Trąciła popiołem. Skóra dzieci miała mieć przecież niezwykły, słodki zapach.
Kiedy były jeszcze drzewa, kochali się pod nimi. Poczęli ją pod wiśnią i postanowili utrwalić tamto życie w imieniu.
Skończył się świat, nie skończyli się ludzie.
Zaczął się głód.
Bronili się przed zimnem, ogniem i sobą nawzajem. Błądzili daleko od dawna; nie pamiętali skąd i dokąd.
Żona umarła przy porodzie.
Przegryzł pępowinę i podniósł Wisienkę. Kleiła od krwi i ziemi. Ciężej było znieść jej płacz od dźwięków ostrzału.
Skończyło się jedzenie, nie skończyli się ludzie.
Musiał ją ogrzać.
Trąciła popiołem. Smakowała gorzko od spalonego mięsa i słono od jego łez.