Rzeczywiście, wiersz warty zauważenia, chociażby ze względu na trudną tematykę, tak odmienną od pozostałych w konkursie, której Autorka nie bała się poruszyć. I w moim przekonaniu udało się to jej całkiem dobrze.
Jedynie ostatni wers:



jest dla mnie nieco sztuczny, dodany trochę na siłę. Można było to wpleść jakoś inaczej. Ogólnie niezłe, co napisała
palcia

P.S. Gitel Sura, proszę o wyjaśnienie

Wiersz "odstający" - w dobrym tego słowa znaczeniu - zarówno treścią, jak i wykonaniem od innych wierszy zaprezentowanych w Zaśrodkowaniu #14. Nie zdradzę, czy głosowałam na niego, bo to mijałoby się z celem tajności głosowania, powiem tylko, że utkwił mi w pamięci od pierwszego czytania. Gitel Sura to nazwisko i imię więźniarki, prawda? O wierszu, tak w dużym skrócie: obrazowy, pełen emocji, świetna lektura. Gratuluję miejsca na podium.

Serdeczności.

To jest ten rodzaj wiersza, który zostaje na długo w pamięci, dotykając najbardziej wrazliwych miejsc na mapie uczuć. Drgający w duszy i prosty - strzelajacy własnie prosto w serce. Wzruszająco budujesz emocje. Wiesz jest nimi nasączony pomimo z pozoru beznamiętnej narracji. Wszystko jest tu świadome i precyzyjne. Jestem pod wielkim wrażeniem. Pozdrawiam serdecznie, żałując, że tak rzadko bywasz na pp. Buziaki
Ps. No i w czas wstrzeliłaś się idealnie.

Jest w twoim pisaniu coś, co sprawia, że wiersze pamięta się nawet po wielu miesiącach, i choć często poruszasz ciemną stronę życia, uważam to za atut, bo warto pisać o tym, co boli i co jest trudne, lub wręcz tragiczne.
Jak tu...
Zwłaszcza że tematyka wojenna nie gości tu często.
Tym bardziej takie perełki rzucają się w oko i zapadają w serce.
Łączysz prostotę z finezją, akcentując wybrane momenty tak, by czytacz wszedł w wiersz i ujrzał ogrom obrazów tam zawartych.
Co więcej, opowiadasz na spokojnie, nie ma "rozdzierania szat", ale cierpienie czuje się w każdym słowie i w każdej frazie.

Robisz doskonałą robotę na portalu, Medeo, poruszaniem takich tematów.
O miłości pisać może prawie każdy, zaś o tym, o czym Ty traktujesz tylko ktoś, kto w jakimś stopniu się o to otarł.

Ukłony