Uwielbiam von Triera, choć akurat "Przełamując fale" nie podobały mi się jakoś oszałamiająco - moje ulubione to Dancer in the Dark, Europa i Dogville. Mam wrażenie, że tu nawiązujesz też do Antychrysta, którego odradził mi mój były chłopak i, sądząc po recenzjach, chyba miał rację. Wiersz, jak u Ciebie, bardzo intrygujący, nie stroniący od zagłębiania się w czarną stronę ludzkiej natury. Podoba mi się szczególnie:


Pozdrawiam serdecznie

Borku,

zrezygnowałabym z interpunkcji.
Po drugie - zrezygnowałabym z uatrakcyjniaczy.

usta,

świt,

- niosą wystarczająco wiele treści. Nie trzeba tego rozpościerać na dwuznaczności.

Wiersz jest wartościowy. Pomijam intertekstualność, bo nie obejrzałam filmu. Traktuję go jako osobny, autonomiczny tekst i odchodzę usatysfakcjonowana lekturą (bez udziwniaczy).

Mimo wyrażonych uwag odbieram tekst jako piękny i godny najwyższej oceny.

Serdeczności,

z.

Urzekła mnie Twoja poezja.Nie jest tym, z czym zwykło się ją łączyć dawniej - ze swoistą ulotnością, lekkością, melodyjnością. Tu z tych określeń mogę wydobyć jedynie - "ością". Taką kłującą i przeszkadzającą w przełykaniu. Dajesz duże pole do popisu jeśli chodzi o interpretację, czuć również fizjologiczną ciężkość fraz i to mi się podoba (Odnoszę się tutaj do ogółu Twojej twórczości na portalu). Z tego konkretnego wiersza - intrygują nawiasy i zawarte w nich dopowiedzenia, co tym bardziej pozwala na wieloznaczną interpretację. Fragmenty, które najbardziej mnie dotknęły:






Pozdrawiam

Oj, daleka.
Ale właściwie po co się uczysz, skoro to, co piszesz ma sens i klimat, chociaż sens trzeba wyłuskiwać jak ziarna ze słonecznika.
Gęsto od znaczeń i obrazów. Wiersz przypomina pejzaż w tonacji czerni, bieli i szarości.
Mnie przypomniał niektóre kadry z filmu "Czarna suknia" - zamglone, śnieżne połacie z ciemnymi sylwetkami drzew na drugim planie. To w takiej pustce jeden z Algonkinów czekał na pojawienie się władczyni Manitu - śmierci...
Masz podobny klimat - "pochówek" jak coś, co się skończyło, "wywoływanie" niczym powrót do kiedyś i "zwątpienie", czy w ogóle coś jeszcze, w tym i bohater, istnieje.

A na marginesie, skoro już zmusiłeś mnie do myślenia i zaraziłeś niepokojem:





- rozprószał -






Rym.



Jak już interpunkcja, to pełna. Zresztą, moim zdaniem, powinna być.
Natomiast wiersz jest tak bogaty, że zrezygnowałabym z tych dwóch słów w nawiasach.
Wybierz najlepsze ze znaczeń i zastosuj.

Przywędrowałam za ostatnim komentującym, ale opłacało się.

Miłego