Andrzej Pilipiuk - Skąd się wziąłem - valdens
Dla użytkownika » Warsztaty Andrzeja Pilipiuka » Andrzej Pilipiuk - Skąd się wziąłem
A A A


Mój wybór drogi życiowej był efektem odporności psychicznej. Szkoła podstawowa indukowała we mnie olbrzymi wstręt do pisania. Zmuszani byliśmy nieustannie do notowania tego co mówił nauczyciel. Poziom nauczania języka polskiego był żaden. Dobór lektur szkolnych w zamyśle swoich twórców miał chyba za zadanie całkowicie zabić jakiekolwiek zainteresowanie czytaniem - jako formą spędzania wolnego czasu.

Uczęszczałem do szkoły w epoce, gdy zadawano naukę do domu. Zadawano dużo. Był to czas wyżu demograficznego. Zajęcia odbywały się przeważnie na drugą zmianę, w trzeciej klasie podstawówki chodziłem do szkoły nawet na trzecią - lekcje trwały od 14:30 do 19:45. Czas wolny rozbity mieliśmy często fatalnie, na kilka godzin rano i kilka po południu. To sprawiało że dni mijały jakoś monotonnie, a we mnie narastało z miesiąca na miesiąc coraz większe znużenie. Od tamtej pory nie cierpię się uczyć. Wprawdzie posiadam po przodkach dociekliwość ale realizować ją mogę jedynie w oparciu o własne zainteresowania i własne poszukiwania. Przymus nauki wywołuje reakcję iście alergiczną... Naprawdę mocno śrubę przykręcono mi w szóstej klasie. Chodziłem do nowej szkoły, pod wieloma względami gorszej niż poprzednia.

Miałem 13 lat. Rzeczywistość która mnie otaczała przygnębiała mnie skrajnie. To nie był dobry świat, nie był to też wbrew temu co się obecnie twierdzi dobry ustrój. Rzeczywistość 1986 roku była szara, nijaka, bez szans na przyszłość, bez perspektyw. Zainteresowałem się w tym czasie archeologią Egiptu. Doszedłem do wniosku, że to jest szansa. Archeologom dawali paszporty... Czułem potworny instynkt włóczęgi po świecie. Tygodniowy pobyt w NRD tylko podsycił te pragnienia. Zdawałem sobie też sprawę że gdzie indziej istnieje cywilizacja doskonalsza od tej która mnie otaczała - jej wytwory wabiły z witryn Pewexu. To był czas w którym zdałem sobie sprawę że jestem niewolnikiem. I byłem niewolnikiem, a w perspektywie miałem pozostawanie w tym stanie do końca życia.

Załamanie było bardzo mocne. Uciekłem w czytanie książek. Niestety nie pomogło to na długo. Moje ulubione cykle szybko się kończyły... Rzeczywistość szkoły dobijała mnie, uciekałem w marzenia. Marzenia konkretne - własny dom na północy Norwegii będący bazą szkoleniową dla młodych spiskowców dążących do obalenia socjalizmu. Leżałem godzinami wymyślając szczegółowo przygody. Coś w rodzaju RPG, tylko bez podręcznika i przeznaczone raczej dla jednej osoby. Na jawie byłem niewolnikiem, którego egzystencja na dobrą sprawę nie miała absolutnie żadnego celu ani sensu. W marzeniach byłem kimś innym - kimś kogo w sobie przeczuwałem. Tam mogłem rozwinąć wszystkie pomysły których realizacje w rzeczywistym świecie uniemożliwiała mi parszywa rzeczywistość.

Olałem świat realny. Przepychałem się krok po kroku do przodu, odwalałem obowiązki możliwie najbardziej po łepkach i uciekałem "do siebie". Mam mocną konstrukcję psychiczną, dziś patrząc wstecz podejrzewam, że byłem bliski obłędu. Gdyby coś przepaliło się w mózgu zostałbym tam na zawsze. W siódmej klasie zacząłem to zapisywać. Miałem już drobne doświadczenie w pisaniu - w piątej klasie po tym jak przyśnił mi się wyrąbisty sen napisałem na jego kanwie pierwszą - kilkunasto stronicową wersję Hotelu pod Łupieżcą. Norweski dziennik miał być w założeniu zupełnie innym typem książki. Im bardziej goiła mnie szkoła tym większą miałem ochotę do pisanie.

