Mocno refleksyjny ten Twój wiersz. Smutne pokazujesz tu obrazy. Wszystko jest ostre, wyraźne, ale dajesz przestrzeń dla czytelnika.



Zmieniłabym jednak tę inwersję. Najbardziej zimny jet twój romantyzm lepiej brzmi i nie przeszkadza w czytaniu. Rozumiem zabieg (o ile jest celowy), ale nie wnosi nic do treści przekazu, interpunkcja w zupełności wystarczy.

Pozdrawiam ciepło.

jest ciekawie, podoba się, choć to zaledwie szkic , to bardzo wyrazisty .( : Pozdrawiam serdecznie

Miladoro, zamysł był taki, że romantyzm jest zimny najbardziej, kiedy...
Co do drugiego wersu to bez zastanowienia brzmi lepiej.
Dziękuję za opinię również Hallamowi

Witaj

Pozostawiam, jak to mam w zwyczaju, na pamiątkę ze strony głównej:

Zastanawiałam się, co powiedzieć o wierszu, bo to, że mocny i bolący to takie zbyt oczywiste się wydaje. Że piękny w swoim bólu i żalu, też takie trochę banalne. I nawet to, że ogromna przestrzeń dla czytelnika się w nim roztacza, zaraz przywodzi na myśl, że co chwilę ktoś takie słowa o jakimś tekście mówi. Niemniej wszystkie to pasuje do wiersza, współgra z nim nawet. Nie przeszkadza pewna hermetyczność, bo ślady i tropy zaprowadzą Cię tam, gdzie być może się nie spodziewasz. Wystarczy usiąść i uważnie słuchać.

Mnie ten wiersz zaprowadził w kilka miejsc. Najpierw w zimne rejony Ziemi, ale to takie oczywiste mi się wydało, że aż nazbyt. Jakby pod tą warstwą ukryła się kolejna. Później zawędrowałam gdzieś w inne rejony galaktyki, choć nie wiem z jakiego powodu, bo z pewnością nie dzięki szafirowym gwiazdom. Coś jednak mnie tam pognało, być może jakiś podprogowy przekaz

Gwoździe z kolei przywiodły na myśl opowieści biblijne, które za dziecka uwielbiałam. Miały w sobie wiele bólu i męki, ale też i sporo ziarenek dających nadzieję.

Później pomyślałam o efekcie cieplarnianym i o tym, jak bardzo człowiek dewastuje to, co niby kocha i czym się zachwyca. W międzyczasie jeszcze myślałam o bluszczeniu i o tym, jakim ukojeniem jest zieleń, zwłaszcza ta majowa.

I tak jedna myśl pociąga kolejną i kolejną. To niesamowite i bardzo wciągające, gdy czujesz się tak, jakbyś rozmawiał z wierszem, albo wiersz z Tobą. Co w nim ukryłeś, nie wiem i nie chcę wiedzieć. Bardzo odpowiada mi to, co on z sobą niesie i jakie skojarzenia przywodzi na myśl, bo jeszcze można by pomyśleć o międzyludzkich oziębłościach, wygasaniu uczuć, zadawaniu sobie bólu nawzajem itd. itp.

Piękny, zwłaszcza druga strofa bardzo misie

Pozdrowienia

Niektóre wiersze/teksty nie starzeją się, tak uważam, a z tą pewną niedojrzałością polemizowałabym jednak

Jest ten tekst polecany przez redakcje i wpadłem , Bardzo fajny wiersz, lekko napisany oraz krótki dla mnie spoko Do warsztatu tez zero zastrzeżeń