To prawda, węzeł zawiązuje się w gardle, gdy czyta się takie wiersze. Osoba w stosunku do której stosuje się przemoc ma czasem tym węzłem zwiazane ręce: bo wstyd, bo własne brudy pierze się we własnym domu, ale także trzeba takie węzły przecinać, bo stereotypy, które tłuką nam sie po głowie są czasem sprawcami tego, że na taka przemoc się pozwala, ze nie trzyma się granic. Bardzo wartościowy wiersz.
Pozdrawiam serdecznie, kamyczku

O mój Boże, Kamyczku!
Wkurzyłam się bezgranicznie!
I jestem teraz taka zła, zła, zła...

A to co powyżej napisałam jest po prostu komplementem.
Uznaniem dla Twojego talentu.
Bo potrafisz przekazać czytelnikowi celną i (tu)bolesną bombę emocji.
I to w sposób zda się prosty, opanowany i beznamiętny.
Nadstawiony drugi policzek i mnie powalił na ziemię.
Bo nic mnie bardziej nie doprowadza do rozpaczy jak bierność w takich chwilach, chociaż wiem, jak różne są jej przyczyny.

Pozdrawiam wzburzona.

Przyznam się Kamyczku, że miałam problem z tym wierszem. Może dlatego tak późno jestem z komentarzem. Czytałam go kilka razy i nie mogłam w niego wejść. Widocznie potrzebowałam czasu aby ułożyła się treść i zaczęły świecić obrazy. Teraz przyznaję, że bardzo wymowny wiersz i trudne emocje. I nie, że jest nieczytelny, zbyt hermetyczny. Widocznie, musiało się otworzyć jakieś okienko.

Serdeczności.

"Ledwo dostrzegalna niebieska linia, rysującą się poniżej pasa zieleni", jest mi bardzo dobrze znana. Jakże łatwo tę cienką linię przekroczyć, granicę, poza którą maluje się krzyk. Obrazowo, wymownie, a wiersz robi swoje - uwiera, bardzo! - "Bo wszystko zaczyna się w życiu od niegroźnego ziarnka piasku, którego nikt nie dostrzega". Właśnie tak, brak dostrzegania, reakcji i ciche przyzwolenie to największy problem, a przecież można spróbować przesiać w porę.
Celnie to wszystko ze sobą splotłaś. Poruszyłaś, aż z tych zanurzeń wydobyły się moje osobiste 'migawki' (z rozpamiętnika). Czasami wystarczy, impuls, iskra, żeby zapłonął ogień!

Łucjo, buziaki i najgorętsze pozdrowienia ze smoczych gór

Cześć, Kamyczku. Duchowość i wspomnienie nauk Jezusa. Modlitwa ta jest jak obosieczny nóż - "I odpuść nam, jako my odpuszczamy swoim winowajcom..." . Nic dodać, wydawałoby się, ale ja dodam.
1. Jezus wcale nie namawiał do bierności, np. słowa na prymitywnym zbiegowisku wypowiedziane przez samozwańczego "sędziego", brzmią: "Jeżeli kłamię , to mi to udowodnij, jeżeli nie, to dlaczego mnie bijesz?" To nie są słowa udręczonego człowieka, to słowa odważnego i pewnego swojej prawdy Jezusa.
Toż samo z tym policzkiem - "Jeżeli uderzą w jeden policzek, nadstaw drugi...", ale jak to się ma do przyszłego postępowania uderzającego?(poziom łez bliski
stanom depresji ciągle wzbiera, zalewając coraz to
większe połacie) . I są załatwieni wszyscy oprawcy po wieki wieków amen -koniec. Nie ma zmiłuj. Byli ostrzegani, dostawali znaki, ale byli tez głupi, przewrotnością szatana, który tezjest bardzo inteligentny. Ot, co.

Jezus był mądrym człowiekiem i nie mówię tego z perspektywy osoby fanatycznie wierzącej, wierz mi. Co jeszcze? Podczas Drogi Krzyżowej - "Wy nie płaczcie nade mną, tylko nad sobą" Niech się każdy sobą zajmie, a będzie dobrze, i niech działa, a nie wyje nad kimś, bo to nic nie pomoże.
No i rozmowa z Piłatem- "Nie miałbyś żadnej władzy nade mną, gdyby Ci jej z góry nie dano". I co Piłat? On zasługiwał na wyrzuty sumienia, myślał, że gdy umyje, to zmyje grzech, ale to nie tak łatwo.
"... zaczyna się od niegroźnego ziarnka piasku, na które nie zwraca się uwagi". A potem nie ziarenka lecą, ale lawina.
Wszyscy, tylko nie Jezus, słyszą do tej pory: "... rytm
wymierzanych ciosów." To tyle. Wiersz bardzo dobry, tylko bardzo wymagający.