Przyszedł rok 1989. Życie nagle nabrało smaku i kolorów. Jednocześnie zakończyłem edukację w tej parszywej budzie i zdałem - z ogromnym trudem do liceum. Sądziłem, że będzie to szkoła diametralnie inna. Ciągle myślałem o archeologii. Wybrałem wiec klasę o profilu humanistycznym. Wybrałem źle. Zła szkoła zły profil... Sądziłem, że dobrze znam nauczycieli. Ci z podstawówki byli tępawi i niekiedy niesprawiedliwi. Tu po raz pierwszy spotkałem nową ich grupę. Byli inteligentni a przy tym podli. Nigdy wcześniej nie byłem gnojony za sam fakt swojego istnienia.

Po zawaleniu się poprzedniego ustroju zaczęli dawać paszporty. Każdemu chętnemu, nieomal od ręki (czekało się około miesiąca). Była szansa wyrwania się gdzieś dalej. Przyszłość napawała optymizmem ludziom jeszcze się wydawało że wygrali. Nadal pisałem Norweski dziennik. Miałem piętnaście lat i prawie gotową książkę.

Teraz była szansa że uda mi się to wydać. Nagle pojawiła się perspektywa. Będę kimś. Zostanę pisarzem. Zarobię i będę mógł powłóczyć się po świecie. Tymczasem terror w szkole narastał. W siódmej klasie szkoły podstawowej miałem robiony test na inteligencje. Wykazał ok. 160 jednostek. Na pierwszym roku studiów miałem już tylko 110 IQ. Liceum zabiło we mnie jedną trzecią potencjału intelektualnego. Ponadto wyszedłem z niego w stanie ciężkiej nerwicy i prawie klinicznej depresji. Zszargane nerwy, zaburzenia emocjonalne... Zadawanie matury śniło mi się potem wiele razy. Ciężkie to były sny. Brakowało mi wiary w siebie, miałem ostre kompleksy z których pomalutku wychodziłem na studiach. Dziś jeszcze choć upłynęło tyle czasu mam problemy z czytaniem książek naukowych oraz cykliczne napady melancholii. Dzieciom nie robi się takich rzeczy.

Historii uczyła nas baba bardzo tempa ograniczona a przy tym czerwona. Bardzo szybko zorientowała się ze w przeciwieństwie do reszty klasy coś czytam a niektóre tematy z historii starożytnej zgłębiłem naprawdę dokładnie. Poczuła strach. Zaczęła mnie gnoić przy każdej okazji. Szkoła zazwyczaj działa na zasadzie dość ścisłego kolektywu. Niechęć ze strony jednej głupiej baby wywołała reakcję łańcuchową. Uchodziłem, za tępego, leniwego, aroganckiego ucznia. W dodatku regularnie z różnych ust słyszałem że nie nadaję się do niczego. Miałem przy tym prawie stuprocentową frekwencję. I jako jeden z nielicznych w klasie czytałem wszystkie lektury szkolne.

Na swoje nieszczęście zacząłem w to wierzyć. Do tego doszły problemy osobiste. Przez rok nie napisałem chyba ani zdania. W czwartej klasie zacząłem się budzić. Znowu wziąłem zeszyt do ręki. Napisałem w ciągu 3 następnych lat 1700 stron rękopisu najnowszej wersji Norweskiego dziennika.

Dostałem się na studia wieczorowe - na wymarzoną archeologię. Bardzo szybko zorientowałem się że studia pod pewnymi względami przypominają liceum. Obok dobrych fachowców wśród wykładowców trafiały się drobne złośliwe mendy. Pisałem. Teraz już na spokojnie. Sądziłem, ze będzie to ostatnia wersja. W 1995 roku poznałem pisarza - Pawła Siedlara, który przeczytawszy kawałek "dziennika" zasugerował mi napisanie czegoś krótszego. Pierwsze w życiu letnie wykopaliska, w Płocku. Upalny sierpień, pustka w kieszeni, miasto które nie tylko mi się nie podobało, ale które w dodatku było jak martwe. Studenci chlali popołudniami. Ja napisałem 4 pierwsze opowiadania o Jakubie. Miałem wreszcie w domu komputer. Nadchodziła pora działania. We wrześniu poprawiłem je nieco, przepisałem i przekazałem znajomemu. Przestudiowawszy je zaniósł do Fenixa. W grudniu 1995 roku prowadzonego już przez redaktora Jarosława Grzędowicza. Ponieważ wyraził zainteresowanie dalszymi tekstami zabrałem się do roboty. Pisałem na ostro. Skoro ktoś chciał czytać...

