zwi­jam w kłę­bek ma­rze­nie
niech mocno śpi
tuląc się do in­nych
dawno odło­żo­nych w ko­szycz­ku - myślę, że podmiot liryczny nie wierzy w swoje siły, ani w moc sprawczą marzeń - one naprawdę się spełniają, trzeba im tylko trochę pomóc. Zamiast marzeń, niechby peel odłożył do koszyczka przysłowiowe ziarnko. Z czasem zbierze się miarka - wierszowy błysk stali (czytam sobie jako: odpowiednia kwota na realizację marzenia) rozwiązująca problemy - węzeł Gordiasza.

Podoba mi się obrazowość i klimat wiersza. Całość - czyta się!
Pozdrawiam serdecznie.

ten koszyczek mnie nie przekonuje, brzmi nieco infantylnie, myślę, że winno być w koszu, koszyku, albo na dalszy plan odłożonych, ewnetuialnie drugi plan. druga strofa w ogóle do mnie nie przemawia, może należałoby ją okroić, za dużo tam się dzieje. trzecia jets fajna, ale nalezałoby technicznie oszlifować


]noc bie­le­je su­fi­tem
na któ­rym wi­ru­ją cie­nie
konary kasz­ta­now­ców
wyglądają jak wę­żo­we war­ko­cze Me­du­zy ja tak to widze, mniej więcej , trochę za dużo chciałaś powidzieć, wiją, wirują jeszcze do tego porównanie, przez co zrobiło się duszno. pózniej masz za dużo powatarzających się koncówek, spadają, łapią okrecają itd. Myślę, że jak przemyślisz wiersz i trochę nad nim popracujesz, bedzie z tego poezja. Pozdrawiam serdecznie ( :

Ciekawie tu u Ciebie w tym wierszu. Dużo można zobaczyć, wiele wziąć dla siebie. Może i wiele tu obrazów, ale wydaje mi się, że właśnie o to chodziło.



Jak dla mnie ta końcówka mocno kontrastuje z pozostałością. Daje do zastanowienia. Czy to co jest powyżej już się skończyło, czy dopiero się zaczyna.

Pozdrawiam ciepło.

Widzę, ze w Twoim wierszu zagościło 'czarne słońce' i brak wiary w jutro. Mnie kompletnie nie przeszkadza zakończenie. Uważam, że jest bardzo naturalne. Kiedy dzieci nie chcą spać, opowiadamy im bajki. Czemu tego nie robić w stosunku do siebie? Czasami taka bajka (czytaj marzenie) pozwala przetrwać najtrudniejsze chwile, które leżą u podstaw bezsenności, bo ewidentnie coś złego dzieje się w życiu podmiotu lirycznego. Może opowiadanie sobie bajek łagodzi przykre wrażenie peelki, że jest z zupełnie innej bajki?
Pozdrawiam serdecznie

Zostawiam ślad.
Moim skromnym, wiersz arcygenialny. Formalnie - dotyka mnie bardzo mocno; absolutnie świetna trzecia strofa: napięcie i szamotaninę zwyczajnie tam słychać, czuć. Bardzo sugestywne obrazy.
Ale - elementem, który wbija się najbardziej jest strofa ostatnia, znaczy się, konkretniej kontrast pomiędzy niepokojem i makabreską w przedostatniej, a spokojem i odesłaniem do baśni w ostatniej. Udało Ci się uzyskać świetny - na poły groteskowy - efekt.
Wiersz w ogóle mocno przemawia do wyobraźni. Z tych Twoich, które czytałem - ten mi się podobał najbardziej. Z pewnością zostanie mi w pamięci.
Podobają mi się również nawiązania do mitologii, może to dlatego, że bardzo ją lubię. Poza tym, nawiązania intertekstualne - moim zdaniem - to jeden z ciekawszych środków, który może zaproponować poezja.

Pod wrażeniem - pozdrawiam serdecznie,