… własnego cienia

 Jestem, choć mnie nie widzisz, wszędzie idę z tobą;
z przodu, z tyłu, po lewej i po prawej stronie.
To we mnie od uczynków meandry się żłobią.
Materialnych profitów nie oczekuj po mnie.

 Nie czujesz przy dotyku stałości, a przecież
wrzucasz swój balast życia w moje pojemności.
Od urodzenia dźwigam niepochlebne śmieci,
o których chcesz zapomnieć, bo tak jest najprościej.

 Przechowuję też skarby na ważną godzinę.
Pamiętasz, kiedy byłaś bardzo nieszczęśliwa,
jakiś głos szeptał czule – matko, zostań przy niej.
Kochasz ją i starości spokojnie dożywasz.

 Chyba wiesz, że do końca zostaniemy razem.
Odejdziesz, lecz beze mnie, bo ja nie umieram.
Zostanę w ludzkich sercach – słowem i obrazem,
jak spisany testament – pomyśl tu i teraz.