Drażnią mnie te odstępy między wersami ;P i to jedyna uwaga jaką tutaj mam. Naprawdę dobry wiersz, nienachalny, bogaty a jednocześnie prosty. O tej wodzie to można też np. tak:

napisać o wodzie coś takiego
czego sama o sobie nie wie
że może połykając nas łapczywie
wysusza coś więcej niż gardła

Bardzo ładny tekst, inny. Poranny kawosz przeczytał z niemałym zainteresowaniem i to nieraz. Jedyne, co mnie drażni, to interlinia. Przeszkadza, rozprasza. No ale to generalnie drobiazg.

.

gwiazda, tycenak - o wodzie było owszem, ale uznałam to za mniej udaną część i ostatecznie wiersz ma taki wygląd. Nie zamierzam już nic dodawać, bo uważam, że nie należy ulepszać na siłę. A napisało mi się w 5 minut, ot tak sobie... (hmm to musiała być wena albo inny ciort jakiś).

miodus - mnie to też przerasta, ale poezja jest po to, żeby się zmierzać z tym co i też metafizyczne, ja się cieszę, że Cię to jednak zainspirowało do przemyśleń i stawiania pytań. Sądzę, że o sami sobie jeszcze wiele nie wiemy, a no właśnie czy możemy zatem opisywać inne zjawiska tak, jakbyśmy dokonywali wielkich odkryć, czy kiedykolwiek odpowiemy sobie na elementarne pytania kim jesteśmy i dokąd zmierzamy? No nie wiem... ja nie dożyję, ale myślę, więc jestem ;P

julando - cieszę się, bo ja bardzo konsekwentna we wszystkim jestem


a tu taki tyci obrazek do tego wiersza (czyli moja szalona amatorska twórczość fotograficzna - z naciskiem na amatorska):

http://jgrabarz.blogspot.com/2012/.../krotki-przeglad-zywioow.html

bo wiemy tyle, co ta pszczółka

- no właśnie...