Jaguar - fragment - puma81
Proza » Obyczajowe » Jaguar - fragment
A A A
Klasyfikacja wiekowa: +18

    Maciek, z zawodu ogólnie wykształcony niedoszły student, a z zamiłowania koszykarz, noszący dres Adidasa i w letnie wieczory popijający piwo na ławce przed blokiem, nie należał do złych ludzi. Maciek miał młodszą siostrę Asię. Tak naprawdę nie była jego rodzoną siostrą, tylko taką przyszywaną, żeby nie powiedzieć przygarniętą sierotą, która miała szczęście zostać jego siostrą.
    Asia miła dziewięć lat i cierpałai na chorobę, która prawie całkowicie pozbawiła ją włosów na głowie i była najbardziej dokuczliwą i widoczną z jej wszystkich licznych przypadłości. Z pewnością myślicie, że to nowotwór oszpecił Asię. Otóż nie, Asia chorowała na łysienie plackowate, które absolutnie nie zagrażało jej życiu, ale za to bardzo zagrażało jej psychice. Wyobraźcie sobie, że macie o połowę mniej niż teraz włosów na głowie, w dodatku skupionych tylko w kilku miejscach w formie kępek, a reszta skóry jest całkowicie łysa. Okropne, prawda? Może, gdyby nie nadmierne zainteresowanie otoczenia, Asia nie zwracałaby szczególnej uwagi na swoją oryginalną fryzurę. Niestety, gdy tylko Asia wyjdziła z domu natychmiast osaczały ją wścibskie spojrzenia, szepty, szemrania i głośne niewybredne uwagi na jej temat. Szeptali dorośli, w których nie zostało już nic z dzieci, a głośno wyśmiewały dzieci, których szczerość przeraża dorosłych, a wszystkim tym ludziom, dużym i małym brakowało jednego, granic.
    Zatem Asia postanowiła, że nie będzie w ogóle wychodzić z domu, co bardzo zmartwiło Maćka.
 - Mała, nie można tak – próbował nieudolnie tłumaczyć mimo wyraźnego zakłopotania. – Śmieją się, bo... bo zazdroszczą...
  - Gówno! – krzyknęła rozpaczliwie dziewczynka. – Jestem brzydka, o!
   Miotała się po pokoju niczym przestaszony owad, szukający otwartego okna, przez które mógłby uciec. Wyjąc przeraźliwie, usiadła na podłodze i ukryła twarz w drobnych dłoniach. Maciek poczuł paraliżujaca bezsilność. Cóż mógł zrobić, co miał powiedzieć temu biednemu dzieciakowi? Że wszystko będzie dobrze, miał kłamać w dalszym ciagu, że włosy niedługo odrosną? Wszystko, co mówił do tej pory, nie znalazło odzwierciedlenia w rzeczywistości i czuł, że dziewczynka straciła do niego zaufanie.
  - Kupię ci perukę, która wygląda jak prawdziwe włosy. – Aiał wrażenie jakby ktoś powiedział to za niego, a po krótkiej pauzie, w trakcie której dostrzegł delkiatny jak musnięcie skrzydeł motyla uśmiech na twarzy Asi, jego usta mimowolnie wyrzuciły kolejne słowa. – Jutro ją przyniosę!
  - Serio? - zapytała z rzadko spotykaną u dzieci powagą i na wskroś przeszywając Maćka podejrzliwym spojrzeniem, wycedziła groźnym tonem. – Jak jutro nie dostanę nowych włosów, to wyskoczę przez okno, o!
  - To mówię ci, że nie będziesz musiała skakać – odpowiedział Maciek drżącym głosem, potulnie pochylając głowę.
    Asia jeszcze raz rzuciła w jego kierunku znaczące spojrzenie, po czym opuściła pokój nucąc po nosem „Księżyc raz odwiedził staw”, co stanowiło niepodważalny dowód na to, że wspólnie z Maćkiem obejrzany ostatnio film o Panu Kleksie i jego niesamowitej szkole, odbił się szerokim echem po wewnętrznym świecie dziewczynki. Od tamtej pory Asia podróżowała po mieszkaniu jak po tytułowej akademii i zdobywała piegi, a im więcej ich zdobyła, tym głośniej odtwarzała ścieżkę dźwiękową filmu.
   "No, to się wpakowałeś w niezłą kabałę Macieju" - pomyślał mimowolnie zanurzając dłonie we własnej bujnej czuprynie. Z chęcią oddałby Asi wszystko, co miał na głowie, a miał tam zdecydowanie więcej niż w kieszeni, portfela nie posiadał w ogóle. W związku z faktem, że dziewczynka miała nad nim swoistego rodzaju władzę i nie był w stanie wykrzyczeć jej prosto w twarz: musisz nauczyć się żyć na wpół łysa, w dniu dzisiejszym zobowiazał się do spełnienia jej wielkiego marzenia. Do jutra musiał zdobyć spore pieniądze na zakup peruki z naturalnych słowiańskich włosów, co w tym momencie stanowiło nie lada wyzwanie dla kogoś, kto od miesiąca zaliczał się do zacnego grona osób bezrobotnych.
    Maciej nie potrafił kraść, ani zarabiać na tak zwanym „boku”, bynajmniej nie z braku pomysłów na błyskawiczne zdobycie gotówki. Nie pozwalało mu na to jego spokojne usposobienie, pod względem którego bardziej przypominał uciekającego przed wilkiem zająca, niż goniącego zająca wściekłego wilka. Nic to, najwyżej sprzeda ostatnią wartościową rzecz, jaką posiadał.
    Złoty pierścionek z rubinem, który pracownik prosektorium zdjął z palca matki, gdy zmarła, trafił w jego ręce, jako coś w rodzaju zadośćuczynienia za długie dni dziecięcej samotności, pozbawione rodzicielskiej opieki. Ojciec Maćka był człowiekiem uzależnionym od alkoholu, bez stałego zatrudnienia, imał się rożnych dorywczych prac, a zarobione pieniądze przepijał zanim jeszcze dotarł do domu. Wspierał swoją rodzinę awanturami i pustymi kieszeniami. Syn na trzeźwo zupełnie go nie obchodził, natomiast w stanie upojenia alkoholowego, Maciek był dla niego obiektem drwin i istotą, na której mógł wyładować negatywną energię. Trudno zatem powiedzieć, pomijając oczywiście aspekt biologiczny, że Maciek miał ojca.
