Mocne! Bardzo. Na granicy. Część uzna, ze przekroczyłeś cienką, czerwoną linię. Ja nie. Miłość i miłosierdzie Boże kłóci się z Sodomą i Gormorą, z Hiobem również. Bo w pierwszym przypadku jest odwetem, w drugim okrutną próbą lojalności, jak prowokacja tajnych służb - pęknie czy nie. To budzi niezrozumienie, niemoc, która przechodzi czasem w bunt. "Powiedz tylko słowo" - to zdanie tonuje moc bluźnierstwa. Nic bez Ciebie.

Ludzie, wierząc, wierzyli również, że są otaczani opieką bóstw czy Boga, i że te relacje są wzajemne, czyli zadając pytanie, mogą oczekiwać odpowiedzi.
Niestety – mimo wszystko bóstwa są milczące, obojętne, nieobecne.
Więc jak się nie buntować, zwłaszcza że bunt leży w naturze ludzkiej.
Chociaż odnoszę wrażenie, że buntujemy się jedynie przeciwko własnym konfabulacjom.

Bardzo mocny wiersz, Shinobi.

Miłego

shinobi, portal aż huczy na temat Twojego dzieła! Więc z ciekawością zajrzałem, choć wiesz przecież czym jest dla mnie poezja.
Nie żałuję, że wpadłem, czarnej magii tu na szczęście nie uświadczysz, jest czarno na białym, dosadnie i prosto z mostu, czyli tak jak lubię!



Ależ przekraczasz! I to nad wyraz dosadnie. Niejeden święty marszczy brwi czytając, tego jestem pewien! Ale czy nie o to właśnie chodzi?

excellent production, mr shinobi.

Shinobi - przyszłam za pablovsky'm, któremu huczało na portalu . Jestem osobą wierzącą, i powiem Ci - mocne, może zbyt mocne. Nie, nie dla mnie. Powiem nawet, że się uśmiechnęłam, z sarkazmem, smutno. Przekaz jasny, ale inny być nie powinien. Odnajduję w nim pewne doświadczenia, nie swoje, chociaż może w pewnym sensie, jak się tak dobrze zastanowić, przełożyć je nieco metaforycznie? Hm...

Pozdrawiam, zapewniając - doceniam pewną brutalność Twojego stylu.

A mnie się przypomniała teoria z Borgesa, że prawdziwym Mesjaszem był... Judasz To oczywiście trywializacja, ale - podobnie jak Twój świetny, dobitny wiersz - każe się zastanowić nad sensem wiary w to, co zasadniczo sprzeczne z rozumem, ale też z elementarnymi emocjami i poczuciem etycznym wielu ludzi. A przy okazji podaje nam lustro, pokazując, że nie ma takiej świętości, której byśmy z przyjemnością nie zszargali. Ostry, świetny tekst.

Widzisz, stary, choć mówi Ci to człowiek wierzący od zawsze, który z Bogiem żyje za pan brat, nie żaden tam nawrócony oszołom, czy wojujący katol, lub też fanatyczny bigot, dałeś całkiem udany poetycko kawałek, dobrze skonstruowany, moim zdaniem granicy żeś nie przekroczył, tylko rzuciłeś garść "co by było, gdyby", a to insza inszość.
Szczery jest głos idący z tego wiersza i może dlatego się mu wierzy.
Każdy ma prawo do siebie, i do siebie w kontekście Boga/braku Boga.

W swoim czasie, a byłem jeszcze młokosem, leciał kultowy "Zły porucznik" z rewelacyjną rolą Harvey'a Keitela.
Tam jest obrazoburstwo i coś, czego w sztuce, która ma być antyboska, nie toleruję - wystarczy posłuchać, co wygaduje ów zdegenerowany glina.

Ty dałeś pewien wyrazisty przekaz, bez przegięcia, bez kubełka pomyj.
Dlatego daje Ci maxa, choć treść... hm, kontrowersyjna

Przyłożyłeś mi kamieniem w okolicy klatki piersiowej, ale tak od środka. A może zwyczajnie go położyłeś, bo jęknęło pod ciężarem. Nie, to nie moje uczucia religijne zostały urażone. Po prostu owa brutalna przewrotność pobawiła się ze mną w odczucia i ich barwy. Bogoburczy shinobi mnie nie zniesmaczył ani sens, który tu przysiadł, a któremu za cholerę nie można odebrać logiki, czy raczej prawdy. I to jest takie dojmujące. Jest we mnie jakaś tam wiara, ale chyba przez to dosadniej wali po głowie zło, które miało być dobrem. Bo w co uwierzyć, skoro niesprawiedliwym i okrutnym wydaje się działanie samego boga/Boga? W wyższy cel, w wyższy sens, w wyższe założenie i nieskończenie wspaniały zamysł Stwórcy? Phi - że tak powiem.
Uderzyłeś mnie osobiście, bo historia Hioba i rola w tym Boga zawsze wywoływała we mnie dość skrajne emocje.
W dziwny sposób rozłącza mi się postać Jezusa od całości poczynań boskich. Dlatego inaczej odbieram może pewne założenia.
Ładnie, choć mocno grasz słowami i skojarzeniami, które ciągną za sobą, by je "sprzeniewierzyć", by pokazać spojrzenie od smętnej strony.
I pierwsza, i druga strofa zręcznie pokazują sytuacje człowieka i człowieczeństwa, którego bazą powinno być dobro, a jest... no każdy wie. Różnie bywa.
Przewrotność sprzyja takim obrazom. A gdy się doda również, hm, szczyptę złośliwości (wynikającej z innych jeszcze uczuć), mamy całkiem potężny upadek z piedestału.

Ostatni wers wydaje mi się zupełnie zbędny. Zbyt dociska. Myślę sobie, że nie jest tutaj już potrzebny. Ale to moje odczucie.

Oj, alem się rozpisała. Olaboga.

Pozdrawiam ze słońcem.