Julando, zabrałaś mnie na cudowny spacer po życiu tym wierszem.

- co za piękna fraza! Kojarzy mi się z tajemniczymi ogrodami, ze wszystkim tym, co się przeżywa, co nas kształtuje, ale nigdy nie zostaje wypowiedziane na głos.

Sny tuż przed świtem najbardziej utrwalają się w głowie, są tak plastyczne, że gdy się budzę, czuję ich zapach, teksturę, przeżywam każdy zwrot ich akcji. A później gorzka kawa - wzmaga tęsknotę za snami o poranku, na granicy przebudzenia, gdy do głosu dochodzi już nasza świadomość i maluje sceny, które miksują wolę ze snami.

I tak boso śpimy, boso podróżujemy przez ten świat, na granicy jawy i snu.

Pozdrawiam z autentycznym wzruszeniem i zadumą.

Droga Julando! Twój wiersz dotarł do mnie dzisiaj rankiem. Zadzwonił dzwonek u drzwi, kurier uprzejmy wręczył mi kopertę; ucieszyłam się, gdy zobaczyłam znajome pismo. Tak wyjątkowo piszesz tylko Ty...
To był sen, na pograniczu jawy, realu, bo Ty - jak widzę z godziny utrwalonej w Twoim komentarzu, już pisałaś. Może wcale nie kładłaś się spać, pracowałaś nocą.
Praca nocą jest ciężka; można ją porównać do przechodzenia przez życie na piechotę.
Nie przepraszaj za wędrowanie, dużo mamy wspólnego - ja chodzę i chodzę, ścieżki wydeptuję wciąż nowe i nowe, najbardziej w góry.
Tam wspominam sad wiśniowy, do którego jeździliśmy kilkadziesiąt kilometrów, by zerwać cierpkie owoce pełne smaku na pyszny sok.
Tak mi bliski Twój List...
O bramie do ogrodu, otwartej na oścież; o ogrodzie pełnym wzruszeń, wierszy trochę - gdy piszemy o poezji.
Picie kawy rankami, przy monitorze, podczas czytania wersów, komentowania.
Razem z Najbliższymi.
Podążamy do przodu.
Już słońce zagląda w okna, nowy dzień.
Dziękuję za Twój piękny List.
Życzę dużo zdrowia, pozdrawiam serdecznie.

Księżycowa sceneria, potem sad, który rozjaśnia mi duszę... Ileż w takich sadach pięknych emocji płynęło w młodym, literackim świecie (tak mi napłynęły wspomnienia)...
Słowo "rekwizyty" zupełnie mi tutaj nie pasuje, ale trudno, użyję - zatem rekwizytów użyłaś takich, że świat wiersza się otwiera i wprowadza czytelnika do środka, by wsączyć w atmosferę zwierzeń. I owo wymowne "nie spisałam swoich wierszy na martwym drzewie białych kartkach" tak się we mnie zalęgło cichutko i siedzi sobie wciąż... Myśl o "nieuszytych wierszach" pulsuje w wersach i powiem Ci, że rozumiem tę pieszą wędrówkę...

Pozdrawiam księżycowo.