    Z kolei matka Macieja była osobą całkowicie wolną od nałogów i trudniła się sprzątaniem. Dbała o czystość i porządek w przedszkolu, a że była osobą niezwykle dokładną i uczciwą przypadła do gustu pani dyrektor, która z racji korzystnego zamążpójścia zamieszkiwała razem z mężem i jego schorowaną matką luksusową willę. Potrzebowała dodatkowych rąk do pracy, sama nie była w stanie doprowadzić do porządku ogromnego domostwa, więc mama Maćka dorabiała do skromnej przedszkolnej pensji popołudniami i w weekendy. W krótkim czasie zaskarbiła sobie sympatię samotnej staruszki, matki głowy rodziny, której poświęcała cały wolny czas zaniedbując własnego syna. Być może był to realizowany z premedytacją plan żony alkoholika, matki i sprzątaczki, plan na uszczknięcie drobinki z bogactwa i przepychu tego świata.
    Ostatecznie uwzględnianie służącego albo służącej w testamencie i zapisywanie im fortuny nie stanowiło przypadków sporadycznych i odosobnionych, bo jeżeli pomóc, to tylko osobie najbardziej zaufanej i najbardziej oddanej. Jeśli rzeczywiście pozostawienie syna samemu sobie miało na celu zapewnienie mu lepszego życia, to można stwierdzić z całym przekonaniem, że się nie udało. Przyjaźń z bogatą staruszką zaowocowała jedynie antycznym złotym pierścionkiem z rubinem, którego wartość, mimo iż nie była mała, niestety nie odegrała istotnej roli w życiu Maćka. Natomiast dzisiaj ten siłą wydarty życiu matczyny spadek mógł bardzo pomóc Asi.
    Maciek wygrzebał spomiędzy sterty niepotrzebnych szpargałów, znajdujących się pod łóżkiem, aksamitne granatowe pudełko z pamiątkami po mamie i wrzuciwszy pierścionek do kieszeni swoich starych dziurawych jak ser szwajcarski spodni, ruszył w miasto w poszukiwaniu lombardu.
    Wszedł do pierwszego napotkanego i powoli zbliżył się do lady, za którą stała zadbana kobieta w średnim wieku, obwieszona złotem niczym monarchini na arcyważnym przyjęciu. Sprawiała wrażenie osoby czującej wstręt do miejsca, w którym się znalazła, zupełnie, jakby obsługa klientów lombardu była nieprzyjemnym zetknięciem z hołotą, z ludźmi gorszej kategorii. W tym momencie prowadziła aroganckie negocjacje z babinką, której pomarszczona skóra wyglądała, jakby była o kilka rozmiarów większa od ciała umieszczonego wewnątrz niej. Staruszka próbowała sprzedać ślubną obrączkę i dobić korzystnego dla siebie targu, ale cena, jaką proponowała kobieta za ladą, ocierała się o kradzież.  
  - Sprzedaje pani, czy nie, bo tylko czas tracę! - krzyknęła zniecierpliwiona. – Więcej nie zapłacę!
  - No... chyba tak... co zrobić? – Staruszka obracała w chudych, pokrytych starczymi plamami dłoniach złoty krążek, aż jej oczy stały się niebezpiecznie szkliste. – Męża Bóg już zabrał do siebie i nie starcza z mojej emerytury, nie wiem co to będzie dalej... - Z jej głosu biła tak wszechogarniająca bezsilność i żal, że pod Maćkiem ugięły się kolana.
  - To już nie moja sprawa, proszę pani – odrzekła chłodno kobieta za ladą. Mięśnie jej twarzy nawet nie drgnęły, ręce nie zadrżał,y kiedy zabierała z rąk staruszki sporą część życia, razem z zaklętymi w niej wspomnieniami o ukochanej osobie.
   "Chyba tak wygląda odbicie zła" - pomyślał Maciek, wciąż dotykając zawartości własnej kieszeni, po czym odwrócił się na pięcie i wyszedł. Nie wiedział, jakim cudem zdobędzie pieniądze, ale jednego był pewien, nie odbędzie się to w tak poniżający sposób.
    Dobre dwie godziny snuł się po okolicy niczym mgła po łące wczesnym rankiem, układając w głowie coraz to bardziej nierealne plany zdobycia góry grosza. Z zamyślenie wyrwał go znajomy głos:
 - Ej, Maciek!
   Otoczona rudymi kędziorami piegowata męska twarz, z zapuchniętymi od nadmiaru wypalonej marihuany oczam,i szczerzyła się do niego przez otwarte okno czarnego BMW, zastygając co chwila z rozciągniętymi do granic możliwości ustami z powodu gwałtownych ataków śmiechu.
  - Chodź no na chwilę, mam sprawę!
    Maciek nie był w najlepszym nastroju, poza tym chichoczący mężczyzna od dawna zaliczał się do grona osób, na które powinien uważać, dlatego powłócząc nogami, jakby od niechcenia, podszedł do samochodu i burknął:
  - Co? Streszczaj się, Rudy, bo nie ma za dużo czasu.
 - Co z tobą stary? - Nieśmiałe promienie słoneczne padły na białą skórę twarzy mężczyzny i rozświetliły rude piegi. Słońce wydostawszy się zza opasłej burej chmury prysnęło płynnym złotem po świecie, co sprawiło, że przekrwione gałki oczne Rudego zupełnie zniknęły pod zmrużonymi grubymi powiekami.
  - Potrzebuję sporo kasy do jutra! – wynaturzył się wściekle Maciek, czego w pierwszym momencie bardzo pożałował, ale już w następnej chwili wstydził się swej wylewności o wiele mniej, gdyż patrząc na tego rudego krętacza, wpadł na pewien pomysł, niebezpieczny pomysł. Pomyślał, że może by tak pożyczyć pieniądze od ludzi z półświatka, od których Rudy bierze narkotyki na handel.
 - Nie mógłbyś pomóc w załatwieniu drobnego kredyciku... od wiesz kogo... - wypalił bez namysłu.
