Umęczony ciszą z wewnątrz płynę

ścieżką. Bliżej nieznaną, byle do końca.

Noc rozpościera ramiona, chłonie słowa

bez związku wyplute w ciemności.

Sterylne cienie wspomnień plączą nogi

w nieuchronność. Na widnokręgu świt

albo płonie miasto i jego wszystkie sprawy.

Wołam, chociaż na pewno nie przyjdziesz.

Uwięziony w wąskim gardle przeznaczeń

doczekam dnia. Później będzie tak samo

i inaczej, więc zamknę oczy, by dotrwać

ciszy. Zewnętrznej.

Utonę w ścieżce. Znanej, od początku