Posadź mnie tutaj. Nie dotykaj. Nie ponaglaj. Zostaw. To musi trwać.
Popatrz, jak nisko kłania się słońce. Odejdź zanim zajdzie. Nim zupełnie zgubisz drogę. Do mnie.
Będę złośliwa. Tupnę nogą. I na kawałku kory, paznokciem wydrapię uczucia. Niech zabolą.
A potem, gdy źdźbła trawy przestaną uginać się pod twoimi stopami, zaskoczy mnie cisza. Spróbuję zająć czymś myśli i dłonie, rozedrgane brakiem dotyku. Uszyję sukienkę z trawy by przypomnieć sobie, jak bardzo lubisz zielony groszek. Zrobię naszyjnik, zaplotę wianki.
A w końcu zastygnę, opierając brodę o kolana. Trochę ze zmęczenia, trochę z bezsilności.
Zaczekam na smutek. Przyjdzie razem z wieczorną rosą osiadającą na rzęsach.
Zamknę oczy, udam, że śpię.
O świcie tęsknota zawieje ciepłem. Stanę na pniu, uniosę się na czubkach palców.
Nadzieja wychyli się zza nieskoszonej trawy.
Zatańczy Slip Jig i obieca,
że znów będziesz, będziemy.
i poczujemy

jeszcze.