Uwielbiam ten wiersz już za sam komentarz odautorski. Czasem trzeba obrzezać nieudany twór pierwotny, by narodziła się nowa perspektywa. Jednak sama po sobie wiem, że to nie jest łatwe. O wiele łatwiej tworzyć coś od początku. Tym większe moje uznanie.

Do niczego się nie przyczepię. Dasz wiarę?

Jak zaczęłam czytać, to pomyślałam sobie: nosz kurde, znowu wyliczanka. Ale nie. Nie wiem, czy świadomie, ale bardzo sprytnie rozwiązujesz ten problem, wplatając przesmaczne skursywienia.

Dwa ostatnie wersy są niepoprawnie dobre. Czego nie było tak wyraźnie widać w poprzednim wcieleniu wiersza.

Chyba za bardzo się podnieciłam. Gdzie moja hydroksyzyna?

Jeśli miałbym subiektywnie wybrać jeden z najlepszych wierszy, jaki ostatnimi czasy czytałem na Portalu, to byłby twój kawałek, my man, i to pod każdym z możliwych względów: jest wyrazisty, odziany w brutalny turpizm przekaz, jest koloryt, brudny, syfiasty i odrażający, mamy też mroczną aurę beznadziei, gdzie nawet Bóg nie pomoże, nie mówiąc o "mędrcach medycyny", no i ból istnienia kogoś, w kogo mózgu panuje totalny mrok i pustka - wypalony step, na którym walają się kości i gnijące flaki zwierząt, co padły, gdzie popadło...

Nie ma tu efektu przegadania i przerysowania - prawda bije po czapie, jak ostre lipcowe słońce, i pozostawia mnie z poczuciem, że byłem w ciemnym tunelu, niekończącego się światłem, a diabelskim rechotem.

Udało Ci się też nazwać Zło, to ludzie, stany ducha, my, oni, świat, wszawe miejsca.
I co Ci już kiedyś pisałem - nie przekroczyłeś ponownie bariery dobrego smaku, a to sobie jako naturalista cenię wysoko.

Ode mnie maxior