Po pierwszym razie wiersz wydał mi się bardzo płytki. Ale pomyślałam, że u Ciebie tak być nie może i wracałam tyle razy do początku, aż znalazłam przyczynę. Tytuł. Rozwala strasznie, moim zdaniem. Obdziera z czegoś ten kawałek. Uniemożliwia szerszą perspektywę.
A kiedy go wycieram gumką-myszką, to - mimo że patelnia pojawia się również na wejściu pierwszego wersu - całość nabiera innego wymiaru. Wieloznaczności i głębi.

I takie tam, które pewnie mało Cię obejdą:




rozkrwawiam/rzucam
pozalepiane/schowane
plastrem/obliczem
przypadkowych/wyrzeźbionych/konających

Czytam - pierwsza zwrotka, myślę sobie - no dobra, może być, takie teksty się drukuje, coś w tym musi siedzieć, zaraz wrócę. Druga zwrotka - hmm, nie wiedzieć czemu na myśl przyszło mi:

Jest li w istocie szlachetniejszą rzeczą
Znosić pociski zawistnego losu
Czy też, stawiwszy czoło morzu nędzy,
Przez opór wybrnąć z niego? - Umrzeć - zasnąć -
I na tym koniec.

Pomijając kwestie drażliwe takie jak ejakulat, druga zwrotka ma jakiś osobliwy rytm i wyważoną podniosłość. Nie przepadam co prawda za taką poezją ale wytwór jest kombinowaniem bardziej zawiłym niż fabryczna zabawka, w każdym razie fajnie było Cię czytać od strony poetyckiej. Szczerze jestem ciekawy kolejnych tekstów, w końcu jeśli ktoś skalpuje prozę to w poezji odnajdzie się równie dobrze

Pozdrawiam!

Ja też automatycznie, czyli musiało uruchomić się moje zboczone myślenie, pomyślałem, że w przeróżnych ornamentach i słownych układankach piszesz o zwyczajnym waleniu minety, bo już wielu przed Tobą potrafiło tematykę erotyczną ująć w takie słów "cięcie-gięcie", że tylko ci, co wiedzą, "o co w te klocki biega", wyczują ewidentną nutę erotyczną.
Choć...
Znając twój pociąg do nihilizmu, jest tu także tyle bólu, frustracji i tego dusznego syfu, jaki gdzieś tam, ciągle za plecami mamy i w nozdrza bezczelnie wali...

Generalnie żeś dopieścił słów układy - jest jak u Ginsberga (poczytaj, warto), epatowanie błotem i poprzez to zmuszanie czytacza do jakiegoś konkretnego wysiłku mentalnego.
A że twój kawałek jest ciężki i duszny, to tym bardziej coś tam pod deklem może poruszyć, bo czasem i w rynsztoku można znaleźć perłę...

Oj...
Ponuro tutaj. Chociaż "ponuro" to i tak za mało, by ogarnąć ten krwisty i pesymistyczny mrok. Jakbym się w nihilizmie taplała. Przyznam szczerze, ze mnie tak mocno nakreślone obrazy nie do końca wciągają. Może poprzez dosłowność/dosadność wyrazową. Nie chodzi mi o to, że brak jest metaforyki, chodzi mi o eksponaty.
Ogólnie wiersz mocny i intensywnie drażniący. Miałam wizję upadku człowieka, który leży na patelni, a każdy robi z nim, co chce. Upadł nie tylko leżący. A zaczyna się on już w momencie pierwszego oddechu.
Marzenia stają się już tylko ranami, które chcemy zabliźnić, ukryć, wyleczyć (się z nich).
O propozycji interpretacyjnej zawartej w komentarzu wienczyslawa czy majka przez chwilę pomyślałam, ale tylko przy krótkiej okazji zniewolenia człowieka. No trudno, każdy interpretuje, jak mu czucie podpowiada; nie trafiłam w Twoje pragnienia "Spodziewałem się może też takiej interpretacji, z cicha na nią nawet liczyłem".

Heh, przyznam się, że najbardziej na mnie podziałał plaster w kolorze cielistym. Jak dla mnie - jest bardzo wymowny. Mimo że w sumie taki... mdły na tle...

Pozdrawiam słonecznie mimo wszystko.

No mogłeś myśleć, wszystko się zgadza. Ale co wyszło - to już inna para kaloszy (czy dania smażonego).
Nie powątpiewam, że patelnia wprawiła Cię w nastrój do tworzenia; smażenie jest całkiem w(e)onnym obiektem. Widzę ją i słyszę skwierczenie.
Jednak - pod przykrywką (o ile używasz) czytacz sobie poumieszcza swoje składniki. No, może składniki Twoje; danie jednak już wspólne. Rzucasz na talerz i mówisz - bierzcie i jedzcie. To jemy. Przetrawiamy. A co wyjdzie - informujemy. Może niepotrzebnie, wszak to już ekskrementy niejako.
Tak czy owak - ujrzenie tego, co widzisz, gdy używasz patelni, daje pewien obraz. Nawet gdy brać wszystko dosłownie.

Chyba nie jestem w ogóle sexowna, bo ni grama sexu tu nie dojrzałam. Nawet w zwrotce z ejakulatem:
"schowane pod blado-lękiem, rozchwianym
obliczem doczesnego trwania samych przypadkowych strzałów ejakulatu,
wyrzeźbionych w mięsie i ścięgnach jako symbole upadku idei narodzin,
które rozpychają ulice konających miast"
bo ją czytam - być może niecelnie - jako ubolewanie nad kondycją człowieczeństwa, w tym własną, a tę pierwszą część jako hedonistyczne poszukiwanie sensu w różnych wartościach, symbolizowanych przed produkty na życiowej patelni, którego, niestety, trudno się doszukać, stąd: "rzucam o ścianę". Dla mnie to niełatwy utwór egzystencjalny, ale żywy, mówi do mnie. Być może co innego niż autor chciał powiedzieć, ale MÓWI - to i tak zawsze dużo dla poety.
Serdeczności.

W moim odczuciu, tekst może być wyrazem przesytu konsumpcjonizmem, ale też w jakiś sposób dotyka trudnego związku między ciałem a miłością, o którym w poświęconym kanibalizmowi poemacie "Canto" pisał Baczewski:

(...) umieram
z głodu głodu. Dokąd umieram? Do innego głodu, jeszcze głodniejszego,
głodu, którym można się porozumieć, gdy brakuje słów; umieram
z głodu. I w tym jest mądrość - wiedzieć, że nie ma ucieczki od ciała.
O tym nie wolno mówić, to należy przemilczeć.

Podobnie bezkompromisową wiedzę odnajduję w Twoim tekście. Podobnie jak krytykę mięsożerności, ale to już chyba moje wegetariańskie urojenie Tak czy inaczej, uważam wiersz za niezwykle ciekawą i przemyślaną próbę podjęcia tematu na granicy języka.

Pozdrawiam serdecznie