Poezja to sztuka słowa nastawiona na niepowtarzalność, wieloznaczność i przetwarzanie związków semantycznych w nowe struktury znaczeniowe. W tym kontekście absolutnie nie znajduję jej w Twoim wierszu.

To język potoczny, codzienny, zbyt prosty, pozbawiony mocy poetyckiego obrazowania, rozszerzania sensów, znaczeń. Tworzysz bardzo banalny obrazek świata zakochanych. Posługujesz się wielokroć wykorzystanymi w literaturze rekwizytami: opozycja zima - i nasz ciepły świat, zaczerwienione od mrozu policzki - ciepłe dłonie; sczerniałe pnie, nagie gałęzie, chude koty, jemiołuszki i na dokładkę skrzypiący pod stopami śnieg. Nie znajduję w utworze, oprócz "niepozornie porzeczkowi", niczego, czego już bym nie spotkała gdzieś indziej. Ale nawet to ciekawe zestawienie zdaje mi się w sekwencji zużytych środków - kwiatkiem przy kożuchu. Nie widzę pozytywów również w warstwie brzmieniowej.

Zatem nie tym razem, Vanillivi. Pozdrawiam.

Morfino, dziękuję za komentarz. Ty zawsze umiesz podłubać, tak żeby wynaleźć jakieś powtarzające się sylaby, które innym specjalnie nie przeszkadzają Ale to dobrze, że jesteś dokładna.

Mede_o Mam wrażenie, że przeczytałaś tak, żeby nie zrozumieć, ale no cóż, tak to już w poezji bywa, nie zawsze wszystko do każdego trafi.Czasem odbiór autora jest zupełnie inny od tego, co trafia do czytelnika. Na to już nic poradzić nie mogę. Pozostaje tylko zaprosić do innych wierszy z nadzieją, że te przypadną do gustu.

Empatio Poezja współczesna pod wieloma względami zbliżyła się do prozy, ale wciąż, myślę, że rytm tekstu, jego metaforyczność, kwalifikują go bez wątpienia do poezji.

Ok, Morfina znalazła, poczuła, Ty nie, tak bywa.

Podoba mi się ten skromny utwór, może nie aż tak oryginalny, jednakże uroczy , zwłaszcza ostatnia strofa.Pozdrawiam.

Witaj Vanilivi.
Jest w wierszu jakiś spokój, którego właśnie mi dziś brakuje....Może wiersz bez achów i ochów....taki na dłuższy oddech, a że każdy twórca broni swojego dziecka, niech i ono będzie dziś spokojne o swój los.....Pozdrawiam.

Dziękuję wszystkim za komentarze.

Azukinder, cieszę się w takim razie, że się podobało.

Ajw, W takim razie dobrze, że mimo prostoty chociaż sympatyczny.

Romantyczna, bardzo mi miło w takim razie i cieszę się, że znalazłaś w wierszu coś głębszego dla siebie.

Marukja, myślałam o tym, czy i jak wyeliminować to powtórzenie, mam jeszcze jeden pomysł, dziękuję za sugestię.
Wiersz powstał już jakiś czas temu, ja nie wklejam na bieżąco wszystkiego, co od razu napiszę, wolę, jak wiersz troszkę się odleży, dlatego też już nie ta pora. Ale nie wiem jak Wy, osobiście wolę czytać o zimie gdy już jest ciepło za oknem.

Wiolin, cieszę się, że znalazłeś w wierszu ten spokój.


Empatio, ale o co Ci teraz chodzi? O klasyfikację wiersz/proza?
W tym wypadku jestem raczej przekonana, że mam rację, rytm, melodyczność i metaforyczność tekstu kwalifikują go do poezji. Nie mam nic przeciwko kwalifikacji jako proza, prozą piszę również, natomiast tutaj nie widzę ku temu powodów.
Spójrzmy na teksty Różewicza, Szymborskiej, Świetlickiego. Ich język jest prosty, zbliżony do codziennego, a nie mamy wątpliwości, że to poezja.
Oczywiście jakościowo się nawet nie porównuję.

Pozdrawiam serdecznie.