Podoba mi się spokojny, niewymuszający potężnych wysiłków umysłowych ton wiersza, który wyczuwam jako szkic tego, co często dzieje się wśród ludzi, w ich domach i rodzinach.
Stopniowo jednak zdążasz ku pytaniu końcowemu, które zamyka wiersz: mieć czy być?
Trudno znaleźć na nie odpowiedź, bo by godnie żyć, trzeba jednak posiadać coś, choć i tu bywały i bywają wyjątki, kiedy ludzie ubodzy potrafią być szczęśliwsi od tych mieszkających w luksusowych willach z basenami.
Ale ja wyznaję własną teorię: i mieć, i być, dwa w jednym, starając się tak żyć, by obie strony tego medalu się równoważyły i żadna nie przeważała.
Oczywiście to moje prywatne spojrzenie.
Odpowiedzi na twoje pytanie może być zatem wiele

Wiersz udany, o czymś, a to lubię

Całkiem prozatorski ten wiersz, lubię taki naturalny ciąg zdania, ciąg opowiadania w poezji, czytelnik ma wtedy dużą swobodę paradoksalnie i na pewno miejsce na przemyślenia. Dyskutowałbym czy warto pisać takie frazy jak "siłą wyobraźni malować życie", ale jest okej. pozdrawiam, Jimmy