Od samego początku wyszedłem z założenia że muszę pisać dużo i szybko. Koncentrować się na pracy. Ciągle chciałem zostać pisarzem. Jednocześnie wiedziałem już że szans pracy w zawodzie archeologia nie mam najmniejszych. Szło nienajlepiej. Mikropowieści Hotel pod Łupieżcą - napisanej w wielkim trudzie na konkurs literacki Super Expresu nikt nie chciał wydać.

W 1997 roku zaproszono mnie na Krakon. Był to mój pierwszy kontakt z ogólnie rozumianym fandomem. Nagle okazało się że na moje spotkanie zwaliło się multum ludzi. Zgłupiałem w pierwszym momencie. Ale dałem radę.

Następne lata wypełniały mi studia i praca. Atmosfera na uniwersytecie była chora ale powoli zdobywałem sobie drugi zawód. Napisałem powieść o Jakubie - pt. Czarownik Iwanow. Napisałem ją szybko - w mniej więcej trzy tygodnie. Po raz pierwszy poczułem moc ludzkiej wyobraźni. Potrafiłem napisać coś nieźle i przy tym dość szybko. Niepowodzenie jednak zraziło mnie znowu. Nagabywany przez czytelników podliczyłem objętość wszystkich napisanych opowiadań o Jakubie. Wyszło mi 280 stron. Książka odwiedziła cztery wydawnictwa. Wszędzie utykała na dłużej. Nikt nie kwapił się by ją wydać.
Depresje, poczucie nieodwracalności przeznaczenia, walka ze złośliwym losem. I uporczywa praca. Na przekór wszystkiemu.
Dwie nominacje do nagrody im. Janusza a. Zajdla, nominacja do Śląkfy i wydawcy którzy przypominali mi jako żywo nauczycieli przygłupów. Ludzie negujący oczywiste fakty. Głupi, niekompetentni, niedoedukowani.
Fandom, mieszanina koterii skupionych przy kilku osobach prowadził ze sobą wojny podjazdowe. Nie brałem w nich udziału. Podgryzanie kogokolwiek wydawało mi się strasznie płytkie i prostackie. Bliższy kontakt ze środowiskiem pisarskim nieco mnie rozczarował. Nikt prawie nie pisał nic nowego. Stanąłem z boku. Nie miałem czasu na wojny. Pracowałem.

W 1999 roku ponownie dzięki życzliwości Pawła Siedlara dowiedziałem się o wakujący stanowisku przy pisaniu dalszego ciągu przygód Pana Samochodzika. Pojawiły się perspektywy. Wprawdzie dawno już porzuciłem myśli o tym, że kiedyś dorobię się fortuny ale dzięki pisaniu 4 samochodzików rocznie mogłem w miarę spokojnie żyć. W 1999 roku zrealizowałem swoje marzenie - odwiedziłem Norwegię. Zobaczyłem na własne oczy miejsca gdzie rozgrywa się akcja Dziennika. Po powrocie napisałem opowiadanie 2586 kroków - inspirowane pobytem. Do czasu gdy powstało opowiadanie Kuzynki był to mój najlepszy tekst a i dziś darzę go ogromnym sentymentem.
Lata następne były dla mnie różowe. Recesja, problemy z wypłacalnością wydawców. Ale jednocześnie czułem że mury które mnie otaczają już się zarysowały. Że jeszcze kilka lat wysiłku i przebiję się na druga stronę. Paweł Siedlar pocieszał mnie, że wysiłek się akumuluje. Miał rację. I wreszcie nadszedł rok 2001. Wakacyjne plany runęły - pieniądze za kolejne książki przyszły z horrendalnym opóźnieniem... Jednak pod koniec sierpnia nawiązano ze mną pierwszy sensowny kontrakt. Trafili mi się wydawcy z prawdziwego zdarzenia gotowi wydać 4 tomy opowiadań o Jakubie (gdy zaczynałem z tym chodzić miałem 280 stron. W chwili znalezienia wydawców stron było ok. 1200!). Wreszcie poczułem że żyję.

