zaskoczyłaś mnie, Julando, grą słów. pięknie to sobie wyobrażam; podmiejskie ogrody, wąskie garbate uliczki, gęstwinę zieloną, lwie paszczki, lewkonie - jakże pachnie mi to wszystko i szeleści miasteczko przybierające w biodrach - tak, jest tutaj wszystko, co na mnie sensualnie działa.
każdy wers wyważony. zamyka się i otwiera. cóż, trafiłaś w mój czuły punkt, jeśli chodzi o atmosferę

(był taki ogród na sąsiedniej ulicy)
Był i już go nie ma
Szkoda mi się zrobiło... a jednocześnie miło, bo bez tego nie powstałby zapewne ten piękny wiersz.
Taki prawdziwie Twój, Julando.
I dlatego wyjątkowy

Dziękuję, wzruszyłam się czytając Wasze piękne komentarze.

Viktorio, ja też kocham Warszawę, czuję duszę Miasta, uwielbiam parkowe spacery. Dziękuję.

Marto, cieszę się, że wiersz poruszył wyobraźnię, bardzo, bardzo dziękuję, pozdrawiam.

Zolu, znów myślałam, że piszę może tylko dla siebie, tym bardziej ucieszyło mnie, że wiersz przemawia tak ważnym dla mnie obrazem. Dziękuję wdzięczna, pozdrawiam.

Al, zaglądasz, czytasz, tak szczerze, od serca piszesz o wierszu, a ja od serca pozdrawiam i dziękuję.

Wiolin, dziękuję, że nie przechodzisz obojętnie, że jesteś. Pozdrawiam pięknie.

ED, dziękuję, że znajdujesz czas na zaglądanie. Nie dopytuję, ale wierzę, że Julki budzą dobre emocje, tak właśnie chce nimi opowiadać, w świetle i przestrzeni, delikatnie i na tyle mocno, aby poruszyć dotknięciem słów. Dziękuję, pozdrawiam, buziaki!
P.S. Julka kocia pozdrawia.

Wasinko, - cieszę się, że i Ty zajrzałaś, bardzo a bardzo, dziękuję, również i ja księżycowo, pięknie pozdrawiam.