Zastanawiam się, czy warto konfrontować przeszłość, skoro w teraźniejszym oglądzie ona nigdy nie jest taka, jak to zapamiętaliśmy, i skoro tak trudno jest się potem z tym pogodzić.
Znam takie okna, ale nigdy się w nich nie przeglądam.
Nie dziwię się, że wplotłaś w wiersz zarówno Elizę z Dzikich łabędzi, jak i Savannah z Księcia przypływów. Za przeszłość zawsze się płaci, choćby nie wynikała ona z naszej winy. Płaci także tym, że niczego w niej nie można już zmienić. Zapis pozostaje zapisem, chociaż pamięć stara się wiele rzeczy wyprzeć ze świadomości.

A przy okazji pogadamy trochę?

Co byś powiedziała na:
- znajome okna, a jakże obce - z przecinkiem.


- w plastikowych ramach jak w sztucznych rzęsach.
Albo - niczym w sztucznych rzęsach (żeby uniknąć "jakieś lub jakże" i "jak".


Szpalerem okien?
To może - ich szpalerem?
Chociaż myślę, że tu jest zbytnie nagromadzenie dróg, którymi odchodziłaś - tym szpalerem i jednocześnie autostradą polnej ścieżki?
Może przecinek? Za las kukurydzy, autostradą polnej ścieżki?
Wtedy pojęcia nie nakładają się na siebie.

Ze względu na ładunek emocjonalny wiersz jest mi bliski, jakbyś otworzyła jedno z okien i mignęła w nim także dawna "ja".

Serdeczności

Piękny, nostalgiczny, niezwykle obrazowy wiersz. Nie widziałam Księcia przypływów, ale samo imię bohaterki rozpościera przed oczami zieloność równiny, a tytuł filmu świetnie pointuje ten niezwykły tekst o przypływach pamięci. Wiersz każący myśleć, że to, co przeżyte, pozostaje na zawsze z nami, zapadając w nas czasem tak mocno, że jedynie dostrzegalny upływ czasu pozwala nam je sobie uzmysłowić...

Serdeczności

Nostalgicznie się zrobiło za sprawą lasu kukurydzy, autostrady polnej ścieżki. Urzekł mnie ten fragment: ile ubyło wody, tyle na­dziei.
wle­wam reszt­ki w dzba­ny - ko­lo­ro­we wróż­by
rodem z Ogro­do­wej. Eliza z baśni o dzi­kich ła­bę­dziach,
Sa­van­nah z Księ­cia przy­pły­wów. - wyobraźnia omamiona obrazami zaczyna własną podróż sentymentalną do przeszłości. No to idę powspominać.

Miłego popołudnia, Zolu.

Utwór pływa gdzieś na granicy światów oddzielonych płynną, niewidzialną linią. Zderzasz rzeczywistość ze światem zmyślonym, wynikającym jednak z człowieka, tego samego który żyje właśnie w realnym świecie. Skąd pojawiają się zatem owe zmyślenia (a jest nim również Twój utwór)? Z nostalgii, ze wspomnień przywłaszczonych od ludzi z innych epok, z innych współrzędnych geograficznych, z innych stanów umysłu. Zagadką jest to, w jaki sposób się tam przedostajemy i czy jest to przywilej jedynie garstki, czy całego gatunku, jednak zaledwie ta garstka to wyraża.

Rozumiem, że utwór traktuje o czym innym, jednak właśnie takie zastanowienie we mnie wywołał, spełnił więc swoją rolę - poruszył, uwrażliwił na nowe perspektywy. Osobista prośba - Zolu, napisz coś z rymami bo się stęskniłem za takim pisaniem spod Twojej ręki