...gdy z góry popatrzę -
                                           nie widzę,
bo jak można marzyć, że gdzieś tam na dole
uniżeni w głębi serca słuchacze? Poezja,
że lat tyle mija, jak człowiek list pisze,
nie wiedząc kim będzie adresat...

I o co te orły się sępią nad nami,
dwa ziarnka atencji na głodne pisklęta?
Porwany na dziesięć, co jeszcze nie ostygł
kalendarz..?

                     A gdy przyjdzie nam płacić?
Też staniesz w kolejce i spytasz niechętnie
o co tu stoi? O papier. Że schodził na listy,
których nikt nie chciał czytać, choć wdarł
się im w dupę tylko jeden akapit,

                                                  i że dziś?
Dziś już nie schodzi, bo chłodny trup jego,
z 20-tym, kurwa, 1-szym i MAĆ! z duchem twoim,
że lasery, komputery, i już teraz nic więcej*,
ale mniej i owszem - będzie.

_______________________________________
*Happysad - Smutni Ludzie