Głęboki i smutny wiersz, Natko, na wiele czytań, bo za pierwszym razem nie sposób wszystkiego poczuć i wychwycić, bo tyle tu bólu, niedopowiedzeń i mgły...
Sztuka to piękno, nie dosłowność, i tak patrzę na te wersy, gdzie tyle się dzieje, że można napisać małe opowiadanie o rozmytych konturach i kształtach jak ze snu.
Nieokreślone cierpienie jest tu bohaterem, i trudno pokusić się o odkrycie, kto odgrywa tu jaką rolę - ja tylko zgaduję, i dla siebie zachowam wnioski.
Jest bardzo lirycznie, zwłaszcza w ostatniej zwrotce, która wzrusza i daje do myślenia.
Ale wiersz nie jest dosłowny, nie jest czystym konkretem, więc każdy może odczytać go po swojemu.
Mnie się podoba, bo lubię grzebać w wierszowych zagadkach, a tu jest sporo magii

Rzeczywiście w wierszu jest ogrom smutku i bólu i czytelnik współodczuwa (o ile posiada coś takiego jak empatia).
W pierwszej strofie proponowałabym zmienić szyk ostatniego wersu, bo brzmi niegramatycznie. Zamiast "potokami spływających po policzkach", co odnosi się rzecz jasna do łez, na "spływających potokami po policzkach". Przeczytaj w całości i zobacz, ze lepiej brzmi. Pozdrawiam ciepło