mówię za siebie

w skrzynce zalega: nie odchodź bez znaczenia.
jeśli już, to po wyżłobionych w drugim
literach. pierwsza: a - imię albo amnezja
na wypadek braku tłumaczenia, dlaczego zapominasz.

wiesz, wyhodowałam sobie całkiem zgrabny
mur z czerwonych cegieł. rozsadza je bluszcz, nie ty,
bo przeciw tobie skleiły się w jedno. rozmurzę się
jeszcze kiedyś? otwarta na złamania

światła aż do kości. głębiej jarzy, ogrzewa
od dna, po płynne krawędzie szarych stratusów
przysłaniających oczy. wtedy ze słupków lodowych
zostanie rosa, ktoś przebiegnie, ale nie minie.

mówię zamiast

wydaje mi się, że nie zagram dobrze tej roli,
jestem kiepskim aktorem. a kiedy kobieta mówi:
czuję się bezpiecznie w załamaniu twojego łokcia,
nie wiem, co mam z tym zrobić. więc odchodzę

do tęsknoty. mdli, trzęsą się ręce, mam zawroty
świata i stan przedgorączkowy. dzielisz mnie
od choroby o włos, znów zapadłbym śmiertelnie
na ciebie, odległa. wciąż najczulej żegnam:

w imię matki i córki, spokoju naszego świętego.
nieraz wyobrażam sobie, że twoje żebra
też pęcznieją. prawie słyszę pierwszy krzyk i śmiech
grzęźnie. wtedy szybko ślę tysiące zdań,
każde zaczyna się od nie.