A dla mnie, z reguły, szklanka jest w połowie pełna, i nie byłabym sobą, gdybym nie starała się zobaczyć takiego oto zakończenia historii nie_opierzonych:
Franek (*dziecko zostało nazwane Frankiem na potrzeby wiersza), wychowywał się w pełnej rodzinie, wyrastając na zdrowego, pięknego mężczyznę. Jako, że każde pokolenie ma swój czas, jak śpiewa Grzegorz Skawiński z zespołem Kombi, http://w864.wrzuta.pl/audio/.../kombi_-_pokolenie tak i Franek, w okresie młodości przeżył swój bunt. Teraz, zakochany po uszy w swojej żonie, jest wspaniałym ojcem dla swojej córki, która z kolei jest „oczkiem w głowie” dziadków.
Dziękuję, Al-szamanko za wysoką ocenę wiersza i za wnikliwy komentarz.

Pozdrawiam z uśmiechem

- A tak, masz rację, In – proza życia czasami lubi się upoetyczniać. I jeszcze dopowiem, usprawiedliwiając troszeczkę "wierszowego" chłopaka - on w sumie nie był złym ojcem, ale akurat tej nocy chciał się wyspać, bo wcześnie rano musiał być w pracy, a tu płacz, płacz, płacz, no i… „wyszedł z nerw”.

Cieszę się, że choć nie Twój temat, wiersz podoba się.

Dziękuję, pozdrawiam serdecznie.

Bosski_diabełku, tak mówisz? Ojej, jak miło.

Dziękuję, serdeczności.

Wodniczko, dziękuję. Pozdrawiam serdecznie.

Ajw, dopiero teraz zauważyłam Twój wpis, gapa ze mnie, sorki.

Buziak przeprosinowy.