Stepowiczu kochany,

wiesz, jak lubię Twoje pisanie.

Zrób coś z tą inwersją:



inne są niezłośliwe

Wiem, że Ci zabiłam ćwieka. Nie będzie łatwo. W wierszu sylabotonicznym zmiany wymagają często przemeblowania całej strofy. Ale - warto.

Wiersz poświęcasz niebanalnej, wybitnej artystce. Oglądasz ją mądrym, pięknym spojrzeniem.
Cudnie, że przyjmujesz jej punkt widzenia i czynisz ją postacią mówiącą w wierszu. To niebywałe (bo Autor - facet). I rytmicznie jest perfekt i rymy - doskonale niegramatyczne. Przeróbka będzie nie lada wyzwaniem Spróbujesz?

Serdeczności,

z.

Brawo, brawo.

Ps. zastygam ciałem w tej dynastii

utrwalam ciała w tej dynastii

Zwabił mnie tutaj tytuł, który tak naprawdę jest cytatem. Nie spodziewałam się w ogóle, że moje skojarzenie się potwierdzi, myślałam, że to po prostu przypadek. Tym bardziej doceniam i podziwiam odwagę i próbę zmierzenia się ze swego rodzaju interpretacją dzieła. Ciekawie wplatasz również wątki autobiograficzne artystki.
W konwecji, jaką utkałeś wiersz, tytuł nabiera nowego znaczenia, jest jednokrotny, bo Twój. Wszystko dopracowane na ostatni guzik, wiersz płynie, czyta się jednym tchem.

pozbyłabym się tutaj tylko przecinka

Pozdrawiam!

Odniosę się przede wszystkim do budowy. Jest ładnie, ale rytmicznie niedoskonale, jeśli miałoby się nazwać utwór sylabotonicznym. Wiersz jest sylabowcem bez wątpienia. Ma we wszystkich wersach jednakową liczbę sylab: 9 i średniówkę 5/4, choć w dwóch linijkach ( pierwszej 2. i 3, zwrotki) znakiem średniówki jest regularny akcent na 4. sylabie. Wije się bardzo rytmicznie od mniej więcej połowy każdego wersu: zawsze trzy trocheje ( stopa dwusylabowa z akcentem na pierwszej) licząc od końca wersów. Ale na ich początkach już nie zawsze: wersy zaczynają się stopami z akcentem na pierwszej lub drugiej sylabie- w dodatku bez porządku. Dlatego nie do końca wiersz spełnia kryteria sylabotonizmu. Pozwolę sobie przerobić pierwszą strofę na klasyczny sylabotonik ośmiozgłoskowy złożony z czterech trochejów:


( Dla czepialskich: "popod" jest poprawnym przyimkiem http://sjp.pl/popod)

A w drugiej wersji na dziewięciozgłoskowy- jak u Ciebie- ale regularnie rozpoczynający się amfibrachem ( trzy sylaby, akcentowana środkowa), a po nim trzy trocheje- i, proszę zauważyć, rytm ratuje INWERSJA, bo to też inwersja- „jednak niezdolne” burzyłoby melodię strofy, „niezdolne jednak”- ją wyrównuje:



Gdybyś konsekwentnie obrał jako metrum amfibrach na początku wersów, wiersz spełniałby kryteria sylabotonizmu. Ale tak nie jest- rytm początków wersów jest zakłócony. Jednak i tak jest pięknie. Nawet bardzo pięknie!

Odniosłaś "Jestem kobietą", choć nie wodą Pozwoliłam sobie przypomnieć zakurzoną wiedzę na Twoim wierszu, sprawdzając, czy to regularny sylabotonik, bo mi "na ucho" czasem zgrzytało lekko, co nie znaczy, że był to nieprzyjemny zgrzyt . Specjalnie wstawiłam zwrotkę regularnym ośmiozgłoskowcem. Okropne. Czyż nie? Sunie jak pociąg, ale to taka paskudna, usypiająca monotonia., takie tłuczenie schabu na kotlety. Nie lubię doskonałej regularności nie tylko w rytmice, bo jest nudna. Mój komentarz nie miał na celu skłonienia Cię do pogrzebania w rytmie. Wyszło naprawdę cudnie. Gratuluję.