Bawię się w wierszowanie, nie napracowałam się, Wiolinie, a wiersz szybko mi się złożył jak dotąd żaden. Użyłam bardzo dużo nawiasów celowo, by oddać tytułowy zamęt w związku, z premedytacją szukałam dwuznaczności, które można by wykorzystać w wierszu. Czy nad- użyłam? Zważywszy na standardy PP, na pewno, bo z taka ulewą nawiasów się nie spotkałam. Ale nie wiem, czy ewentualne poczucie nadreprezentatywności nawiasów u czytelnika jak u Was, Wiolinie, Miladoro, łabędziu może wynikać z niedopuszczalności takiego zabiegu czy może z awangardy i nieoswojenia takiego pisania . Nawiasy idą już od tytułu. Ale przecież nie można odmówić tym zabiegom sensu. Niby małżeńskie zamęty, lecz nawiasowanie rozszerza znaczenie o zamęty żeńskie- bo peelka to kobieta i z jej perspektywy przedstawiana jest relacja, która z drugiej strony może wyglądać inaczej- a jednocześnie wydobywa dodatkowy sens mętnienia jednak inny niż ten, który niesie zamęt. I tak starałam się przez cały wiersz. Zatrzymam się jeszcze na akantach dłoni. Nie wiem, czy bez nawiasu czytelnik byłby w stanie odkryć wieloznaczność. I to nie dlatego, że nie wierzę w jego inteligencję, po prostu mało kto czytając, ja również, rozbiera wiersz nie tylko na litery, ale i słowa, dokonując skrupulatnej wiwisekcji- to widać po komentarzach na PP. A w słowie akant, oddającym miękkość, subtelność linii tkwi znaczeniowo jak oset twardy kant- dodatkowo też dwuznaczny: jako kanciasty i jako oszustwo. Więc można błądzić w akantach dłoni, łudząc się, być może, ze serwują nam jednak czułość. Resztę wiersza pozostawię w spokoju, choć wszystko dalej też ma sens, który mogę wyłuszczyć, ale po co?

Nie tworzę na serio. W swoim pisaniu, jako początkująca, eksperymentuję, szukam, bawię się formą, tematyką, wersem, rymem, słowem ku własnemu zadowoleniu. Szybko się nudzę, więc ten sposób odpowiada mojej osobowościowej skazie. Tu miałam dużo radochy.

Na koniec mam do Ciebie, Miladoro, pytanie. Inwersja w hiper(bolach) uśmiechu szukam brzmi sztucznie… Nie rozumiem zarzutu. Czego dotyczy? Czy gdyby było szukam w hiper(bolach) uśmiechu sztuczność by zniknęła czy w ogóle cała metafora, która ma ciąg dalszy, brzmi przekombinowanie?

Dziękuję Wam, Kochani, za zatrzymanie się pod wierszem i poświęcenie mu Waszej cennej uwagi.

Przykład z k(o{men)da}ntem bomba- łabędziu. O to mi chodziło. Taka zabawa morfemami w funkcji semantycznej, ale nie jako sztuka dla sztuki, tylko z jakimś tam sensem, opowiedzenie pewnej historii w takiej właśnie stylistyce.

Mede_o. MASZ EKSPERYMENTOWAĆ!. To jedynie było moje subiektywne odczucie - zawile się czyta. To że na pp nie "chodzą" takie wiersze, nie znaczy że trzeba rezygnować z tego typu poetyckiej, twórczej myśli. Pozdrawiam.

Empatio, Wiolinie- dziękuję. Marukjo- Tobie również serdecznie, ale przyjęłaś fałszywy trop w odczytaniu cząstek w nawiasie, nie o to chodziło, z takiego zabiegu nic nie wyniknie. A co do samowtór- to staropolskie we dwoje, jak samotrzeć- we troje. Mnie bardzo się spodobało zestawienie: samotnieć ( neologizm) – samotrzeć- niemal identyczne brzmieniowo.

Miladoro- pomysł z myślnikami kupuję na pniu. Bardzo mi się podoba. Dopytywałam w czym zarzut, gdyż nie rozumiałam, czy problem tylko w inwersji i co jest tą inwersją. Nie mogłam napisać w hiperbolach szukam uśmiechu- bo to zmienia sens mego zamysłu, gdyż hiperbola uśmiechu jest nierozerwalną dopełniaczówką, a szukam dalej nie uśmiechu, a wartości dodatnich w tejże właśnie hiperboli uśmiechu, której ramiona znajdują się w ujemnej ćwiartce układu współrzędnych. To bardzo przemyślana metafora. Rzecz idzie o hiperbolę matematyczną, która ma kształt uśmiechu. Ale gdy znajduje się w ujemnej ćwiartce- przypomina dąs, skrzywienie, bo jej ramiona, jak kąciki ust, skierowane są do dołu. Dlatego peelka w takim właśnie grymasie ust chce doszukać się czegoś pozytywnego. Skoro już jestem przy hiperboli- to samo słowo ma i drugie znaczenie, bo tak nazywa się środek poetycki, zwany też przesadnią. Ponadto w wierszu skursywiłam w hiperboli o, żeby przypominało dawne o długie, czytane jak ó, co zmienia znaczenie słowa hiperbole- hiperbóle ( wielkie bóle). Wydawało mi się to celowe i sensowne, bo cała relacja nacechowana jest cierpieniem. Hiperbola uśmiechu tak poprowadzona zyskuje dodatkowe znaczenia, przekazuje ponadsemantyczne informacje o związku wynikające z użytych słów.

Dziękuję, Emily, i rozumiem.

Miladoro, przeniosłam, choć... Pozdrawiam.

Czytałam wcześniejszą wersję (z nawiasami) i mimo starań nie mogłam się skupić na treści, bo moją uwagę co rusz rozpraszały nawiasy. Teraz, z łącznikami czyta się super. A treść bardzo życiowa.
Pozdrawiam.

mede_a - przeczytałam ten wiersz kilka dni wcześniej, ale jakoś nie mogłam się z nim wziąć za pan-brat wówczas. Dzisiaj wróciłam, inaczej na niego spojrzałam, inaczej mi się on czytał, płynniej, zgrabniej i ujrzałam w nim - żart. Ale nie taki słowny i że z kogoś/czegoś, ale raczej jako zabawę w łamigłówkę, taką jaką nam i życie czasem serwuje, wieloznaczną, wielodenną (nie mylić z denną). A może lepiej - jak w kalejdoskopie, kolorowe szkiełka, dobrze znane, a zawsze inaczej się układają. Bardzo ciekawe, bardzo się podoba.

Najbardziej zatrzymuje tu gra słów, a i temat niełatwy. Cóż - życie przysparza tematów, urozmaica by nie było monotonnie.

Dziękuję amso, ajw, magdom i WholeTruth za obecność. Chodziło mi o podkreślenie wieloznaczności wyrazów w zależności od ich formy gramatycznej: wycisnąć/wcisnąć kit bądź wzięcia pod uwagę tylko cząstki wyrazu: zapłaczę/zapłacę. Bo bez uwzględnienia takiej funkcji wiersz jest w odbiorze prosty jak przepis na naleśniki. Pozdrawiam.

Niezwykle miły to dla mnie komentarz, bosski_diable. Cieszę się, ze odnalazłeś sens w moim wierszu.