Creepie,

jak to jest, kiedy się odczuwa potrzebę, by stanąć po stronie wołających o pamięć?

Z pewnością - bardzo poważnie a nie koturnowo.

Przechodzisz od liryki bardzo osobistej, liryki wyznania, do niemal społecznej, a z pewnością do postawy odpowiedzialności społecznej (historycznej?), liryki apelu, by w konkluzji wrócić znów do "ja". Piękna kompozycja.

Czytam teraz opowiadania Odojewskiego: W stepie, ostach i burzanie... i jakoś mi się skojarzyła tematyka.



Trzeba zapisywać. Dobrze, że o tym mówisz. Unikasz pompatycznego stylu, patosu, i to drugie dobrze.

Świetnie. Pozdrawiam,

z.

Podoba mi się...ale jednocześnie tak mi straszno...