Kim będę tym razem...? - annika
Proza » Inne » Kim będę tym razem...?
A A A
Klasyfikacja wiekowa: +18

„Kim będę dziś? Modelką, piosenkarką, światowej sławy tancerką? A może tym razem pójdę w zupełnie innym kierunku i zostanę pisarką, profesorem na wyższej uczelni, lekarką…
Witam kolejny nowy dzień z niepohamowanym optymizmem, bo jak tu nie być dobrze nastawionym do życia, kiedy za oknem świeci słońce, ptaki śpiewają swoje cudowne serenady, a wiatr cichutko przedziera się pomiędzy obficie zarośniętymi koronami drzew? Wszyscy wokół ciągle narzekają, złoszczą się, że ich życie nie przypomina tego, co sobie wymarzyli. Ja jednak uważam, że mają to na co sobie zapracowali. Trzeba iść przez życie z uśmiechem, optymizmem i radością, a sukcesy same będą do nas lgnąć!
Tak, zostanę dziś pisarką i napiszę piękną, poruszającą i pomocną książkę, w której będę udzielać porad tym zmęczonym, zniesmaczonym i zniechęconym swoim życiem ponurakom. Być może za sprawą tego poradnika poprawię byt wielu ludziom, a oni będą mi dozgonnie wdzięczni?
Tak, zostanę dziś pisarką.
Muszę pokazać ludziom jak można żyć. Ja już wiele przeżyłam – nie chcąc się chwalić – w większości miłych i spektakularnych chwil.
I ekscytujących…


Pamiętam jak przed laty zaczęłam trenować pole dance w jednym z klubów w Nowym Jorku. Byłam rewelacyjna. Nikt nie sądził, że zajdę tak daleko, a ja, że uczynię taniec na rurze – jakże to ordynarnie brzmi – sposobem na życie.
Któregoś pięknego dnia, kiedy miałam próbę, a moje całe ciało pokryte było lśniącym potem, dostrzegł mnie łowca talentów i zaproponował dłuższą współpracę w jednym z najbardziej ekskluzywnych klubów ze striptizem. Warunki pracy były naprawdę zniewalające. Nie myślcie jednak, że byłam zwykłą dziwką wyginającą się na rurze, o nie. Na moje pokazy zjeżdżali się koneserzy kobiecego ciała, instruktorzy ze swoimi uczennicami oraz wszyscy ci, którzy chcieli popatrzeć na niezwykłe widowisko. Dolary jakby leciały mi z nieba, podczas gdy ja pełna erotyzmu i zmysłowości prężyłam się przy tej metalowej, srebrnej poręczy, nie dla publiczności, lecz dla samej siebie. Taniec stał się dla mnie jak narkotyk, im więcej tańczyłam tym lepiej się czułam. Nie zależało mi na kasie, wręcz przeciwnie, wszystko czego potrzebowałam to taniec, zmysłowa muzyka, rozpalona publiczność i ten charakterystyczny zaduch spoconych ciał wymieszany z dymem wypalanych papierosów i cygar. Jakże ten okres miło wspominam! Byłam wtedy nieosiągalną dla nikogo diwą, królową striptizu, wolności i niezależności. Nie chciałam jednak zamykać się tylko na to doświadczenie, pragnęłam dalszej realizacji swoich marzeń. Dlatego kiedy już byłam na szczycie swoich umiejętności i popularności zdecydowałam przerwać i kategorycznie zamknąć ten rozdział swojego życia. Oczywiście moja rezygnacja odbiła się szerokim echem wśród fanów tej profesji. Dostawałam nawet pogróżki. Nie przejęłam się tym zbytnio, ponieważ pisane były one przez ograniczonych ludzi, którzy nie rozumieli, że trzeba się rozwijać, iść dalej w innych kierunkach.


Tak więc po tym dosyć osobliwym epizodzie, który niewątpliwie otworzył mi wiele dróg, postanowiłam rozwijać się intelektualnie. Zostałam psychologiem! Nie wiem skąd znalazła się u mnie fascynacja tą dziedziną nauki. Po prostu któregoś słonecznego poranka stwierdziłam, że będę psychologiem. Oczywiście szło mi rewelacyjnie. Moją specjalizacją stała się psychologia kliniczna. Zajmowałam się terapią zaburzeń psychicznych wśród dzieci i młodzieży. Przeprowadziłam nawet kilka cieszących się ogromną sławą spotkań, zapraszając na nie lekarzy z całego świata. Natomiast do mnie spływało wiele zaproszeń ze strony mediów. Okrzyknięta zostałam nawet miss psychologów, co niewątpliwie było miłym wyróżnieniem mojej skromnej osoby. Pracowałam jednak bardzo dużo, ponad ludzkie siły. Niezwykle szybko dopadło mnie wypalenie zawodowe, co w tym zawodzie jest często spotykane.


