Witam, Wiersz jest bardzo bardzo dobry. Wzbudza u odbiorcy emocje i skłania go do refleksji na temat życia. Ta funkcja poezji w tym utworze objawia się w pełni. Opisuje on trafnie problemy współczesnego człowieka. Ten strach przed samotnością i bezradnością..., został dobrze wyeksponowany w Twoim wierszu. Niektórzy, zagubieni ludzie zrobią wszystko by uciec od przytłaczającej ich rzeczywistości. Jeszcze raz powiem świetnie oddałaś problemy zagubionej w życiu jednostki . Pod względem stylistycznym wiersz jest bez zarzutu. Pod względu graficznym mam jedynie zastrzeżenia rób większe odstępy między strofami a pojedynczymi wersami w twoim tekście, aby je bardziej wyeksponować. No chyba że tak miało być, to w takim razie żadnych uwag nie będę robił

Gratuluje naprawdę bardzo dobrego wiersza. Pozdrawiam!

Niezmiernie mi się spodobał i jednocześnie wprowadził w chwilowe przygnębienie - wyobraziłem sobie ten stan, o którym piszesz i wiem, że nie chciałbym znaleźć się w takim miejscu, w takim położeniu. Utwór ten zbiegł się z przeczytaniem przeze mnie wypowiedzi pewnego młodego, niewiele starszego ode mnie mężczyzny, który od dziesięciu lat boryka się z problemem narkotykowym. Rzeczywiście - z tego co opisywał tam mniej więcej zaczęło wyglądać jego życie.

Ja narkotyki postrzegam z nieco innej strony - jeśli weźmie się raz, drugi, trzeci i nam zasmakuje to już nie ma powrotu. Kiedyś nie rozumiałem tych słów, myślałem że chodzi o staczanie się w dół i właśnie bezpowrotne zniszczenie sobie życia. Okazuje się, że można widzieć to w zupełnie inny sposób. Narkotyk zaczyna przylegać do osoby, jego działanie jest tak niesamowite, iluzoryczne i pozwalające na nieziemskie doznania, że potem wszystko to co kiedyś nas fascynowało, ciekawiło, sprawiało radość jest zaledwie cieniem tego, co było przed. Spacer w gwieździstą noc już tak bardzo nie zachwyca. I to jest ogromna cena jaką się płaci za poznanie, to utracenie raju, analogiczne do biblijnej sytuacji Adama i Ewy.

Stylistycznie bez zastrzeżeń, piszesz sprawnie, ciekawie, posługujesz się oryginalnymi metaforami. Podoba mi się.


Edit: jednak coś bym zmienił - tytuł. Widząc go pomyślałem, że to jakiś grafomański utwór gdzie ktoś wylewa swoje mądrości nie wiedząc tak naprawdę niczego na temat o którym pisze. Okazało się zupełnie na odwrót, jednak nad tytułem można się zastanowić.

to jest mocny wiersz i potrzeba mu mocnego tytułu, takie jest moje skromniutkie zdanie, i zabieram z niego fragment



to jest niesamowicie mocne

może narko(ty)zując nas, albo narko(mania)czka,

naprawdę super wodniczko, bezporęczne schody też oddają klimat tego stanu umysłu, mam ciarki na skórze