 - Powaliło cię? Zapomnij o tym... nie masz i w najbliższym czasie nie będziesz miał z czego oddać, przecież nie robisz nigdzie, wiem od łebków z twojego bloku, to jak? – odpowiedział stanowczo Rudy. – Tak cię dojadą stary, że ci się wszystkiego odechce, ale... właź do środka, pogadamy. – Powaga Rudego spłonęła w zagadkowym uśmiechu, któremu towarzyszył zmanierowany ruch ręką, mający na celu szybkie zwabienie Maćka na tylne siedzenie samochodu. Zadziwiająca jest prędkość, z jaką niektórzy ludzie potrafią zmienić wyraz twarzy i ton swojego głosu. Rudy władał tą niezwykłą umiejętnością od najmłodszych lat, był niczym afektywny kameleon wtapiający się w emocje otoczenia.
   Kiedy Maciek znalazł się wewnątrz samochodu, Rudy, spoglądając badawczo w jego oczy za pośrednictwem wstecznego lusterka, przystąpił do wyjawiania tajemnicy, znacznie obniżając ton głosu:
  - Jest towar do przewiezienia, do innego miasta. - Zrobił krótką pauzę, w trakcie której, wpatrzony we własne odbicie wygenerował, minę pierwszorzędnego cwaniaka i zawadiacko przechylił głowę w kierunku młodego chłopaka, zajmującego miejsce za kierownicą.
  - Sporo dragów, jutro z samego rana. – Ekstremalne podniecenie, jakie zawsze wywoływał u niego proces werbowania ludzi do czarnej roboty, zakwitło czerwonym pąsem na twarzy Rudego. – Dobrze płacą, pewnie dostałbyś więcej, niż teraz potrzebujesz, musisz tylko swój transport załatwić. Jak cię zobaczyłem teraz takiego łajzowatego, to od razu pomyślałem, że to robota dla ciebie, kumasz stary? Wyglądasz na łamagę, w dodatku jesteś czysty, nienotowany, psiarnia się nie czepnie ciebie. Co ty na to?
    Maciek nie sprawiał wrażenia szczególnie zachwyconego spostrzeżeniami Rudego względem jego osoby oraz wnikliwych wniosków, do jakich doszedł dzięki swej ponadprzeciętnej barowej inteligencji. Stłumił jednak w sobie przemożną chęć natychmiastowego opuszczenia czarnego BMW, a zranioną męską dumę, której resztk,i mimo życiowych niepowodzeń, udało mu się ocalić, pogrzebał na cmentarzysku własnej duszy, przykrywając obietnicą rychłej zemsty. Dał sobie zaledwie kilka sekund na podjęcie decyzji, z pewnością do jutra druga taka okazja się nie nadarzy.
  - Zgadzam się. Gdzie i o której?
Wsteczne lusterko szczelnie wypełniła grubiańsko uśmiechnięta twarz Rudego.
  - Wiedziałem, że mogę na ciebie liczyć – rzekł zadowolony niczym chlebodawca ze swojego szeregowego pracownika, któremu właśnie została złożona propozycja nie do odrzucenia, a on, nie mając wyjścia, ugiął się pod jej ciężarem uznając bezapelacyjnie wyższość swojego przełożonego.
  – Tylko w razie czego nie rozprujesz się na dołku? Konfidenci nie mają łatwo, w puszce ostro jadą frajerni po rajtach, chyba nie chciałbyś do haremu dołączyć, co?
  - To, że nie kradnę, nie przewalam ludzi i nie chodzę na dziwki nie znaczy, że nie znam zasad – odpowiedział spokojnie Maciek, nie pierwszy raz ktoś próbował go zastraszyć. – Nic nie powiem, nie musisz mnie uświadamiać, co czeka kapusia. Nie zapominaj, że wychowaliśmy się na tym samym podwórku.
  - Taaa, tylko ty byłeś ten porządny. – Rudy zachichotał ironicznie, po czym podzielił się z Maćkiem kolejną bystrą uwagą, wyrażoną co prawda w sposób bezosobowy, ogólny, ale w kontekście wcześniej wypowiedzianego zdania jak i całej rozmowy, nie trudno było się zorientować o kogo chodzi. – Teraz wszyscy ci porządni w dziurawych gaciach z buta popylają, a ja pierdzę w skórzany fotel BMW i jeszcze daję im zarobić!
  - Spokojnie, moje kieszenie w dalszym ciągu są puste, póki co nie mam za co dziękować, wielu już mi góry złota obiecywało - odparł beznamiętnie Maciek, zastanawiając się, kiedy jego opanowanie wyprowadzi Rudego z równowagi. Jednak nie mógł zrezygnować z jedynej możliwej formy odegrania się za bezczelne i prostackie opinie na jego temat.
  - Poza tym, może to być moja ostatnia przejażdżka przed dłuższymi wakacjami, wątpię żebyś poratował mnie wtedy rakietą z szamunkiem.
    Skóra twarzy Rudego zmieniła swoje zabarwienie z soczystej czerwieni dojrzałej wiśni na blady beż korzenia imbiru, dlatego Maciek, odnosząc w duchu ciche zwycięstwo, postanowił zakończyć konwersację, nim rudzielec się rozmyśli i odbierze mu szansę na zarobienie pieniędzy.
  - Dobra, mów, gdzie mam być i o której? - zapytał bardzo głośno i dobitnie. Rudy sprawiał wrażenie człowieka, któremu właśnie przerwano intensywny proces myślowy, pochłaniający całość jego energii życiowej, przez co żadna inna aktywność w tym czasie nie była możliwa. Spoglądając zaczepnie we wsteczne lusterko, rzekł szorstko:
  - … sam prosisz się o wywalenie na zbity pysk z tego samochodu! - Rudy nabrał głęboko powietrza świszcząc przy tym niczym wiatr hulający po polach, a po chwili chichocząc stwierdził dobrotliwie:
  - ... ale w końcu kopaliśmy jedną piłkę... i ja byłem sto razy lepszy! Jutro, przy tylnym wejściu do psychiatryka, wiesz tam gdzie wtedy wpuściłem tych gości i szaloną Ulkę nauczyliśmy trochę pokory!
Maciek na dźwięk damskiego imienia znieruchomiał, jak rażony piorunem. "Spokój..." - powtarzał w myślach - "Tylko spokój może cię uratować".
