Bardzo ciekawie wykorzystujesz rekwizyt owocu - niegdyś towaru luksusowego - do wyrażenia dezaprobaty dla "kapitalistycznego łagru" dzisiaj, odczłowieczonego, zapełnionego egzystencją robotów z odojcowskimi fobiami. Ta rzeczywistość przeraża, stąd i pachnące, kojarzone z domem, świętami, bezpieczeństwem pomarańcze są jak z koszmaru. Personifikujesz je na miarę dzisiejszej doby. Są cyniczne, nieczułe, sztuczne, szydercze, psychotyczne.
Poruszający wiersz. Kolejny niezwykły. Brawo.

Na pewno tego nie pamiętasz, Shinobi, gdyż jesteś zbyt młody, ale w moich czasach nie tylko pomarańcze były rarytasem - także papierko-bibułka, w którą zawijano każdy owoc.
Posiadanie jej, albo paru sztuk, dawało dziecku przekonanie bycia lepszym od tych innych, którzy ewidentnie nie zaznali smaku.
Z tego punktu widzenia, pomimo że nienaoliwione konserwantami,(wtedy chyba jeszcze nie) ich uśmiech też był szyderczy, nawet bolesny.
A tak prawdę mówiąc, to w Twoim wierszu zobaczyłam kawałek historii.
I dzisiaj - bezduszne, obojętne, inne.
Ciekawe ujęcie z perspektywy owocu.

Treść mocna, ale uszyta bardzo ostrożnie, żeby pozostać w obszarze nieprzeciągniętej struny. Co, pamiętając Twoje wcześniejsze wersowania, nie jest dla Ciebie łatwe.

Poza tym, co nasuwa się naturalnie, mam jeszcze skojarzenia z pomarańczowymi zza wschodniej. Ale mi się z nimi ostatnio wszystko kojarzy. Nawet szczoteczka do zębów.

Nie wiem, czy to wina wersyfikacji czy przypadkowych rymów, ale coś można by tu doprasować, żeby lepiej płynęło. Bo chwilami (jak na początku) rymy sprawiają, że wersy biegną szybko, a ze względu na te pomarańcze, zaczynam mieć wrażenie dziecięcej rymowanki. A potem dziura po każdym zdaniu i kolejne będące kontynuacją poprzedniego, więc owa dziura na złapanie większego oddechu robiłaby dobrze jedynie przed wiecznym tarciem. Gdzie z kolei jej nie ma.
Może to, a może nie. Who knows?

W kapitalistycznym łagrze oswojone
pomarańcze już nie tęsknią do zapachu
łez murzyniątek znad rzeki Limpopo.

Cynicznie naoliwione papką konserwantów(,)
uśmiechają się z szyderczym wdziękiem
psychotyka oczekującego lobotomii.

Znajdują ukojenie w grobie z mięśni
i nabłonka ciepłych robotów.
Do wiecznego snu kołysze je tarcie
brudnych szczęk i wspomnienia fobii,
szeptanych przez ojców
na ucho.


Zaznaczyłam takie najbliższe. Ale jest jeszcze kilka dalszych rymów, i też mam co do nich mieszane uczucia.

Pomarańcze to dość mięsisty czy soczysty owoc - podobnie jak Twój wiersz o nich... Tyle że to z rodzaju tych bardziej kwaśnych. Zresztą, i pomarańcze bywają wysuszone i gorzkawe...
Spodobała mi się przerzutnia (i w ogóle ów wers pomarańczany przylgnął) -
pomarańcze już nie tęsknią do zapachu
łez
Łączysz delikatność i przyjemność (która kojarzy się z zapachem owocu) z czymś smutnym i zaprawionym goryczą, wyrzutem.
I ta przerzutnia też mi przpasowała nawet:
Do wiecznego snu kołysze je tarcie
brudnych szczęk

Pozdrawiam z ostatnim dniem czerwca.