Postanowiłam zatem wyjechać w jakieś spokojne i ciepłe miejsce. Moim celem stała się wyspa Kalamota znajdująca się w Chorwacji. Jej urok i osobliwe piękno, które podkreślała błękitna woda, a także piaszczyste plaże u stóp fantastycznych, wapiennych skał, uwiodły moje zmęczone serce. Przeżyłam tam niezwykłe chwile, pełne relaksu, wyciszenia i miłości. Tak, właśnie miłości, ponieważ odnalazłam na tej małej wysepce mężczyznę swoich marzeń…”

Drzwi lekko zazgrzytały otwierając się, zza których wyłoniła się postawna postać odziana w biały fartuch i niosąca tacę.
- Dzień dobry! – powiedziała wesoło do pochylonej nad biurkiem osoby. – Co tam znów piszesz?
Pielęgniarka podeszła do małego stolika przy łóżku i postawiła tacę z lekami, na której znajdowały trzy kubeczki z różnokolorowymi tabletkami.
- Czas na leki. Podejdź proszę. – powiedziała.
Zza biurka podniosła się drobnej postury kobieta. Miała długie, rzadkie, czarne włosy, które były niedbale poplątane przy końcach.
- Znowu się nie uczesałaś. Mówiłam ci, że jak nie będziesz dbać o włosy będziemy musieli je ściąć. Chyba tego nie chcesz. – odezwała się do niej pielęgniarka.
Kobieta popatrzyła na nią swoimi dużymi, piwnymi oczami i ze smutkiem potrząsnęła głową, wskazując na to, że nie chciałaby pozbywać się swoich włosów.
- Dobrze. W takim razie jak wypijesz lekarstwa zajmę się twoimi włosami.
- Długopis. Zeszyt. Potrzebuję. – odpowiedziała na to pacjentka.
- O to też się nie martw. Po południu przyjdzie ktoś i da ci wszystko co potrzebujesz. No a teraz szybko! Lekarstwa nie mogą czekać! – odrzekła energicznie pielęgniarka.


Kobieta w fartuchu spoglądała na pacjentkę jak powoli podchodzi do stolika i bierze pierwszą porcję leków. Ze smutkiem stwierdziła, że ma niewiele młodszą od niej nastoletnią córkę, która również ma na imię Izabela. Tyle że Iza, która bierze teraz leki jest po ciężkim wypadku samochodowym, w którym zginęli jej rodzice, a ona sama przeszła szereg operacji podtrzymujących życie. Niestety jednego nie dało się uratować – psychiki dziewczyny.
Kiedy Izabela wzięła ostatnią porcję niezbędnych dla niej leków podeszła bez słowa do zamkniętego okna, zza którego wyłaniała się deszczowa i ponura pogoda, zwiastująca rychłe nadejście depresyjnej jesieni. Pielęgniarka jeszcze przez moment patrzyła ze smutkiem jak dziewczyna niemalże bez emocji spogląda na skąpany w strugach deszczu park, nie mrugając.


- Dawaj te poplątane włosy! Jak może taka ładna dziewczyna nie dbać o swoje piękne i lśniące włosy? Oj Izabello! – zganiła wesoło pacjentkę biorąc w swoje ręce cienkie kosmyki włosów.
Dziewczyna w dalszym ciągu patrzyła przed siebie, układając w głowie kim będzie tym razem…

Poleć artykuł znajomym
Pobierz artykuł
Dodaj artykuł z PP do swojego czytnika RSS
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • E-mail znajomego:
  • E-mail polecającego:
  • Poleć ten artykuł znajomemu
  • Znajomy został poinformowany
annika · dnia 22.09.2014 05:37 · Czytań: 519 · Średnia ocena: 4 · Komentarzy: 4
Komentarze
JaneE dnia 22.09.2014 09:04 Ocena: Bardzo dobre
Ładnie.
Pomysł choć wykorzystywany wielokrotnie, wciąż pozostaje ciekawy.

Ładnie prowadzisz tę historię. Czyta się płynnie, szybko.
Właściwie same plusy :)

pozdrawiam ciepło :)
amsa dnia 22.09.2014 12:20
annika - bardzo ładne opowiadanie, zaskoczyłaś w połowie tekstu:), pierwsza część ma zupełnie inną stylistykę (co zrozumiałe), druga jest zupełnie inna, kontrastuje z tym, co dzieje się w umyśle pacjentki i z tym, jak jest postrzegana z otoczeniem. Myślę że o wiele lepszy efekt byś uzyskała bez opisu dramatu, pozostając tylko przy teraźniejszości. Ale to tylko moje zdanie. Jeszcze jedna uwaga - usunęłabym "", wystarczą ..., ewentualnie można dać kursywę, ale przy tak dużym fragmencie to nie będzie się dobrze czytać. Poza tym można usunąć nadmiar zaimków w pierwszej części.

Pozdrawiam

B)

Cytat:
do­pa­dło mnie wy­pa­le­nie za­wo­do­we, co w tym za­wo­dzie jest czę­sto spo­ty­ka­ne

Cytat:
- Czas na leki. Po­dejdź pro­szę. – po­wie­dzia­ła.
- bez kropki
Cytat:
które były nie­dba­le po­plą­ta­ne przy koń­cach.
- jak coś jest poplątane to raczej niedbale
Cytat:
Chyba tego nie chcesz. – ode­zwa­ła się
- bez kropki
Cytat:
Ze­szyt. Po­trze­bu­ję. – od­po­wie­dzia­ła
- bez kropki
al-szamanka dnia 22.09.2014 21:19 Ocena: Bardzo dobre
Cytat:
Drzwi lekko za­zgrzy­ta­ły(,) otwie­ra­jąc się, zza któ­rych wy­ło­ni­ła się po­staw­na po­stać

trochę nieskładnie. Zaczęłabym od nowego zdania: Spoza nich wyłoniła się...