Plany mam szerokie. Zbieram materiał do 4 tomu opowiadań o Jakubie. Niebawem ukaże się czterotomowe wydanie Norweskiego Dziennika. Przygotowuję Operację Dzień Wskrzeszenia - 16 tomowy cykl SF dla młodzieży o podróżach w czasie. Gromadzę materiały do cyklu Oko Jelenia. Przez najbliższe pięć lat będę miał co pisać... Na dziesiąta rocznicę debiutu chciałbym mieć 100 opowiadań o Jakubie Wędrowyczu. Zobaczymy czy dam radę.

Andrzej Pilipiuk


przejdź do części drugiej:
"Andrzej Pilipiuk - Rzemieślnik"

Poleć artykuł znajomym
Pobierz artykuł
Dodaj artykuł z PP do swojego czytnika RSS
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • E-mail znajomego:
  • E-mail polecającego:
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • Znajomy został poinformowany
valdens · dnia 11.08.2008 19:54 · Czytań: 7420 · Średnia ocena: 4 · Komentarzy: 14
Komentarze
valdens dnia 11.08.2008 23:21
No. Myślę, że jutro kolejna odsłona już hm? Dowiedzieliśmy się co i jak, czy bardziej kto, dlaczego i po co, i nie ma co oponować czy cuś. No chyba, że uważacie, że facet już w tym miejscu pobłądził? :lol:
ginger dnia 11.08.2008 23:41
Dopiero jutro...? No dobrze, mogę poczekać. Ale zrobiło się ciekawie... :D
pw dnia 12.08.2008 10:43 Ocena: Dobre
tylko dlaczego tutaj brakuje tylu przecinków i do tego "tempa" baba się pojawia?:D
valdens dnia 12.08.2008 11:09
pw, też się nad tym zastanawiałem i wymyśliłem, że najwidoczniej AP zdążył już przywyknąć do "odrobiny luksusu", która ma na imię Korektorka :D
Usunięty dnia 12.08.2008 13:21 Ocena: Bardzo dobre
Z wielką uwagą, a nawet z dużym zainteresowaniem, czytam podobne zdania, a czytam je, bo lubię się dowiadywać NOWEGO.

Z tekstu pana Andrzeja, dowiedziałem się, że pisarz, odróżnieniu od CYSORZA z piosenki Chyły, to nie ma klawego życia i w przeciwieństwie do niego, musi myśleć. Co jest zjawiskiem zaskakującym, gdy przypomnę sobie literackiego bufona o ksywie Jerzy Putrament, człeka wyrwanego ze snu o partyjnej prozie na obstalunek. W jednym z wywiadów na temat pisania, wyraził się jak kmiot. Powiedział mianowicie, że pisze, jak leci, nie zwracając uwagi na kropki, przecinki i inne śmiesznostki. Tak samo traktuje dobór słów. W tekście nic nie zmienia, ze wszystkiego jest kontent, itd. (tu przyszedł mi do głowy przykład Malcolma Lowrego. Niezapomniany twórca powieści Pod wulkanem, przez 20 lat pisał opowiadanie Lapis i gdyby żył, jeszcze by je zmieniał. Pisał po kilkanaście wersji jednego zdania, akapitu, czy rozdziału, potem z każdego wybierał najlepsze fragmenty, łączył je w całość i choć nigdy nie był zadowolony z ich końcowego rezultatu, to przecież do rąk jego czytelników trafiały arcydzieła, o Putramencie zaś - głucho).

Zresztą przykładów ludzi wywijających intelektem, jak kołatką, osobników pretendujących do miana autorytetów moralnych, artystów sztucznych, mamy bez liku. Choćby Szczypiorski, mały człowiek poruszający nośne tematy, a jednocześnie TW, gigantyczny schizofrenik piszący swoje utwory z takim przekonaniem, jakby rzeczywiście wierzył w to, co można było z nich wyczytać.

