Oj, Julando, dałaś mi do korze
Powiem, co widzę: wizja dorastania, przestawania być dzieckiem. Dziecko widzi wszystko tak, jak podają mu dorośli, lecz w większej liczbie barw i odcieni. Dorośli, na całe swoje nieszczęście, przestają być dziećmi w pełnym tego słowa znaczeniu. Tracą kolory, spontaniczność, szczerość, prostotę. Przestają czuć, a zaczynają wiedzieć, rozumować i więzić się w swoich świętych przekonaniach.
Nie wiem tylko, czy to co widzi soczewka, to faktycznie jest prawda. Śmiem wątpić. Nie powiem, że jestem pewna, bo ponoć tylko głupiec wie na 100%
Jejku, jak ja bym chciała, by w ludziach było więcej pasji, luzu, spontaniczności, szczerości i zaufania. Jednym słowem więcej: dziecka. Świat byłby piękniejszy, bo dziecięcy świat jest zdecydowanie pełniejszy.
Ktoś kiedyś powiedział, że aby zrozumieć dziecko trzeba zniżyć się do jego poziomu. Uważam, że jest odwrotnie: trzeba wejść na drabinę, a i ta może być za niska, bo dzieci są zdecydowanie bliższe Niebu.
To tyle
Pa, i dziękuję za wiersz, nawet jeśli z interpretacją nie trafiłam, ale przecież to nie jest odpowiedź z języka polskiego, to "jedyny" nie dostanę

Czasem też myślę o jeżu w podobny sposób.
Ładnie to ujęłaś, Kocia - a końcówka mnie zachwyciła.

Między widzeniem dziecka a dorosłego człowieka jest spora przepaść, a w tej przepaści mieszczą się też wszystkie stereotypy, które potrafią czasem zniekształcić odbiór.
Czy nadmiar wiedzy nie wpływa czasem znacząco na kolorystykę świata, na który patrzymy?
Co jest bardziej prawdziwe - prawda dziecka czy dorosłego?
I kogo bardziej ogranicza?
Dziecko nie zdaje sobie sprawy, że coś jest niemożliwe, więc nie ma takich ograniczeń jak dorośli.
I chyba dorasta się w momencie uświadomienia sobie tego faktu.

Ale przy okazji:

W tym kontekście myślę, że raczej - nie swoje oczy - bo cudze. Nieswoje jest od czucia się nieswojo.
O które znaczenie Ci chodziło?


- w czarno-białe -


Serdeczności

Piękne słowa agnesko i piękny wiersz julando Myślę, że im jesteśmy starsi tym bardziej nas wzrusza obrazek takiego jeża z młodości. Recytowałam kiedyś na konkursie wiersz "Moja siostra" Ewy Lipskiej. "Moja siostra jeszcze nie wie
że świat skazany jest na atlas (...) Ale moja siostra już wie
że Ala ma kota." I chyba takie samo przesłanie jest w Twoim wierszu Dziecko jeszcze nie zna świata, dorastając, dowiadując się życiowych prawd nie chce już patrzeć na jeża, ale jeszcze będą momenty, że nie raz za nim zatęskni Myślę, że zbudzasz ową tęsknotę swoim skromnym wierszem Co mogę więcej dodać, zgadzam się z osobami, które wypowiedziały się wyżej, tyle ode mnie
3maj się ciepło!