Fajnie. Fajny pomysł, choć "nicość" mi sie nie podoba. Albo bez tego, albo może "nic"?
Poza tym brzmi bardzo biologicznie, nie wiem czy nie za bardzo. Ale to tylko moje odczucie.
Zastanawiam się jeszcze o jaką skórę chodzi, skoro peel jest tylko głową? Skóra mi się z głową nie kojarzy, a raczej z tą niepotrzebna resztą, ale nią przeciez nie jest peel.
Tak sobie dywaguję, bo kiedy czytam wiersz, staram go sobie zobrazować. Tutaj nie do końca potrafię.
Pozdrawiam

No ja wyobraziłam sobie tą głowę z włosami, więc skóry mało. Na biologi nie bardzo się znam, bo pedagog ze mnie, a nie biolog. Ale osoby wtajemniczone w temat napewno odczytają to tak, jak trzeba.

A jednak jest cykl. Chociaż twierdzisz, żeś niezdolna.

Zaszyte usta skojarzyły mi się z Piotrem Pawlenskim i jakoś tak tym torem już poszłam dalej. Ten wiersz to dla mnie taka analogia do życia, w którym sznurują nam usta, mydlą oczy, skażają żołądki. I nawet Ci, którzy dźgają palcem i mówią: "weź się obudź" nie robią na nas wrażenia. Bo strach, bo przyzwyczajenia, bo strach o przyzwyczajenia. Czasem tylko, jak nikt nie widzi, podnosimy lekko powiekę i z zazdrością podglądamy tych, którzy za cenę szerokiego uśmiechu na ustach pozwalają obdzierać się z wartości.

Tobie pewnie chodziło o coś innego, ale ja mam właśnie taki kaprys. A skoro tyle drzwi mi się pootwierało, to kawałek chyba niezły.

Jedna mała wpadka rymująca i to na skraju:
wnętrze/szczęście/dojrzę