Cytat:
dziew­czy­na nie­mal­że bez emo­cji spo­glą­da na ską­pa­ny w stru­gach desz­czu park, nie mru­ga­jąc.

Wyrzuciłabym mruganie. dziewczyna spogląda nieruchomym wzrokiem i niemalże bez emocji na skąpany w strugach deszczu park.
Cytat:
Oj(,) Iza­bel­lo! – zga­ni­ła we­so­ło pa­cjent­kę


Podobało się.
Szczególnie postawienie naprzeciw siebie tej pierwszej, entuzjastycznej części i tej drugiej, tragicznej, robi mocne wrażenie.
Znam takie przypadki.
Zawsze działają przygnębiająco, a Ty trafiłaś w sedno.

Pozdrawiam:)
annika dnia 23.09.2014 19:43
Dziękuję za Wasze komentarze :)
Polecane
Ostatnie komentarze
Pokazuj tylko komentarze:
Do tekstów | Do zdjęć
al-szamanka
28/11/2022 18:30
Poszperalam troche tu i tam, w roznych tekstach roznych… »
Kazjuno
28/11/2022 14:47
Dzięki Marku za komentarz i bardzo pozytywną ocenę. Masz… »
Marek Adam Grabowski
28/11/2022 14:25
Bardzo dziękuję. Ciekawy komentarz. Pozdrawiam »
Kazjuno
28/11/2022 14:02
Zacząłem od "Mądrości sowy". Wybacz, że nie… »
Marek Adam Grabowski
28/11/2022 11:57
Co do opowiadanie - jest ciekawe. Niby o walczę, ale… »
skroplami
28/11/2022 11:31
Piękne, prawdziwe, poruszające. »
Darcon
28/11/2022 11:02
Dziękuję. »
AnDob
28/11/2022 09:21
Teraz tekst stracił melodię czy zyskał nową.? A co jeśli… »
Yaro
28/11/2022 06:41
Witam Duszku ! Ciekawe teksty o reinkarnacji i podróży… »
Dobra Cobra
27/11/2022 20:35
Wspaniala odpowiedź! Rzeczowa, ale bez nacisku, szanującą… »
Kazjuno
27/11/2022 19:50
Dzięki, Dobra Cobro, za przemiłe słowa. Decyzja o wybuchu… »
Dobra Cobra
27/11/2022 16:47
Kaz, Bo to opowieść ku pokrzepieniu serc, co jest prawdą i… »
Dobra Cobra
27/11/2022 16:36
Aj, qrde, już człowiek się nigdy nie oderwie od tego… »
wolnyduch
27/11/2022 14:26
Wiem, że ten portal istnieje nadal, ale też już się na nim… »
wolnyduch
27/11/2022 14:21
No to jak dobrze, to dobrze :) Pozdrawiam również :) »
ShoutBox
  • Wiktor Orzel
  • 27/11/2022 11:29
  • Napiszę do Ciebie na pw w tej sprawie ;)
  • Dark
  • 26/11/2022 11:27
  • Witam. Dostałem ofertę z wydawnictwa Novae res na mój zbiór opowiadań. Koszty pół na pół. Ktoś się orientuje czy warto w to inwestować?
  • Darcon
  • 24/11/2022 17:35
  • Uwaga, uwaga! Zostało ostatnie wolne miejsce w konkursie "Malowanie słowem"!
  • TakaJedna
  • 24/11/2022 12:53
  • Ja oczywiście żartuję, bo w gruncie rzeczy nie ma to chyba żywotnego znaczenia, ale skoro może działać dobrze, to dam mu trochę czasu ;)
  • Wiktor Orzel
  • 24/11/2022 12:49
  • Silnik portalu potrzebuje jeszcze trochę czasu, żeby wszystko przemielić, żeby dane były jeszcze bliższe prawdy. ;)
  • TakaJedna
  • 24/11/2022 12:45
  • Nie żebym narzekała, ale byłam online przed chwilą, a pokazuje, że po raz ostatni byłam o 9:34. ;)
  • TakaJedna
  • 24/11/2022 12:39
  • Grunt to porządek :)
  • Wiktor Orzel
  • 24/11/2022 12:11
  • Zabłąkane daty ostatnich wizyt w końcu wróciły do odpowiedniej czasoprzetrzeni, tak samo licznik nieprzeczytanych postów powinien wskazywać już prawdziwe dane ;)
  • Darcon
  • 22/11/2022 18:39
  • Uwaga! W konkursie wolne już tylko trzy miejsca. Dłużej nie zwlekajcie. :)
Ostatnio widziani
Gości online:0
Najnowszy:Usunięty
Wspierają nas