Boję się Twoich wierszy jako ktoś, kto czasem sięga we własną poetycką przestrzeń. Gdy Cię czytam, to chciałbym powiedzieć i czuję zawsze to samo, ale mam świadomość, ze nigdy, przenigdy, choćbym z nieustającym znojem próbowała wtaczać na szczyt swoje wiersze, będę zawsze tylko marnym Syzyfem w obliczu takiej POEZJI jak Twoja. Piszesz tak bardzo osobiście, ale nie ma w tym nic z brudnego ekshibicjonizmu obliczonego na efekt. Jest cicho, subtelnie, kobieco. Wersy pieszczą uszy estetki, choć niosą treść smutną, w wymiarze egzystencjalnym tragiczną, pełną miotania się, niespełnienia, niezrozumienia z najbliższymi. Ale tak ma chyba każdy nadwrażliwiec, zwłaszcza płci żeńskiej, nawet taki, jak ja, którego w niemowlęctwie nie ukołysały muzy. Ten konflikt między kobiecością, która wymaga jej od kobiety, a człowieczeństwem, które wymaga od człowieka. I wymóg względem samej siebie tak trudny do wypełnienia:


To niesamowicie trudne, ale jeśli chce się żyć, nie egzystować...

Od strony zastosowanych środków poetyckich- urzekająco. Jakie piękne frazy, jak cudnie oddające stan: „umilkłam dawno, ale złoto zostało tylko na palcu” i dalej prze-płynne wejście w symbolikę obrączki zakończone niezwykle osobistym wyznaniem: „nie widać już początku, a końca jeszcze nie”.

- niesamowite.
Cudowny wiersz, aż się rozpływam w tym cudzie. A dzięki temu, że mogłam o nim napisać i go przeżyć, czuję przez ten krótki moment pisania, choć trochę, że to i moje dziecko. Dziękuję.

Świetny wiersz o prostym i zrozumiałym przesłaniu, którego nie trzeba oceniać. Ocenić trzeba wyjątkową jak na współczesną, białą poezję lekkość przekazu. Dla mnie bomba.

Dwie Twoje uwagi, Zolu, uzasadnione. Jedna- nie. "Nie zgrane"- to w wierszu wyraźny imiesłów przymiotnikowy: (zdjęcia), których nie zgrano na płytę. Oddzielna pisownia "nie" z imiesłowami przymiotnikowymi, w ich czasownikowej funkcji jest wciąż poprawna, WIĘC NIE MOŻNA TAKIEGO ZAPISU TRAKTOWAĆ JAKO BŁĘDU ORTOGRAFICZNEGO, a- moim zdaniem- w poezji pożądana, gdyż uściśla znaczenie. Czasem taki zabieg zawęża kontekst interpretacyjny, ale często też otwiera przestrzeń. Już wypowiadałam się na temat zmiany ortograficznej w kwestii im.przym. zalecającej pisownię łączną. Wynikała ona z powszechnych problemów użytkowników języka w rozróżnianiu funkcji imiesłowów. Reguła dotycząca dwojakiej pisowni tak samo brzmiących imiesłowów była uważana za jedną z najtrudniejszych w języku polskim, dlatego Rada Języka Polskiego rzecz uprościła. Ale- moim zdaniem- to furtka tylko dla tych mniej wyedukowanych poprawnościowo.
"Nie/zgrane" ma wiele znaczeń, akurat w wierszu alleluji.com znaczenie jest oczywiste i forma wyrazu jest do znaczenia dobrze dobrana. Ale "niezgrane"- to też niedopasowane i też "nie/zużyte". Skoro od pisowni zależy w przypadku imiesłowów znaczenie wyrazu i skoro rozdzielna pisownia "nie" z imiesłowami przymiotnikowymi nie jest wciąż błędem, dlaczego nie wykorzystywać reguły do uściślenia znaczenia? Jeśli widzę tytuł "Niepoznana"- to chcę być pewna, że chodzi o coś, co jest tak skomplikowane, że nie do poznania w ogóle, a jeśli "nie poznana"- że czegoś nie poznano; bo to mnie kieruje na odpowiedni tor interpretacji. Ja wiem, ze poezja kocha wieloznaczność, ale… Jeśli wiersz wszyscy odbierają inaczej i to diametralnie inaczej- to zazwyczaj nie znak wartości, a po prostu niezrozumienia intencji twórcy i świadczy na twórcy niekorzyść, bo nie umiał się tak „wyjęzyczyć”, by zostać odebranym, jak chciał. Ktoś powie, że to herezje. Nie zgodzę się. Wielka poezja jest jasna, bywa wieloznaczna tylko w szczegółach, ale jeśli jest np. o meandrach miłości, nikt nie odbierze jako rzeczy o jesiennym krajobrazie z wydrą.

alleluja - piękne, choć ujęłaś tragedię powszedniości tak wielu ludzkich nieszczęść w słowa poezji. Potrzebę, która się budzi, by dostrzec siebie, poczuć swoje istnienie.

Pozdrawiam

made_a - dziękuję, że miałaś ochotę poświęcić tyle czasu i uwagi mojemu tekstowi, cenię tak rozbudowane komentarze, bo są rzadkością

ajw - miło, że zajrzałaś i znalazłaś coś dla siebie

Stefanowicz - rzadko mogę Cię gościć, wiersz pewnie klasyfikuje się do kategorii tzw. poezji kobiecej, dlatego miło mi, że trafił też do męskiego odbiorcy

Zola, ja zawsze jestem wdzięczna za uwagi, często we własnych tekstach ślepnę na błędy. Jeśli chodzi o pierwszą rzecz, to raczej zostanie jak jest, może brzmi to trochę niezgrabnie, ale chodzi o kontekst (milczenie = złoto; PL milczy od dłuższego czasu, ale złota pozostaje tylko obrączka, a podmiot liczył, że ozłoci się coś jeszcze - to tak najprościej);
co do kolejnych uwag: poprawiam na "niezgrane" i "nie wiadomo", (choć też mi coś mówi, że w pierwszym przypadku dozwolona jest pisownia łączna i rozdzielna).
dziękuję Ci
amsa - dziękuję za komentarz

Przyznam się, że wiersz podglądałam sobie już w poczekalni, bo nie mogłam się doczekać nr 5, jak już wspomniałam masochistka ze mnie.

Tym razem nie będę zaglądać pod wieko. Poprzednicy już całkiem dobrze to uczynili, znakiem tego jesteś czytelniejsza ups! tzn. Twoje pisanie staje się przystępniejsze dla większości.
W każdym razie tu dzieje się poezja! Bardzo dobra poezja, choć ja chyba nie potrafię już względem Twojego pisania być obiektywna, nawet nie wiem, czy chcę...

Dzięki za to spotkanie z wierszem i może szczęśliwa 7?

Pozdrowienia.

ps. myślę, że oczy to jednak ma Twoje