Być może nadarzy się tu okazja do dyskusji o podwójnej moralności w literaturze.

Czego j e s z c z e dowiedziałem się z tekstu? Sprawą numer dwa jest praca. Intensywna praca nad sobą. Bezustanne samokształcenie się. Wzbogacanie swojego słownictwa i środków wyrazu. Podpatrywanie roboty lepszych od siebie. Ich dokonań. Obserwowanie rezultatów tychże. A także szukanie własnych rozwiązań. Rzecz dotyczy zarówno prozy, jak i poezji.

Punktem numer trzy, jest poważne potraktowanie nas, użytkowników PP. Fakt, że autor cieszy się pokaźnym dorobkiem i że m i m o t o jest z nami, świadczy, iż nie uderzyła mu do głowy sodowa woda.
pw dnia 12.08.2008 13:25 Ocena: Dobre
Valdens, czy Ty też zdążyłeś się już do niej przyzwyczaić?:D
valdens dnia 12.08.2008 13:47
ups :O to dlatego, że przesiadłem się z FireFoxa na Operę. Ta paskuda nie podkreśla byków :mad:
roman dnia 12.08.2008 14:09 Ocena: Bardzo dobre
Ciekawy życiorys, wprawnym piórem napisany. Myślę, że dobre pióra bronią się nawet wówczas, gdy piszą przepis na kompot z rabarbaru. Chętnie poszukam coś z twórczości Pana A.P. Tymczasem, część ze swojej ciekawości, mam nadzieję zaspokoić na PP. Nad biografią, traktowaną jako treść, nie mnie się wypowiadać, każdy kiedyś musi siebie podsumować, tu widzę coś na kształt rozliczenia międzyokresowego, gratuluję postawy i zawziętości w osiąganiu celów.
valdens dnia 12.08.2008 14:17
Mnie swego czasu "zabił" początek opowiadania A.P., gdzie w pierwszej scenie bohater wkrapia Acze do butelki denaturatu :lol:
DamianMorfeusz dnia 12.08.2008 23:15 Ocena: Bardzo dobre
Tak, Valdens, to było piękne... I te kałasznikowy wyciągane spod słomy... ech...
Ares dnia 22.02.2012 09:14
Razi mnie interpunkcja. Pisarz powinien umieć stawiać przecinki.
Rafal Sulikowski dnia 06.05.2012 00:45 Ocena: Świetne!
Przeczytałem to i jeśli chodzi o szkoły, liceum i uczelnie - to jest trafione w dziesiątkę. Jeśli chodzi o pisarstwo - to jest trafione w setkę. Jeśli o postawę życiową - godne podziwu: człowiek niszczony przez system i podłych, zazdrosnych ludzi dał radę, nie poddał się, pokonał wszystko, bo zaiste moc w słabości się jeszcze bardziej wzmacnia...i dlatego odcinam się od wszelkich nieistotnych "kulisów", których nie znam, a nawet gdybym znał, mało mnie to w świetle w.w. obchodzi. Bo będę bronił takich ludzi zawsze i wszędzie. Godne podziwu...
szczepan1235 dnia 02.07.2012 11:47
Świetny tekst ukazujący Pana Andrzeja Pilipiuka od innej strony. Historia tu ukazana jest powodem do refleksji. Wielu amatorów pisania zapewne sądzi, że trzeba mieć nieziemskie doświadczenie i wiedzę by pisać i osiągać sukcesy. Jest to dobry fundament do tego by zmienić o tym zdanie. Choć nie da się pominąć ciężkiej i żmudnej pracy to jeżeli się czegoś bardzo chce, jest to osiągalne.
mozets dnia 05.09.2012 08:28
