z młodzieńczych podróży pamiętam jeszcze
małe miasteczka środkowej Polski
brudne zakurzone ryneczki z drewnianymi
okiennicami wąsate sklepikarki i osiadłą
atmosferę popołudniowych plotek odór
bałtyckich śledzi (choć ten wcale nie kojarzył mi się z morzem)

do wewnątrz prowadziła pajęczyna
omijanych pęknięć głowy kotów oraz płytkie korytarze
ulic zalewane przy byle okazji deszczówką
albo sfermentowanym potokiem słów
miejscowych pijaczków

to tam szukałem wspólnego mianownika
człowieka i siebie
twardych fundamentów i miękkich traw
najczęściej znajdowałem wypalone klepiska
i roje os na lukrowanych wypiekach

dlatego później wszystko świadomie poukrywałem
pod wiatrakami z kolorowego papieru sztucznego szkła
na wierzchu została jedynie radość szukania
i przekonanie że to wówczas
po raz ostatni jadłem prawdziwe parówki
z chlebem posmarowanym
nieudawaną margaryną

z zadrapań sączyła się
intensywnie czerwona krew