  - Wy nauczyliście, ja nie brałem w tym udziału – sprostował, wyraźnie zażenowany lekkością, z jaką Rudy napomknął o zdarzeniu, które dla każdego uczestnika powinno być czarną plamą na honorze, ale, jak widać, było takowym jedynie w mniemaniu Maćka. – Nawaliliście ją jakimś ścierwem, dobrze, że nic nie pamiętała.
  - Tak... Ty tylko patrzyłeś... Sama się o to prosiła, łaziła półnaga i szczuła, a jak przyszło co do czego, to japę wydarła na mnie, żebym spierdalał od niej. – Ton wypowiedzi Rudego pozbawiony był jakichkolwiek oznak skruchy i żalu. – Zafundowałem chłopakom niecodzienną rozrywkę, dla nich to było coś, bo tacy kasiarze jak oni, to wiesz, mogą mieć każdą, o każdej porze i w każdej pozycji. Podobałeś się tej wariatce.
  - Co z tego? - wysyczał Maciek. – Nie mogłem później niczego jej odmówić...
  - To już twój problem, stary, że tak się za każdym razem na wszystko zgadzasz, jak ostatnia łajza. Inni mają z ciebie dużo pożytku, a ty dajesz się doić... wiesz, ty jesteś drzewo, a inni... jak to się tam nazywa, haba? - Rudy, spinając mięśnie twarz,y przełączył swój mózg na tryb myślący, co w jego przypadku groziło rychłym zwarciem na połączeniach nerwowych.
  - Huba, człowieku! - krzyknął Maciek, straciwszy cierpliwość.
    Nie mógł już dłużej wysłuchiwać tych złośliwości. Starał się po prostu być porządnym człowiekiem, z czystym kontem. Uważał, że trzeba odpokutować za każde, nawet najmniejsze przewinienie, a brak reakcji na chamskie wykorzystanie naćpanej dziewczyny przez kilku pijanych typów do błahostek nie należało, w jego mniemaniu oczywiście.
  - Dobra, spadaj już, jutro się widzimy. – Rudego najwyraźniej znudziło filozofowanie na tematy bliżej nieokreślone, dla niego świat zawsze był albo biały albo czarny, jeden skutek miał jedną prostą przyczynę i nie mogło być inaczej. Maciek wydawał mu się tworem zbyt skomplikowanym, sztucznie napompowanym i zupełnie nie rozumiał jego zachowań. - Ulka rzeczywiście nie pamiętała, ale chyba przypomniała sobie, jak zaczął jej brzuch rosnąć...
   Maciek patrzył tępo we wsteczne lusterko, które z każdą chwilą stawało się coraz mniejsze i czuł, jak zaciska się niewidzialna pętla na jego szyi. Nie spodziewał się takiego obrotu sprawy, nie po tylu latach. Dlatego tak nagle zniknęła, dlatego już więcej jej nie spotkał... Z kolei Rudy w końcu znalazł powód, dla którego zechciał kontynuować rozmowę z tak nieciekawym osobnikiem, jakim był dla niego Maciek. Uwielbiał słowami rozpruwać ludzkie dusze. Czuł się wtedy jak żołnierz, który bagnetem pozbawia wroga tego, co najcenniejsze, życia, a następnie zadowolony upaja się widokiem konającej ofiary. W tym momencie patrzył w taki sposób na Maćka i wiedział, że zadał śmiertelny cios.
  - Wiem stary, co sobie myślisz, ale muszę cię zmartwić. To nie mój bachor, jestem bezpłodny, od bardzo dawna. No, spadaj!
    Maciek przeniósł wzrok na młodego chłopaka siedzącego obok Rudego. Zakapturzona postać trwała w bezruchu i nie wydawała z siebie żadnych dźwięków. Zaciśnięte na kierownicy pięści były bardzo jasne, wręcz białe i niezwykle gładkie. Przywodziły na myśl alabastrową rzeźbę i gdyby nie typowo męski ubiór, Maciek nigdy nie pomyślałby, że tak delikatne dłonie mogą należeć do mężczyzny. Z zamyślenia wyrwał go zniecierpliwiony głos Rudego:
  - No, wysiadaj! Nie mam już czasu!
   Maciek bez słowa wysiadł z samochodu i zatrzasnął za sobą drzwi. Pożegnał go nieprzyjemny pisk opon. Chciał wrócić do swojego mieszkania i pograć z Aśką w karty, obydwoje zawsze dobrze się przy tym bawili. Może wtedy uda mu się zrzucić z barków ciężkiego potwora, który przed chwilą znowu na nim usiadł. Potwór nazywał się poczucie winy i towarzyszył Maćkowi od dziecka. Pierwszy raz odwiedził go, gdy miał nie więcej niż dziesięć lat, a może stało się to już znacznie wcześniej, tylko dziecięca pamięć Maćka zwyczajnie nie zarejestrowała takiego faktu. Ukazał swoją straszną twarz zaraz po tym, jak ojciec wymachujac pustą butelka po wódce wybełkotał:
  - Jesteś... bezużyt... tecznym... darmoz... jadem... przez... ciebie... mu... szę... pić... matka... też... jest... do... dupy...
   Potem stracił przytomność, przewrócił się na pokrytą jasnobrązowym gumolitem podłogę przedpokoju i zastygł bez ruchu, przytulając butelkę do wychudłej piersi. Matka złapał go za nogi i z trudem zawlekła do sypialni, po czym bez słowa przeszła przez przedpokój i zaszyła się kuchni. Szczęk zmywanych naczyń i szelest cieknącej wody skutecznie zagłuszały jej częste pociąganie nosem.
   Maciek w tym momencie nie różnił się niczym od bezbarwnego powietrza wypełniającego pokoje. Obracając w spoconych ze strachu dłoniach figurkę żołnierza trzymającego broń, nabierał dziecięcej pewności, że za całe zło gnieżdżące się w tym mieszkaniu, odpowiedzialny jest wyłącznie on sam. Jego matka nie zaprzeczyła, stała obok, słuchała, jak zamroczony mąż poniża syna i nie powiedziała Maćkowi, że to nieprawda. Milczenie jest oznaką zgody... milczeniem dała znak potworowi, że może zamieszkać w dziecięcej bezbronnej duszy... jednak nie był to jedyny potwór, którego zaprosiła...

