Bardzo chciałam skomentować, ale po którymś z kolei przeczytaniu, stwierdziłam, że to za wysokie progi na moje rozumowanie. Jak ktoś rozjaśni moje mroki, to wrócę tu i się wypowiem



Jedyne, co umiem teraz powiedzieć to to, że zaintrygowała mnie powyższa forma zapisu
(Matko, jak się interpunkcyjnie pisze "to to że"?)

Witaj,

Wgłębiając się w poszczególne strofy tryptyku, jak w kalejdoskopie przewijają się obrazy:
Przedwiośnie – ucz się, podpowiada rozsądek, nauka to dobry kapitał na przyszłość. Chwieję przestrzeniami i wypłakuję się w czerń: a gdzie w tym wszystkim jest czas na zabawę?! – buntuje się łodyga muśnięta mlekiem - przecież młodość musi się wyszumieć! Stop, stop! Zabawa nie zając… I peel zakuwa do matury, pogłębia swoją wiedzę na studiach rozpłaszczając źrenice na wzmożonych barwach, miękisze zlizują z niego pierwsze słowa, zaliczając kolejne egzaminy. Wiedza pochłaniana w trybie zzz ma łagodne brzegi, o które nikt się nie rozbije, nie skoczy. Jest! Przepustka do lepszego życia. Pejzaż drży w posadach, nałożnicach wilgotnych od słońca – koniec studenckiej beztroski, czas na życie. Pracuj – i peel uczciwie pracuje podpierając się zdobytą wiedzą noc więźnie w gardle, rozebrałem ją z płócien i sonat, które kiedyś słyszałem - początki bywają trudne, ale póżniej już z górki – powtarzam się do widmokręgów, godzin powleczonych szadzią. Czas płynie, ściekają bezlistne drzewa, jeszcze tylko chwila i… upragniona emerytura, a z nią podróże, podróże, ach – podróże! Zdychaj… rozpostarte padliną. Peel, widząc kwotę przyznanego świadczenia, przeciera oczy: nie, to niemożliwe, za tyle lat pracy?! Marzenia o podróżach, moje białe reny odeszły, a jeszcze nie tak dawno trzymałem je na powiekach. Teraz, kiedy powietrze rozwija pożółkłe zwoje, mnożą się niewykupione recepty, nic mnie nie cieszy, nie czuję w sobie pestek; zmierzcha. Mruczę pod nosem w sobie tylko zrozumiałym języku, rozbrzmiewam glosolalią. Usuwam się w cień, jestem horyzontem wylanym z amfory.

To takie moje subiektywne spojrzenie na tekst, świetny tekst.
Jestem pod wrażeniem Twojego pióra, Borku.

Pozdrawiam serdecznie.

super brzmi. tylko nie wiem jak to jest, że łodyga muśnięta mlekiem się zamyka. Trochę jakoś na ten moment nie łapię.



tutaj bym się pobawił ze średnikiem - chociaż bardzo go lubię, to akurat tutaj jakoś mi nie gra. No to się pobawię (potraktuj to jako wariacje na temat, bardziej niż sugestię):

Mię­ki­sze zli­zu­ją ze mnie pierw­sze słowa - brze­gi,
o które nikt się nie roz­bi­je, nie sko­czy.

Mię­ki­sze zli­zu­ją ze mnie pierw­sze słowa, brze­gi,
o które nikt się nie roz­bi­je (nie sko­czy).

A na przykład coś takiego.

Na razie to tyle, bo długie komentarze mnie zabijają.
Pozdrawiam,
Ann.

Bardzo ekspresyjny Twój tryptyk, widać falę uczuć, umiejętnie dozowaną.

Koniec zalewa całość. Fala cofa się, by czytać od nowa, warstwa po warstwie... by czekać na następną...

Wiersz bardzo wymagający, wciągający w swoją semantykę.
świetne!

ciekawie, nurtuje to 'rozpłaszczanie' - jako proces, na duży plus.

Tutaj nie słyszę jednak tego dźwięku, widzę księżyc i jego ciszę. Bezdźwięcznie.

Dobitnie, mocno. Jedno słowo, a jakże duży kontrast w stosunku do pozostałych. Całość sprowadzona do parteru. Powiedziałabym, że jest po prostu życiowo.

Od razu widzę Padlinę, którą serwował niegdyś Baudelaire. I taki chyba jest dla mnie Twoj tryptyk, turpizm namalował dekadentyzm, ekspresyjnie.

Pozdrawiam!

Ja też z rewizytą, Borku.
I przyznaję, że jestem zaskoczona poziomem Twoich wierszy, ponieważ przeglądnęłam także parę poprzednich.
Jakim cudem je ominęłam?
Są bardzo wyważone – i pod względem formy, i w warstwie brzmieniowej, nie mówiąc o treści. Dojrzałe i widać, że przemyślane. Wiesz, co chcesz powiedzieć, i jak to zrobić.

Ale przy okazji:


Rym. Ale wystarczy dać "miękisz". To słowo można także traktować w sposób ogólny.


Też rym.
Rozebrałem ją z płócien i dawno usłyszanych sonat?


Jeszcze jeden rym.
Ale wystarczy zmienić formę "stoję". Przystanąłem w jesieni?

Bardzo lubię tego rodzaju wiersze, bo dają spore pole do popisu dla wyobraźni.

Miłego