Świetny tekst, Leniś, bardzo człowieczy, a i ponadto uniwersalny, bo piszesz o tym, co niejednego z nas spotkało/spotyka/spotka, gdy wybije ta właściwa godzina.
Takie wiwisekcje dzieją się dość często.
To jak w filmach Koterskiego, gdzie Miauczyński wciąż szuka siebie, tej jedynej miłości, sensu wędrówki po łez padole...
Gorzki ten twój wiersz, ale prawdziwy, bo to się dzieje i jest częścią życia.
Nie każdemu dane spełnienie i krainy mlekiem i miodem płynące...

Poetycko i lirycznie, a i muzycznie ciągniesz te strofy.
Czyta się, jak autentyczne wyznanie kogoś, komu Los...
Bo Los czuć tu bardzo, boleśnie bardzo.
Jak dla mnie to coś więcej niż wiersz, to fotografia wielu Polaków, którzy pogubili gdzieś drogi ku sobie, ku szczęściu, ku czemukolwiek.

Widziałam już tyle wierszy w takim stylu, że nie chce mi się czytać, ale jako że nie jestem aż tak bardzo chamska, to czytam do końca. Czytam, czytam i czytam i nic nie wyczytuję nowego. Wszystko to już było Lenix.
Poczekam na coś nowszego.
Pozdrawiam, dark_kid.

dark_kid - co Ty tam widziałaś...? Pod kołdrą niczego nie widać.

Zgadzam się, że nie jest odkrywczy wiersz, chyba że w końcu odkryjemy tę kołdrę. Takie tam wieczorne przemyślenia do poduszki.

Co Ty, Alke, chciałaś powiedzieć... hmmm? Chyba wiosenne wiatry nie działają na mnie najlepiej.
Czy ja wiem, czy taki truizm...

Teraz lepiej.

Świat się zrobił trochę za bardzo konsumpcyjny.
A ja tak nie lubię, tzn. lubię, ale nie do przesady.