Poleć artykuł znajomym
Pobierz artykuł
Dodaj artykuł z PP do swojego czytnika RSS
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • E-mail znajomego:
  • E-mail polecającego:
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • Znajomy został poinformowany
puma81 · dnia 24.02.2013 19:56 · Czytań: 902 · Średnia ocena: 4,6 · Komentarzy: 11
Komentarze
viktoria12 dnia 25.02.2013 10:20 Ocena: Świetne!
Jaguar

Tytuł Twojego opowiadania.
I już czytelnik może mieć różne skojarzenia:
drapieżny ssak z brązem sierści
lub też przepiękna czarna pantera,
auto luksusowej marki,
a może coś zupełnie innego,
symbol - wiadomy tylko Tobie,
który chcesz wyjaśnić w opowiadaniu.
Czyta się wartko:
o wiecznym studencie, biednym jak mysz kościelna; z dziurawymi w spodniach kieszeniami.
Decyduje się sprzedać skarb najdroższy - jedyną pamiątkę po zmarłej matce.
Chce pomóc siostrzyczce,
za uzyskane pieniądze kupi perukę dla dziewczynki.
Piękny szlachetny gest.
Symptomy choroby: łysienie, wyróżniają dziewczynkę z tłumu.
Wrogi to tłum: dorosłych, dzieci. Ich uwagi kąsają, pieką żywcem.
Odbierają radość istnienia. Dzieciństwo czynią koszmarnym.
Podajesz przyczynę dziecięcych koszmarów,
które piętnem odcisnęły się również w pamięci Maćka.
,, Rozprawiasz się" z jego wyrzutami sumienia, przypomnianymi przez kolesia z półświatka.
Pogmatwane, ludzkie losy.
Sprawnie je kreujesz;
jak również ,, okazję, która czyni złodzieja", a czego to się nie robi, by ratować najbliższych
i, o ile są w potrzebie, zarobić dla nich parę groszy.
Świetnie Ci wychodzą ,, pogmatwane charaktery".
Doskonała lektura:)