Istotnie. Sam talent to tylko część powodzenia. Jest cała masa twórców o niewątpliwym talencie pisarskim, którym zabrakło wytrwałości, pracowitości, pracy nad sobą, przekonania w sens tego co robią, co chcą osiągnąć. Zaginęli w mroku nicości i rozdrabnianiu się na przypodobanie decydentom wydawnictw. Najgorsi są Ci, którzy każdą napisaną stronę natychmiast przeliczają na złotówki. To producenci makulatury literackiej. Literatury śmieciowej. Czasem powodzenie przychodzi w najmniej oczekiwanym momencie. Jakja mówię: „bozia” jak nie daje – to nie daje. A jak zacznie dawać – to drzwiami i oknami. Wystarczy ich tylko wtedy nie zamykać. Dossier pisarza Pilipiuka dowodzi jak stroma droga pod górę uparcie pokonywana – daje radość osiągnięcia celu. Będąc już na szczycie wiemy – jak ciężko jest zejść na dół. To następny etap rozterek duchowych pisarza. Ale taki to już jest los artysty. Nie czepiałbym się błędów jakie najwięksi pisarze popełniają. Każdemu się zdarzy nawet błąd ortograficzny. Ja w takich wypadkach piszę do twórcy na prywatna pocztę i przyjaźnie wskazuje mu błąd.
A tym co poprawiają mnie publicznie – przekornie odpowiadam:
- wiem – zauważyłem, - robię za duże kropki i przecinki... ;-)))
Pisarz Pilipiuk nie obawia się odkrycia nam swoich rozterek i błędów. To dowód świadomości własnych ograniczeń i człowieczeństwa. Nie jest zarozumiały jak duża część twórców już uznanych. ( Jest takich całe tabuny).
Życzliwie życzę mu powodzenia i dużo zdrowia. Przyda mu się przy pisaniu.
Mozets.
Polecane
Ostatnie komentarze
Pokazuj tylko komentarze:
Do tekstów | Do zdjęć
wolnyduch
08/08/2022 23:26
Lubię przyrodę i wiersze o niej również, w Afryce byłam… »
wolnyduch
08/08/2022 23:16
Cześć Abi Ciekawy wiersz w tematyce wiary, czy to wola… »
wolnyduch
08/08/2022 22:54
Wymowny wiersz, msz pełen emocji, a to najważniejsze, do… »
wolnyduch
08/08/2022 22:44
Witaj ajw No cóż, to fakt, że tak jest, mnie fascynują… »
wolnyduch
08/08/2022 22:38
Jak widać, z dobrym skutkiem, a ja pogadać też czasem lubię,… »
wolnyduch
08/08/2022 22:36
No, to znaczy, że jeszcze zmysł wzroku działa, to dobrze :) »
wolnyduch
08/08/2022 22:33
Witaj ajw To prawda, że inspirujące mnie opowiadanko… »
Dobra Cobra
08/08/2022 16:27
Manipulacja zaletą wszystkich korporacji, firm i rządów… »
valeria
08/08/2022 13:38
Dzięki, mamy odmienne poczucie estetyki :) »
ajw
08/08/2022 13:36
Dziewczyny, bardzo dziękuję za opinie :) »
ajw
08/08/2022 13:34
Miło, że tak go odbierasz :) »
ajw
08/08/2022 13:33
Bardzo dziękuję :) »
akacjowa agnes
08/08/2022 13:32
Dziękuję za komentarz. Ważne, że choć dobór słów i druga… »
ajw
08/08/2022 13:21
wolnyduchu - to bardzo dobrze widzisz :) »
Afrodyta
08/08/2022 13:21
Wolnyduchu, dziękuję za podzielenie się swoimi refleksjami.… »
ShoutBox
  • Darcon
  • 14/07/2022 20:17
  • Mało osób ma czas na "betowanie", ale możesz przysłać mi na priv opowiadanie, które skasowałaś. Sprawdzę, zasugeruję i uzasadnię półkę, tylko nie od razu. Dwa w jednym, coś jak szampon. ;)
  • Wiktor Orzel
  • 12/07/2022 08:09
  • Nie czytamy wszystkich komentarzy, bo nie mamy na to czasu. Twój akurat mi się rzucił w oczy, to nic osobistego. ;)
  • ApisTaur
  • 01/07/2022 22:13
  • W sezonie ogórkowym, tłok tylko na plażach ;)
  • Materazzone
  • 28/06/2022 17:24
  • Dawno mnie tu nie było. Strasznie mało tu życia jest :(
Ostatnio widziani
Gości online:0
Najnowszy:Usunięty
Wspierają nas