Kresowiaku,

zabrałabym te trzy przecinki. Wiem, że to dla okrasy i wyznaczenia miejsce na oddech. Jednak ciągle myślę sobie, że albo z (i wtedy kompletnie) albo bez

Wiersz z konceptem, rozmowa na odległość, która nigdy nie mogłaby się wydarzyć, jak tylko tu - w poetyckiej "korespondencji". Bardzo mi się podobają te abstrakcyjne porównania:



Brawo.

z.

Wyjątkowo udany wiersz, kresowiaku
Obrazowość osiągnęła tu poetyckie Himalaje, i to cieszy, bo wyznanie poprzez to jest bardzo intymne, kreuje dziesiątki impresji, z których możemy wyczytać swoistą wieź z ojcem, poczuć ją niejako "w słowie", a więc zaklętą w "małych chwilach", które tworzą ową łączność z ojcem, adresatem wiersza, kimś wyjątkowym dla piszącego, skoro tworzy tak bujny świat plastyki i skojarzeń - świat przeżywany musi zatem być odbiciem tego, który odczuwa w kontakcie z rodzicem.

Wiersz o oddaleniu, ale o byciu blisko, choć daleko.

I o niepoznaniu, bo narrator mówi tak wiele o swojej "dziwności", że należy sądzić, iż dla ojca jest wciąż nieodkrytą wyspą.
Zagadką i tajemnicą.
I tu skupiłbym się na czytaniu tego tekstu: ojcze, znasz mnie?
Wiesz, kim jestem, kim się staję?

Poezja, która wchodzi pod skórę zawsze robi na mnie wrażenie.
A u Ciebie czuć, że emocje to nie tylko słowa w wierszu, to coś więcej.
Mylę się?

Zajebiaszczy tytuł

Tak, wchodzi pod skórę. Niesamowity klimat zbudowałeś swoimi wersami.
Czytam tutaj spełnienie i niespełnienie, oraz tęsknotę.