W zdaniu:

być może ... (daj spację)
w puszczę ... ( popraw na ę)
zaraz potem, ... ( przecinek)
zastygł bez ruchu, ... (przecinek)
:)
puma81 dnia 25.02.2013 11:05
Poprawione według wskazówek!
Bardzo dziękuję za komentarz i pozdrawiam serdecznie!
mike17 dnia 25.02.2013 23:58 Ocena: Bardzo dobre
Cytat:
Może(,) gdyby nie

Cytat:
nad­mie­r­ne za­in­te­re­so­wa­nie oto­cze­nia(,) Asia nie zw­ra­całaby szcz­ególnej uwagi na swoją ory­gi­

Cytat:
- Mała, nie można tak – próbował nie­udo­l­nie tłuma­czyć mimo wyraźnego zakłopo­ta­nia(.)

Cytat:
bo...​bo zaz­dro­szczą...

spacja po wielokropku
Cytat:
Wyjąc prze­raźliwie(,) usiadła na podłodze i ukryła twarz w dro­b­ny­ch dłoni­a­ch.

Cytat:
Asia je­sz­cze raz rzuciła w jego ki­e­ru­n­ku znaczące spo­j­rze­nie(,) po czym opuściła pokój nucąc

Cytat:
Ma­ci­ej nie po­tra­fił kraść(,) ani za­r­abiać na tak zwa­nym „boku”,

Cytat:
Złoty pierści­o­nek z ru­bi­nem, który pra­co­w­nik pro­se­k­to­ri­um zdjął z palca matki(,) gdy zmarła,

Cytat:
Ma­ci­ek wy­grze­bał spomiędzy ste­r­ty nie­po­trze­b­ny­ch szpa­r­gałów(,) zna­j­dujących się pod

Cytat:
- Sprze­da­je pani, czy nie, bo tylko czas tracę! - krzyknęła zni­e­ci­e­r­pli­wi­o­na(.) – więcej nie

ten typ zapisu jest częsty i później
Cytat:
Kiedy Ma­ci­ek zna­lazł się wenątrz sa­mo­cho­du,

wewnątrz
Cytat:
- Dobra, mów(,) gdzie mam być i o której?

