gdy w zgiełku chaosu przyjdzie kłamać,
zetną prawdę jak zboże, przy ziemi,
prorocy palcem pogrożą z ukrycia,
sami niemocą do zgliszcz wypaleni

gdy nocą bluźnić trzeba też będzie,
wymaże grzechy pierwsze świtanie,
fałszywiec zdrajcy nie pozna nigdy,
zdejmie kapelusz, poda mu ramię

w słonecznym świetle lica pokażą,
bez cienia trwogi się wespną na górę,
stamtąd podziwiać będą z lubością,
kikuty prawdy, jak rżysko ponure