Witaj

Bardzo ładny utwór, działa podskórnie, czuje się go każdym włoskiem na rękach, a słowa wydają się zbyt małe, żeby wyrazić to, co się czuje. Dlatego dopóki się we mnie nie wrośnie, posiedzę sobie z nim, posłucham.

Delikatne rymy w pierwszej cząstce nadają jej śpiewności i płynności. W drugiej jeszcze pomyślałabym, bo jednak oddychały-rozwlekały, zrzucałaś-wolałaś, to już takie zbyt narzucające się, nawet jak na moje słoniowe ucho

Niemniej pomijając ów rymowy drobiazg, podoba się bardzo. Treść cudna, od początku do końca. Chłonę.

Pozdrowienia

Na początek - od końca - zachwyciła mnie wieloznaczność skład(ni)owa


którą można czytać jako rodzić (do czego?) do połowy, ale też rodzić (do czego?) do po (co?) łowy ramion (metafora aktu miłosnego?), lub też: rodzić do (miejsce - oby nie puste!) (co?) połowy ramion - i to mnie zachwyciło: ta płytkość świata, dzięki której rodzimy zawsze do kogoś i dokądś.

Tyle moich wywodów na tę późną porę; na pewno będę wracać, bo ten wiersz to piętrowy cud.

Pozdrawiam serdecznie

Dla mnie za hermetycznie. Lubię rozumieć metafory, rozszyfrować tropy, ocenić celowość i celność użycia. Z Twoim wierszem mam problem już od tytułu: "czarnoszyja. śpieśń". Do czarnoszyi kojarzy mi się jedynie Czaronogóra, ale to mi niczego nie wyjaśnia. Śpieśń - od spieszyć i pieśń? Dalej podobnie. Nie rozumiem sensu i celowości tytułów cząstek. Wiersz zamknął się przede mną. Odbieram go jedynie intuicyjnie - i w tym aspekcie znajduję go bardzo interesującym - ale za takim odbiorem nie przepadam, bo jestem lirycznym detektywem i lubię jak mi układanka puzzli wychodzi. W końcówce dostrzegam niezręczność stylistyczną:
"swoje śniegi, rodzić do po-
łowy ramion; wyciągam śpiew z gardeł,
są roziskrzone w nieporuszeniach". Chodzi mi o podkreślenie: skoro śpiew - to "jest roziskrzony". Ale pewnie są roziskrzone odnosi się do ramion, jednak przeczy temu średnik, a między podkreśloną frazą - przecinek.
Serdeczności.

Siemano.

Jest super. Nie mam głowy do długich komentarzy, ale na pewno chciałbym przeczytać taki wiersz w jakiejś książce. Twoje pisanie jest po prostu piękne. Owszem, czasami też z nadmiaru słowotwórstwa i neologizmów bywa irytujące i "przedobrzone", ale zawsze musi być coś, nad czym warto popracować.

Jeśli mogę nawiązać to mi to: zrzucałaś - wolałaś zupełnie nie przeszkadza, uważam że tu nie ma żadnego tzw. błędu warsztatowego.

Cieszę się, że mogłem przeczytać ten wiersz.

Prawdziwa egzotyka xD

Borku - na pewno Twój komentarz ( i ten na priv) nieco mi rozjaśnił w głowie, przynajmniej w kwestii tytułu. Ustosunkuje się jeszcze do kwestii neologizmów, skoro są dla Ciebie istotne. Wybacz - neologizm "śpieśń", choć piękny - jest tak daleki od sugerowanego źródłosłowu "śpię", a tak brzmieniowo identyfikowalny z "pieśń", iż daję głowę, że czytelnik nie jest w stanie bez komentarza odautorskiego takiej kontaminacji rozszyfrować. Neologizmy są ogromną wartością w języku, jednym ze sposobów jego wzbogacenia. W poezji nie do przecenienia. Ale jednym z warunków celności "nowego słowa" jest jego czytelność. Ten, niestety, do odczytania jest karkołomny. Nie podobają mi się również "wolnofale", zbudowane w najprostszy sposób za pomocą interfixu -o. Nie wnoszą nowej jakości, są nowotworem bardziej niż nową jakością w Twoim wierszu – moim zdaniem. Jak zauważyłam, tego typu neologizmy są nadużywane, a zbudować naprawdę niezwykły w taki sposób nader trudno, bo zazwyczaj wychodzi dziwacznie lub banalnie, jak czerwonosłońca czy deszczolamenty, które można tworzyć jak z automatu.
Mam nadzieję, że nie uraziłam Cię tymi uwagami, bo nie taki miałam cel. Zresztą ogromnie doceniam Twoją swobodę językową, tworzenie pięknych metafor i interesujących fraz. Dlatego też pozwalam sobie na te krytyczne uwagi. Po prostu tym razem przewróciłam się na tytule i potem już wiersz zamknął przede mną drzwi. Mogłabym wpisać kilka ogólników i rozpiać się w zachwycie nad Twoim tekstem, ale to byłoby nieuczciwe i wobec Ciebie, i siebie.

W takich powrotach (do łona) mogę się rozśpieśniać codziennie. Śpiewać, śnić i pieścić, bo najlepiej jest mi w (roz)bitych skorupach.

I chyba trochę szkoda, że tak rzadko tu zaglądasz. Chyba nawet bardzo. Bo mało kto ma odwagę pisać o (wy)rodniach do połowy ramion.
No i zapis. Będę ściągać. Na pewno będę.

Ale teraz będę skwierczeć, a Ty mi to wybaczysz:

I. czuwanie

Ptaki wykluły się z podbrzusza; noszę w sobie skorupy(,)
które rozrzuciłaś po kątach. Czy czujesz(,) kiedy strumienie
występują z dłoni? Są miękkie jak kwiatony wypuszczone z łodyg.
Smukłość cieknie przez szyję - to pióropusze rozpuściły łona.

II. wolnofale

Zrzucałaś treny z sukien, a pieśni - oddech nad baldachimami;
ich niebem były wrzeciona, które rozwlekały się pod powieką.
Z nagości w nagość, mówiły kształty, ale ty wolałaś szeptać wiatrom

III. płytkość

swoje śniegi, rodzić do po-
łowy ramion; wyciągam śpiew z gardeł,
są roziskrzone w nieporuszeniach.


nieporuszenia zrobiły mi kuku, bo większość nietworów działa na mnie jak płachta na byka. I to na sam koniec. Nieładnie.

I jeszcze coś działa w(y)padkowo tutaj:
smukłość cieknie/sukien
Brzmienie mam na myśli only.

Przychódź częściej, panie.

chciałam zostawić znak, że byłam. ale ścigaliby mnie, te typy zielone, za komentarz bez wartości. ale zdaje mi się, że tu się nie da wybić - wszyscy bardzo sensownie podeszli do tekstu i ciebie. fachowe gadanie, jakieś ploteczki o pisaniu i jego zastosowaniu.

ja chciałam tylko - ciężkie to. ale bardzo wyraźne. to jest zaleta, duża. można pisać wytwornie i w sposób wyszukany, ale bardzo nijako. ty masz dobre skojarzenia, straszne pomysły i karkołomne zlepieńce. super połączenie - delikatnie, a z pazurem [kropka].

Whole, raz jeszcze.