Cytat:
- Tak...​Ty tylko pa­trzyłeś...​Sama się o to prosiła,

spacje po wielokropku

Podróż po wielu światach zwykłych ludzi.
Od dziewczynki, po ostrych chłopaków.
Wyraziste kreacje postaci, widzi się je w wyobraźni.
Wszystko brzmi bardzo wiarygodnie, naturalnie, jak wzięte wprost z życia.
Bo to o nim historia.
O ludziach z krwi i kości.
Jest tu masa prawdy i szczerego przekazu.
Kreślisz całość misternie, z dbałością o szczegóły.
To ważne.
To działa na odbiorcę, który tworzy w wyobraźni obrazy.
Słowa są wyważone i mają swój ciężar.
Czytając czuje się, że coś podobnego mogło mieć miejsce.
Może to za sprawą języka, a może wyobraźni autora?
puma81 dnia 26.02.2013 09:02
Poprawione!
mike17 dziękuję za komentarz i ocenę. Po cichu liczyłam, że może tym razem coś skrobniesz pod moim tekstem.
Pozdrawiam serdecznie!
jasna69 dnia 25.06.2013 10:54
Pumo, dlaczego nie ma na portalu kontynuacji tej historii?
Fragment, który się ukazał pozostawia niedosyt. Temat jest poruszający, a to, że został osadzony w banalnej rzeczywistości miejskich blokowisk sprawia, iż ma jeszcze większą siłę oddziaływania.
Ja jestem poruszona tą opowieścią i chciałabym wiedzieć, co będzie dalej.
Pięknie budujesz postacie, są pełnokrwiste i różne. Wiem jak trudno jest stworzyć wiarygodnego bohatera, Tobie udaje się to doskonale. Brawo.

"Dogonić dziadka" przeczytałam już dawno temu, ale nie czułam się na siłach aby skomentować ten tekst. Jest zbyt… piękny.

Pozdrawiam
puma81 dnia 25.06.2013 22:52
jasna69 dziękuję serdecznie za wizytę i komentarz:) Nie sądziłam, że ktokolwiek jeszcze tutaj zajrzy, dlatego tym bardziej mi miło. Przyznam, iż "Jaguar" to moje pierworodne dziecko, a pozostała część opowiadania jest niestety w rozsypce.
Na postaciach skupiam się bardziej niż na fabule, nie do końca jestem z tego zadowolona, ale tak już mam.
Bardzo się cieszę, że poruszyło.
I dziękuję za tych kilka słów o "Dziadku":)
Pozdrawiam:)
bozka dnia 11.07.2013 09:49 Ocena: Bardzo dobre
Cytat:
Nie­ste­ty, gdy tylko Asia prze­kro­czy próg swo­je­go
- wolałabym wyjdzie z domu- bo przekroczyć próg można i do domu, nie tylko z...

Cytat:
Ma­ciek był dla niego obie­ketm
- literówka

Cytat:
Po­trze­bo­wa­ła do­dat­ko­wy rąk
- dodatkowych

Cytat:
Z kolei matka Ma­cie­ja była osobą cał­ko­wi­cie wolną od na­ło­gów i trud­ni­ła się sprzą­ta­niem. Dbała o czy­stość i po­rzą­dek w przed­szko­lu, a że była osobą nie­zwy­kle do­kład­ną i uczci­wą przy­pa­dła do gustu pani dy­rek­tor, która z racji ko­rzyst­ne­go za­mąż­pój­ścia za­miesz­ki­wa­ła razem z mężem i jego scho­ro­wa­ną matką luk­su­so­wą willę. Po­trze­bo­wa­ła do­dat­ko­wy rąk do pracy, sama nie była w sta­nie do­pro­wa­dzić do po­rząd­ku ogrom­ne­go do­mo­stwa, więc mama Maćka do­ra­bia­ła do skrom­nej przed­szkol­nej pen­sji po­po­łu­dnia­mi i w week­en­dy. W krót­kim cza­sie za­skar­bi­ła sobie sym­pa­tię sa­mot­nej sta­rusz­ki, matki głowy ro­dzi­ny, któ­rej po­świę­ca­ła cały wolny czas za­nie­dbu­jąc wła­sne­go syna. Być może był to re­ali­zo­wa­ny z pre­me­dy­ta­cją plan żony al­ko­ho­li­ka, matki i sprzą­tacz­ki, plan na uszczk­nię­cie dro­bin­ki z bo­gac­twa i prze­py­chu tego świa­ta.
- tu za dużo matek

