zakończysz swą mękę.

z uwielbieniem i radością
na jej kształty patrzył,
a te miejsca, których bał się
łzami szczęścia znaczył.

bez słów, w ciszy...niepotrzebne
przecież były zdania.
rozumieli swe spojrzenia,
czuli smak kochania.

bezimiennie, bez pruderii,
ponad wyobraźnią,
wypłynęła poza ciała
jego jaźń z jej jaźnią.

swą opowieść chcę zakończyć
takim oto kwitem:
- cisza z burzą się spotkała -
to niesamowite!