brakuje mi zakończenia- myślę, że warto by było pokusić się o kontynuację, smutna historia i pisana bardzo wiarygodnie- mnie się podoba :)
puma81 dnia 15.07.2013 10:42
bozko dziękuję za czytanie i wychwycenie błędów. Poprawiłam, oprócz redukcji ilości "matek" - fragment wymaga głębszej korekty:)
Super, że się podobało.
Pozdrawiam serdecznie:)
Usunięty dnia 27.10.2013 11:29 Ocena: Świetne!
Tutaj napiszę tylko tyle, że o jasna cholera, i że jak Ty to robisz? Bo jest ironicznie, jest realistycznie i jest boleśnie. I jeszcze, że chcę więcej napiszę. I zanotuję wysoko.
A resztę poprawek wysłałam Ci na priva, bo w połowie drogi przywalił mi błąd 404 i się zdenerwowałam, nawet chciałam go zastraszyć, ale zapomniałam, że on wychował się ze mną na jednym podwórku i niczego się nie boi.
Usunięty dnia 27.10.2013 11:51 Ocena: Świetne!
Dogonić Dziadka było kapitalne, a to jest... wspaniała obserwacja życia, napisana bogatym, kwiecistym, ale nieprzeładowanym językiem. Zaciekawiłaś i Maćkiem i Agatką i Rudym i Ulą, a także tajemniczym, delikatnym osobnikiem. Jeśli to był początek, daj resztę, jeśli środek, daj początek i niech się dzieje, niech się dzieje.

Pozdrawiam

B)
puma81 dnia 27.10.2013 22:20
morfino, nawet nie wiesz jak się cieszę, że Cię widzę, no i czytam oczywiście.
Skoro z jednego podwórka, to ostatecznie dojdziecie do porozumienia, ewentualnie będzie wielka awantura. W końcu znacie się na wylot.
Dzięki za czytanie i pozostawienie "świetnego" śladu.

amso, zawsze opinie na temat języka są dla mnie niezwykle cenne. Uwielbiam zamieniać obserwacje na rzędy literek i super, że udało się Ciebie zaciekawić. Obiecuję zajrzeć do Maćka i uporządkować jego pokręcone życie.

Pozdrawiam serdecznie, dziewczyny:)
Polecane
Ostatnie komentarze
Pokazuj tylko komentarze:
Do tekstów | Do zdjęć
JoannaP
02/07/2022 15:03
Dzięki :) »
Jacek Londyn
02/07/2022 07:09
Dobra Cobro. Sam nie wiem, czy dobre dla mnie to nowiny,… »
Lilah
01/07/2022 20:01
Abi, cała przyjemność po mojej stronie. :) To… »
Florian Konrad
01/07/2022 19:04
Dziękuję Wszystkim!!!!!!! Nawet Pierwszemu :) Nie, żebym się… »
Florian Konrad
01/07/2022 19:02
Dziękuję. »
Dobra Cobra
01/07/2022 17:35
Ja tu widzę SAME pozytywne zmiany u bohatera tego jakze… »
Jacek Londyn
01/07/2022 08:08
Wolnyduchu, Mareczku, dziękuję za znak na… »
Abi-syn
30/06/2022 22:57
Atutem tego wiersza jest autentyczność, wiersz pisany… »
Abi-syn
30/06/2022 22:46
Dzięki: No i trafiały się u mnie też i gorsze teksty,… »
Abi-syn
30/06/2022 22:06
Wolna Duchem, "wyciągłaś" B) B) z niebytu tekst,… »
Madawydar
30/06/2022 20:55
Taka chwila przed pierwszym aktem, oczekiwanie, kondensacja… »
Yaro
30/06/2022 19:52
Dziękuję Duszku jesteś bardzo potrzebna i niesiesz dobre… »
wolnyduch
30/06/2022 19:47
Specyficzne poczucie humoru, jak dla mnie jest to wiersz… »
wolnyduch
30/06/2022 19:44
Jak dla mnie świetny, rytmiczny 13 zgłoskowiec, a z takimi… »
wolnyduch
30/06/2022 19:29
Dobry wiersz do zatrzymania, pozdrawiam. »
ShoutBox
  • ApisTaur
  • 01/07/2022 22:13
  • W sezonie ogórkowym, tłok tylko na plażach ;)
  • Materazzone
  • 28/06/2022 17:24
  • Dawno mnie tu nie było. Strasznie mało tu życia jest :(
  • Kuba1994
  • 19/06/2022 15:13
  • Witam poszukuję kogoś kto oceni moją książkę ?
  • Dobra Cobra
  • 12/06/2022 11:46
  • Nie ma co do tego wątpliwości. Ukłony.
  • Kazjuno
  • 12/06/2022 09:01
  • Noblesse oblige
  • Kazjuno
  • 11/06/2022 13:58
  • PS Zburzyć twierdzę i taktyczny odwrót.
  • Kazjuno
  • 11/06/2022 13:54
  • Dzięki Dobra Cobro. Aż rzuca się w oczy że jesteś obcykany w kodeksie rycerskości. Serdecznie pozdrawiam, Kaz
  • Dobra Cobra
  • 11/06/2022 08:02
  • Serwując się ucieczką uratowałeś swoją męską cześć ;) Zuch chłopak!
Ostatnio widziani
Gości online:0
Najnowszy:Usunięty
Wspierają nas